ماموریت «خانه آزادی» چیست؟

به گزارش فارس، " خانه آزادی " یک ماشین تبلیغاتی است که توسط "روزولت " به منظور آماده سازی افکار عمومی آمریکا برای جنگ ایجاد شد.
در آن زمان از روشنفکران غربی همچون روشنفکران فرانسوی استفاده شد و امروزه نیز با سازمان‌دهی رسانه‌های بین‌المللی برای آزادی ادیان در چین انجام می‌شود.
هم‌اکنون خانه آزادی توسط " جیمز ولسی "، رئیس سابق سازمان سیا، اداره می‌شود.
ولترنت در بخشی از گزارش تحلیلی خود از شبکه‌های آمریکایی نفوذ و جاسوسی، به "خانه آزادی " پرداخته که آمریکا با توسل به آن از آزادی به عنوان دست‌آویزی برای رسیدن به اهداف دیگر خود استفاده می‌کند.
گزارش این پایگاه خبری با بیان این مطالب می‌نویسد:
سال 1941، جوامع مختلفی در ایالات متحده بوجود آمدند که با مخالفت با انزوا و بی‌طرفی آمریکا موجب شدند تا این کشور نیز در جنگ جهانی دوم دخالت کند.
از جمله این جوامع عبارت بودند از: " حلقه آزادی " (Ring Of Freedom)، " جنگ برای آزادی " (Fight for Freedom) و " کمیته دفاع از آمریکا با کمک به هم‌پیمانان " ( Committee to Defend America by Aiding Allies).
کمی قبل از حمله علیه " پرل هاربر " (Pearl Harbor)، این سازمان‌ها با حمایت محتاطانه کاخ سفید شروع به پشتیبانی یکدیگر نمودند و در نهایت شعبه اصلی خود را در نیویورک بنا نهادند: " خانه آزادی ".
با مدیریت "‌جورج فیلد "، خانه آزادی طی دوران جنگ در صدها رادیو خبرپراکنی فعالیت می‌کرد، جزواتی را منتشر کرد و نمایشگاه‌هایی را برای کمک به تبعیدیان و با هدف اجماع نژادی میان نیروهای مسلح، برگزار کرد.
به هر حال خانه آزادی، فعالیت‌هایش را تنها به سازمان‌دهی کمپین‌هایی با هدف جلب حمایت افکار عمومی برای جنگ محدود نکرد و همزمان بسیج صنعتی را از طریق یک گروه متخصصان و با هدف کمک به کارکنان و اتحادیه‌های بازرگانی، سازمان‌دهی کرد.
از سال 1943، خانه آزادی مراسم سالانه جایزه آزادی (1)را برگزار کرد که اولین این جوایز نیز به " والتر لیپمن " ( Walter Lippman)، بنیانگذار مکانیزم تبلیغات و پروپاگاندای آمریکا،‌ اهدا شد که بیست سال قبل از آن چنین مکانیزمی را سازمان‌دهی کرده بود.
اما فرانکلین روزولت سریعا کوشید تا رقیب شکست خورده‌اش در انتخابات ریاست جمهوری یعنی " وندل ویلکی " ( Wendel Wilkie)، را متقاعد کند تا به عنوان نماینده ویژه روزولت به اقصی نقاط جهان سفر کند و بر شمار متحدان آمریکا بیافزاید.
بدیهی است که وندل ویلکی و "الانور روزولت " ( Eleanor Roosvelt)، تبدیل به سخنگویان خانه آزادی شدند در حالی که ویلکی تنها یک بار در سال 1944 در شورای اجرایی این سازمان حاضر شد.
در اکتبر 1945، خانه آزادی اقدام به گشایش خانه یا محلی برای سازمان‌های مختلف با نام " بنای یادبود ویلکی "، کرد و تسهیلات رایگانی برای "‌جامعه ملی ترقی مردمان رنگی " (for the Advancement of Colored People National Association)، " مجمع ضد افترا (ADL)، " شورای بعنای بعریس "، " صندوق جهانی خدمات دانشجویی " و دیگر مجامع مشابه ارایه کرد.
در عین حال پس از پایان جنگ،‌ خانه آزادی منحل نشد، بلکه در راستای مبارزات جدید کاخ سفید به کار گرفته شد.
این جامعه کمپین‌هایی را برای " طرح مارشال " و " ناتو " به منظور رفع استعمار امپراطوری‌های انگلیس و فرانسه همچنین کمپین‌هایی علیه کمونیسم، اجرا کرد.
خانه آزادی بیشتر از هر سازمان دیگری شعار " ایالات متحده: سرزمین آزادی " را گسترش داد. در واقع با امکانات و تسهیلات خانه آزادی بود که سال 1949، " کنگره آزادی فرهنگی "، عملیات بزرگ سیا برای جهت‌دهی افکار روشنفکران اروپای غربی، شروع شد.
آزادی در خدمت آتلانتیسم (2)
در پایان دهه 1960، جورج فیلد بازنشسته شد و " لئونارد آر سوسمن " ( Leonard R.Sussman)، هدایت خانه آزادی را در دست گرفت. سوسمن کار دشوار دفاع از مداخله آمریکا در ویتنام را بر عهده داشت که پس از وی نیز توسط " آر بروس مک‌کولم " ( R.Bruce McColm)(1988-19993)، " آدریان کاراتنیکی " (Adrian Karatnycky) ( 1993-1997)، " جیم دنتون " (Jim Denton) و " جنیفر ویندسور " (Jennifer Windsor) دنبال شد.
در سال 1982، هنگامی که رئیس‌جمهور " رونالد ریگان "، " هیئت ملی دموکراسی " (NED)(3) را ایجاد کرد و این سازمان می‌توانست در برخی وضعیت‌های علنی برخی فعالیت‌های سری سیا، به حفاظت بپردازد، خانه آزادی وارد یک مکانیزم جدید شد.
در حقیقت زمانی که " پاول ولفوویتز " (Paul Wolfowitz) و دوستان محافظه‌کارش تصمیم گرفتند تا شبه‌نظامیان تروتسکایت‌ را نیز از احزاب سوسیال دموکرات آمریکا وارد سازمان‌های مختلف خودشان کنند ، هیئت ملی دموکراسی نیز از خانه آزادی حمایت مالی نمود و همزمان برنامه‌های همکاری مالی نیز توسط هیئت ملی دموکراسی انتخاب شد تا هرگونه ردپای مداخله آمریکا پاک شود.
در ژانویه 1983 و در جریان رسوایی " ایران کنترا "، رونالد ریگان سیستم " دیپلماسی عمومی "(4) ایالات متحده را سازمان‌دهی مجدد کرد و در راس آن " شورای امنیت ملی " به ریاست والتر ریموند قرار گرفت.
شورای امنیت ملی نیز کمیته سرپرستی را سازمان‌دهی کرد که شامل سوسمن به عنوان نماینده خانه آزادی، "لئو چرن " یک متخصص جنگ روانی و " اتو رایخ "( Otto reich) به عنوان دفتر عملیاتی، می‌شد.
در سال 1986، خانه آزادی، " ملوین لاسکی "( Melvin Lasky)، سردبیر نشریات کنگره آزادی فرهنگی را اجیر کرد که وی نیز اقدام به افتتاح دفتری در لندن برای تنظیم و پخش مقالات سفارشی برای نشریات بین‌المللی کرد، بطوریکه نشریاتی مثل " انکونتر " ( Encounter)، که از آن به بعد مدیریت برنامه " تبادل " را بر عهده گرفت، توسط سازمان سیا تامین مالی می‌شد.
نشریات سفارشی خانه آزادی در انگلیس توسط " دیلی میل "، " دیلی تلگراف " و " تایمز "، در جامایکا توسط " دیلی گلینر " و به ویژه در آمریکا توس " وال استریت ژورنال "،‌ منتشر شد.
در سال 1986، خانه آزادی برنامه خود برای آزادی ادیان در دنیا را شروع کرد، در نتیجه این عملیات، کمیسیون مشورتی آزادی ادیان، در سال 1998 ایجاد شد و این بنیاد همچنین گزارش‌های سالانه‌ای را در رابطه با آزادی ادیان می‌نویسد.(5)
سال 1988، خانه آزادی گروه کاری را در آمریکای مرکزی ایجاد کرد که هدف آن توزیع اطلاعات در رابطه با " انقلاب ساندینیستا " بود. در این موقعیت، اعضای اتحادیه( AFL-CIO 6) وارد شورای اجرایی خانه آزادی شدند که این امر استفاده از متخصصان بنیاد ایجاد شده توسط اتحادیه بازرگانی یعنی بنیاد آمریکایی توسعه آزاد کارگری (AIFLD)، را برای سیا فراهم می‌کرد.
آزادی در خدمت امپراطوری
در دهه 90، خانه آزادی فعالیت‌های خود را توسعه داد و دفاتری را در الجزایر، مجارستان، اردن، قراقستان، قرقیزستان، مکزیک، ازبکستان، لهستان، رومانی، صربستان و اوکراین، گشود.
خانه آزادی همچنین قصد داشت دفتری را در نیجریه نیز باز کند که بطور موقت از انجام آن منصرف شد.
خانه آزادی برنامه‌ای را هم با همکاری " کانون وکلای آمریکا "، برای آموزش مخالفان حقوق بشری اروپای شرقی و مرکزی اجرا کرد که دفتری تخصصی در زمنیه نفوذ و مداخله ایجاد کرد و این دفتر نیز کار خود را از مدل موجود برای شرکت دادن اتحادیه‌های بازرگانی و کارمندان در فعالیت‌های سری شروع کرد.
خانه آزادی، پشتیبانی بنیاد ملی دموکراتیک در امور بین‌الملل به سرپرستی " مادلین آلبرایت "، را نیز در اختیار داشت.
به این ترتیب " کنسرسیوم راست‌گرایان "، " مرکز بین‌المللی اتحاد " AFL-CIO، " جامعه بین‌المللی قضات زن " (IAWJ)، " مرکز بین‌المللی خبرنگاران " (ICFJ)، کمیته بین‌المللی نجات "(IRC) و " زن، قانون و توسعه بین‌الملل "(WLDI)، را برای انجام فعالیت‌های تعریف شده، بسیج کرد.
سال 1999، خانه آزادی "کمیته صلح آمریکا در چچن " (ACPC)، را ایجاد کرد که توسط " زبیگنیو برژینسکی " (Zbigniew Brzezinski) ، مشاور سابق شورای امنیت ملی، " الکساندر هایگ "( AlexanderHaig) وزیر سابق خارجه و " استفان جی سولارز " (Stephen J. Solarz)، نماینده سابق کنگره، اداره می‌شد.
پس از اینکه شخصیت‌های مذکور مشغول به کار شدند، از گروه‌های "جهادی " در افغانستان علیه شوروی استفاده کردند.
سپس حمایت خود از بن‌لادن را افزایش داده و بطور مستقیم از جهاد بوسنی و هرزگوین علیه قدرت کمونیستی بلگراد و چچن، حمایت کردند و هدفشان نیز کمک به فروپاشی فدراسیون روسیه و کنترل هیدروکربن‌های قفقاز بود.
در سال 2002، خانه آزادی با حمایت آژانس توسعه بین‌الملل ایالات متحده ( USAID)، در مجارستان نیز بوجود آمد که بصورت یک سرویس اینترنتی برای سازمان‌های مردم نهاد ( NGO) اروپای شرقی و مرکزی با آدرس ngonet.org عمل می‌کرد.
کمی بعدتر، خانه آزادی یک کمپین اعاده اعتبار را برای حزب راستگرای افراطی "آرنا " (ARENA)، اجرا کرد که با شرکت در " مجمع جهانی ضد کمونیست " مسئولیت اعدام‌های غیررسمی در السالوادور را بر عهده گرفت.
در نهایت این تلاش‌ها نتیجه داد و " آنتونیو ساکا " رئیس‌جمهور السالوادور شد.
در نهایت، رئیس‌جمهور جورج بوش به خانه آزادی دستور داد تا گزارش سالانه‌ای را در رابطه با آزادی‌های اجتماعی و حقوق سیاسی در سراسر جهان، آماده کند زیرا آمریکا قصد داشت تا از این گزارش به عنوان مرجعی برای رد یا قبول مساعدت‌های توسعه‌ای در چارچوب " همکاری چالش هزاره " استفاده کند.
در چند سال اخیر نیز " بیل ریچاردسون " (Bill Richardson) نماینده کنگره آمریکا، رهبری خانه آزادی را بر عهده گرفت.
وی شخصیتی خوش‌برخورد داشته و متخصص دیپلماسی موازی می‌باشد و همچنین چهار بار برای دریافت جایزه صلح نامزد شد وی همچنین بطور همزمان معاون مادلین آبرایت در بنیاد ملی دموکراتیک بود.
در عین حال ریچاردسون پس از انتخاب شدندش به عنوان فرماندار "نیومکزیکو "، از سمتش استعفا داد تا بتواند "جان کری " را در انتخابات ریاست‌جمهوری سال 2004، یاری کند.
پس از ریچاردسون، جیمز ولسی،‌رییس سابق سیا و مبدع " کنگره ملی عراق "، جانشین وی شد.
در همین حال، شورای اجرایی خانه آزادی یک راهنمای اطلاعاتی است.
گذشته از این، افرادی که هم‌اکنون در این شورا حضور دارند، از جمله: " جی بریان آتوود " (J. Brian Atwood)، رئیس سابق بنیاد ملی دموکراتیک و هماهنگ کننده سابق کمک‌های انسان‌دوستانه آمریکا، " توماس اس فولی "( Thomas S. Foley)، رئیس کمیسیون سه جانبه، رئیس سابق هیئت اطلاعاتی رئیس‌جمهوری، " مالکوم فوربس " (Malcolm Forbes) از مجله فوربس، " تئودور فورستمن (Theodore Forstmann)، رئیس گروه " امریکا امپاور "، " ساموئل هانتیگتون، نظریه پرداز برخورد تمدن‌ها، " جین کرکپاتریک "( Jeane Kirkpatrick)، سفیر آمریکا در سازمان ملل حاضر در ژنو و عضو کمیته مشورتی وزارت دفاع، " دیانا ویلیرز(Diana Villiers)، همسر سفیر جان نگروپونته، و سفیر " مارک پالمر "، بنیانگذار کنسرسیوم سی‌ام‌ای برای کسب و نصب تجهیزات دیداری-شینداری در اروپای شرقی.
همچنین بودجه خانه آزادی در سال 2002، به 14 میلیون دلار افزایش یافت.
ویژه‌نامه "کودتای مخملی " خبرگزاری فارس