اسدالله بادامچیان
پیروزی دکتر احمدینژاد، پیروزی شعارهای وی و خطمشی مردمی اوست. شعارهای اصلی ایشان، دولت رجاییگونه، دولت 70 میلیونی، ساختن جامعه نمونه اسلامی است. این شعارها همراه با اجرای مشی رجائیگونه در دوران شهرداری، مورد قبول مردم قرار گرفت چون مردم خواستهای خود را در چنین شعارهایی یافتند و تاءیید خود را با 17 میلیون راءی مستقیم و 10 میلیون راءی غیرمستقیم (راءی آیتالله هاشمی رفسنجانی که به اصولگرایی بود) ابراز داشتند.
پس از انتخاب مردم، نوبت به اجرای خواستههای مردم رسیده است این خواستهها چگونه تحقق مییابند:
1. زمینه اجرای این خواستههای بحق، در بستر توده مردم، آماده است پس زمینه مساعد مردمی را دارد و مردم حمایت خود را ابراز خواهند کرد.
2. برای اجرای این خواستهها، چشمانداز 20 ساله وجود دارد بنابراین استراتژی کلان نظام نیز مشخص است که کار برنامهریزی و طراحی را بسیار آسان کرده است.
3. قانون اساسی جمهوری اسلامی و اصولاً ماهیت نظام جمهوری اسلامی، با این خواستهها انطباق کامل دارد پس رژیم و نظام حقوقی و قانون نیز کاملاً مساعد است.
4. رهبری نظام، جدیترین پشتیبان این خواستههاست و درایت و حسن تدبیر و قدرت رهبری و دانش و اندیشه و تجربه معظم له نیز مورد تاءیید همگانی است.
5. مدیران و کارشناسان دلسوز نظام که در این سالها، رنج فراوان کشیدهاند بحمداله فراوان، و تجربه آموختهاند و سوابق مدیرانی که امتحان موفقی در مدیریت و لیاقت و کارآمدی و کاردانی و سلامت اخلاقی و مالی و فرهنگی داشتهاند عامل اطمینان بخش برای ریاست جمهوری و مردم است تا بتوانند بار امانت مردم و نظام اسلامی را به دستان توانمند آنان بسپارند و حسن انتخاب در ترکیب دولت آینده بسیار مهم است.
بنابراین زمینه برای دکتر احمدینژاد آماده است. در چنین شرایط مساعد، طبعاً کارشکنیهای خارجی و استکبار جهانی و عوامل وابسته، یا دلبسته به آنان در داخل هم هست. اما استحکام داخلی نظام و وحدت امت و امامت و مدیریت در کشور، مجال سوءاستفاده به آنها نخواهد داد. هر چند کارشکنی و تفرقهاندازی و توطئهها را نباید ساده گرفت اما با وحدت جبهه اصولگرایان و همکاری و همفکری همه نیروهای خودی، تشبثات غیرخودیها به زیان خودشان تمام خواهد شد.
آنچه مهم است، ترکیب دولت آینده میباشد. طبعاً اختیار انتخاب همکاران به عهده رییسجمهور است، اما همکاران دولت غیر از وزیران و هیات دولت هستند. یعنی معاونان در اختیار ریاست جمهوری میباشند زیرا شخص او انتخاب میکند و البته انتخاب هر شخصیتی، پیام و پیامدهای خود را خواهد داشت و حس انتخاب رییسجمهور در معاونان اهمیت بسیاری در همکاری همه نیروها و رضایت خاطر مردم دارد.
اما وزرا باید به مجلس و نمایندگان ملت معرفی شوند. یعنی وزرا انتخاب مشترک رییسجمهور و نمایندگان ملت هستند. این نکته مهم برای آن است که وزیر در حیطه وزارتخانه و مدیریت خویش دارای مسئولیتی تعیین کننده و اختیارات ویژه است. باید گفت وزرا در واقع فرماندهان و مدیران اصلی رییسجمهور در چارچوب دولت هستند.
اگر دکتر احمدینژاد، در معرفی وزرا، افرادی قوی، لایق، با سابقه روشن و تجربه کافی و دارای روحیه همکاری صمیمانه و کارآمدی و کاردانی و شایستگی و تخصص لازم را معرفی نماید، طبعاً کار راءیآوری وزرا در مجلس، آسان میشود و راءی بالای وزرا، استحکام دولت را بیشتر خواهد کرد. مهمترین ویژگی این وزرا، روحیه رجائیگونگی است تا با شعار رییسجمهور هماهنگی داشته باشند و این گونه مدیران که بحمداله در این ربع قرن شناخته شده و از امتحان موفق بدر آمدهاند تعدادشان کم نیست.
ویژگی مهم دیگر توانمندی و اقتدار آنهاست. همراه با تدبیر و انعطاف در عین قاطعیت، تا بتوانند مشکلات را حل کنند و دولت مقتدر اسلامی از ترکیب آنها، شکل گیرد. «اقتدار» غیر از «قدرت» است. افراد قدرتمند در میدان سیاست فراوانند، اما انسانهای مقتدر کم هستند. امام خمینی، از «قدرتمندان» نبود بلکه اقتدار داشت. دولت مقتدر اسلامی، یعنی ترکیبی از رییس قوه مجریه و وزرا و معاونینی که شایسته و سازنده اقتدار اسلامی هستند.
اگر رابطه و شعارهای احساسی در ترکیب دولت آینده اثر بگذارد طبیعی است که دولت مقتدر اسلامی و دولت 70 میلیونی پدیدار نمیشود و با توجه به فشارهای خارجی و تحرکات باصطلاح اصلاحطلبان و عناصر قدرتطلب و سهمخواه، که از هم اکنون این تحرکات تخریبی را شروع کردهاند درصد موفقیت دولت اصولگرایان کاهش خواهد یافت. این نکته معلوم است که تمام نیروهای خودی و مردمی از دولت دکتر احمدینژاد حمایت خواهند کرد اما «حمایت»، غیر از «همکاری» است.
برای همکاری همه نیروهای مخلص باید دولت ترکیبی از برآیند مشترک این نیروها باشد تا بتواند همکاری 70 میلیونی را به یاری دولت 70 میلیونی و رجاییگونه ایجاد کند همانطور که در دولت کریمه شهید رجایی بود.