حجتالاسلام دکتر نقی پور فر استاد حوزه و دانشگاه
بحث اول؛ چندین ماه است، بلکه از مدت ها قبل دولت مورد سوالات فراوانی واقع شده، بعد مورد هجمه های فراوانی واقع شده است.
طرح سوال یک جمله است ولی پاسخش گاهی یکی -دو ساعت وقت میبرد. شبهه ایجاد کردن از لحاظ روانی کاری ندارد، اما برای پاسخ باید مهلت داده شود.
آقای رئیس جمهور قبل از اینکه تحمل کند، اشکالاتی به دولت وارد شده که حق قانونی دولت است از امکاناتش استفاده کند و جواب دهد. چرا فقط به این 45 دقیقه بسنده کرده اند؟
باید به مشاورین رئیس جمهور هشدار جدی داده شود که چرا جواب داده نمی شود. دولت باید از فرصت های باقی مانده استفاده کند و جواب شبهات را بدهد. بخصوص رئیس جمهور باید به همین شفافی جواب دهد. این حق دولت است. این وظیفه شرعی و قانونی دولت است.
بحث دوم: در مناظره آقای موسوی مکرر گفته که من احساس خطر کردم. دولت های گذشته دولت های قانونی بودند و حتی من به ایشان مشاوره میدادم و دوستان من بوده اند. پس ایشان مدافع دولت های قبل بوده لذا باید اشکالات دولت های قبل را پاسخ دهد. نمی تواند بگوید به من مربوط نیست از خودشان بپرس. شما الان دارید به عنوان وکیل مدافع آنها سخن می گویید، پس باید پاسخگو باشید. شما آن دوره ها را بر منوال قانون دیده و وکیل مدافعانه از آن ها سخن می گویی. اینکه ایشان در نطق اول تلویزیونی می گوید علت آمدنم این بود که الان احساس خطر کردم یعنی از دولت های قبل احساس خطر نکرده است. باید این شبهات را پاسخ دهد. در دولت خاتمی بود که امام حسین زیر سوال رفت. امام زمان (عج) مورد اهانت واقع شد. این اشکالات جدی است و ایشان باید به عنوان وکیل مدافع آن ها پاسخ گو باشد. شفاف سازی این است که به مردم توضیح دهد.
بحث سوم: ایشان ادعا می کنند که دولت چرا اسم اشخاص را می برند کسی که کمترین اطلاعاتی از فضای دانشجویی کشور داشته باشد، می داند آقای رئیس جمهور ابتدای ریاستش گفته که مفسدان فراوانی وجود دارد که من این ها را افشا می کنم. خود آقای موسوی به دانشجو ان می گوید این آقا ادعایی کرده و زیرش زده است. ایشان ناچار شد چند اسم ببرد تا جو سنگین را پاسخ دهد. نکته دوم اینکه این کار، مقابله به مثل هم هست. خود آقای موسوی در همین جلسه وزیر کشور را زیر سوال برد که این خود نقض مظلوم نمایی ایشان است که می گوید مردم حرمت دارند.
ثروت وزیر کشور فعلی را زیر سوال می برد، در حالی که هیچ مرجع قضایی ایشان را زیر سوال نبرده. خودش می گوید و اشکال می گیرد که چرا شما نام میبرید. شما شروع کردید! تا زمانی که شما نام نبرده بودید، ایشان نامی نیاورده بود. شما مدام نام می برید و آبرو میبرید این مسلمانی نیست. خود این آقا حیثیت کسی را زیر سوال میبرد، اما به نام بردن دیگران که می رسد، آقا مسلمانی یادش می افتد؟
من این اشکال را به دولت می گیرم که چرا در طی این سه سال این حرف ها را نزد و به آن نپرداخت؟ چرا باید به یکباره این مطالب را مطرح نماید؟ این آقایان خود را وکیل مدافع می دانند اما وقتی اعتراض می شود پا به فرار می گذارند.
بحث چهارم: اصلا روش آقای موسوی این بود که مدام شبهه مطرح می کرد و پاسخی به سوال رئیس جمهور نمی داد. رئیس جمهور هم سعی می کرد تمام توان خود را در جهت پاسخ گویی صرف نماید ولی کافی نبود لذا باید از فرصت های باقی مانده استفاده نمایند.
یک چیزی آقای رئیس جمهور نمی توانست مطرح کند که ما باید مطرح کنیم و آن عقبه اینها است. وظیفه شرعی ماست. مملکت با یک نفر اداره نمی شود.عقبه آقای کروبی امثال دکتر سروش است که ضروریات قران را منکر است.در کتاب صراط های مستقیم می گوید بت پرست و کافر و مسلمان فرقی نمی کنند.در مقاله ای مطرح می کند که احکام اجتماعی قران اصلا دین نیست. ایشان سابقا مطرح کرده است که خدا قابل اثبات نیست.شاگردان اینها از نظر اعتقادی -که حزب مشارکت باشند- عقبه موسویاند. این ها هم همین اعتقاد را دارند. اگر این ها حکومت را بگیرند عقبه اینها سکاندار خواهند بود همان گونه که در زمان خاتمی بودند.این ها ضروریات قران را اکثرا قبول ندارند.
لذا رای دادن به اینها به خاطر عقبه ای که دارند، شرعا حرام است. همانطور که اصل شرکت اینها جایز نبود.