علیاصغر جعفری
در 2 روز گذشته، آمریکا، اروپا و رژیم صهیونیستی، با تمسک به بخشی از سخنان دکتر احمدینژاد، در همایش، «جهان بدون صهیونیزم». موج جدید و خط تبلیغی خاصی را آغاز کردند و تأکید ریاست جمهوری بر فرمایشات حضرت امامخمینی رضوانالله تعالی علیه را، دکترین جمهوری اسلامی در بیان طرح عملیاتی ایران برای نابود اسرائیل قلمداد کرده و جبهه جدید تبلیغاتی را در سطح افکار عمومی جهان علیه ایران گشودند.
کسانی که در جریان حوادث اخیر، بنبستها و شکستهای دیپلماسی آمریکا و 3 کشور اروپایی در نشست اخیر شورای حکام و سفرهای بینتیجه خانم رایس قرار دادند از چندی قبل چشم براه چنین اتفاقی بودند. واکنشهای سریع، شدید و عجولانه فرانسه، آمریکا، انگلیس و موجآفرینی تبلیغاتی رژیم صهیونیستی برای تحلیلگران و صاحبنظران سیاسی غیر منتظره نبود. با این وجود بیان چند مطلب خالی از لطف نیست:
1- آمریکا و 3 کشور اروپایی، باید ناکامی خود را در بحث پرونده هستهای ایران و جلوگیری از پیوستن ایران به باشگاه کشورهای دارای فناوری هستهای بپذیرند و به جای فرافکنی و دادن نشانی غلط، ایران برخوردار از فناوری صلحآمیز هستهای را باور کنند.
2- آمریکا و رژیم صهیونیستی باید بپذیرند که سرزمینهای اشغالی، جای ماندن و حاکمیت دراز مدت آنان نیست. دیر یا زود بایستی به خواست مردم فلسطین تن داده و چون نوار غزه، بقیه سرزمینهای اشغالی را به صاحبان اصلی آن که همانا مردم فلسطین هستند. برگردانند و اجازه دهند تا بازگشت آوارگان، مردم فلسطین با برگزاری رفراندوم آزاد، سرنوشت خویش را رقم زنند.
3- رئیسجمهور ایران در همایش «جهان بدون صهیونیزم» به نکتهای اشاره کرد که بیانگر سیاست خارجی نظام جمهوری اسلامی در قبال مسأله فلسطین است: «مسأله فلسطین پایان نیافته است و زمانی خاتمه مییابد که در تمامی فلسطین یک حکومت متعلق به ملت فلسطین روی کار آید. آوارگان به خانه و کاشانه خود بازگردند و با برگزاری انتخابات آزاد، حکومت مردمی در فلسطین تشکیل شود.»
سخنان دکتر احمدینژاد در همایش مذکور، چیزی نبود جز تأکید دوباره بر فرمایش حضرت امام رضوان الله تعالی علیه و بیان طرح عملی نظام که به نوعی دیگر بازخوانی مجموعه فرمایشات رهبر معظم انقلاب در سخنرانی تاریخی معظمله در شورای امنیت نیز به شمار میآید؛ سیاستی که دیروز از سوی آیت الله هاشمی رفسنجانی در خطبههای نماز جمعه هم مبنی بر برگزاری رفراندوم آزاد در همه مناطق اشغالی فلسطین مطرح شد. بی گمان این مواضع، گواه روشنی از اراده و تصمیمگیری اصولی نظام در برابر فلسطین محسوب میشود؛ نه تبلیغات دامنهدار غرب.
راستی آیا تحقق این سیاست عملی. جز حذف رژیم صهیونیستی و تشکیل دولت و سرزمین فلسطین که همه قومیتها و ادیان در آن سهم برابر دارند، نتیجهای در بر خواهد داشت؟