سیکها
در میانه دهه 70 گروههای جداییطلب سیک در ایالت پنجاب (جایی که سیکها اکثریت دارند) خواستار جدایی میشوند تا بتوانند یک حکومت مستقل بر طبق اعتقاداتشان با عنوان «خالیصتان» تشکیل دهند. در 1984 مبارزان افراطی مسلح به مکان مقدس سیکها با نام معبد طلا در آمرتیسار پناهنده میشوند و بعد از درگیریهای بسیار ارتش در جریان عملیات «ستاره آبی» معبد را از دست آنها خارج میسازد و رهبر سیکها کشته میشود، به تلافی آن نخستوزیر وقت خانم ایندیرا گاندی در اکتبر همین سال به قتل میرسد، در واکنش به این عمل 2 تا 3 هزار سیک به طرز وحشیانهای در دهلی کشته میشوند.
امروزه بعد از جلوگیری از فعالیت سیکها توسط ارتش هند و خشمگین شدن جامعه بسیار شکوفا و پررونق سیکها بخصوص در ارتش و تجارت آنها به نوعی از نفس افتادهاند.
تامیلها
ایالت نادو در جنوب مند دارای فرهنگی متفاوت از فضای هند و اروپایی است بخصوص با زبان متفاوت دراویدی، وجود جریانهای شیوائیستی هندویی با سیستم کاستی منعطفتر. این هویت فرهنگی حیات بخش نوعی محلیگرایی جداییطلب شده است. از 1967 احزاب محلی تامیل این ایالت را ادراه کردهاند حزب Dravida Munnetra kazhagam که سیاست سهمیهبندی برای کاستهای پایین را بسیار گسترش داد و از یک حزب دراویدی در قدرت منشعب شده، در برابر هژمونی شمال کشور خواستار هویت دروایدی و استقلال است. اما جنگ داخلی در سریلانکا بین حکومت و ببرهای تامیل پیامدهای بسیاری برای شبه جزیره داشت. بسیاری از تامیلهای سریلانکا به ایالت تامیل نادو پناهنده شدند و در سال 1991 نخستوزیر اسبق هند راجیو گاندی هنگام مبارزات انتخاباتی در حمله انتحاری توسط یکی از مبارزان تامیل کشته شد، به تلافی مداخله ارتش هند در 1987 در سریلانکا (در اصل به عنوان نیروی میانجی که این امر توسط ببرهای تامیل به عنوان حمایت از حکومت سریلانکا ارزیابی شد).
شمالیشرقی و کشمیر
ایالتهای شمالشرقی به همراه کشمیر و مناطق تحت نفوذ Naxalites (کمونیستها و مائویستهای انقلابی که در سال 1965 بنیان گذاشته شد و دولت هند آنها را با چریکهای نپال در ارتباط میداند) مناطق بسیار ناآرام هند هستند یعنی مناطقی در مرز با بنگلادش و برمه. نارضایتی در زمینه اقتصادی بسیار عمده است و همچنین مطالباتی همانند خودمختاری بعضی گروههای قومی همانند بودوها و گورکسها در آسام به چشم میخورد و یا خصومت نسبت به حضور پررنگ مهاجران بنگلادشی در تریپورا و یا آسام و همچنین نارضایتی از هژمونی هندوها در مقابل جمعیتهای مسیحی شده و یا قبایل با اصلیت چینی - تبتی= در میزورام، مانیپور و ناگالند. این خواستهها به صورت جنببشهای دانشجویی و یا احزاب سیاسی محلی مثل آسوم گاناپاریشاد (Assam)، جبهه ملی میزو (Mizoram) یا جبهه مردم ناگالند (Nagland) خود را نشان میدهند. بعضی گروههای رادیکال نیز به جنگهای چریکی در کوهها و تپههای پوشیده از درخت میپردازند مساله کشمیر نیز قطعا بزرگترین مشکل حال حاضر هند در سطح سیاست ملی میباشد که مستقیما با هویت ملی پیوند دارد و از زمان تجزیه هند به صورت یک مساله اساسی در سیاست خارجی هند نسبت به پاکستان بروز کرده است.
- احزاب چپ و کمونیست نیز سابقه فعالیت بسیار طولانی در هند دارند. احزابی مانند حزب کمونیست (مارکسیت)، حزب کمونیست (مارکسیت - لنینیست)، حزب سوسیالیست انقلابی و همچنین احزاب مائوئیست.
حزب کمونیست با ئوئیست هند یکی از نیروهای اصلی جنگ چریکی میباشد که عضو جنبش انقلابی بینالمللی نیز هست و در سال 2004 از تلفیق دو سازمان اصلی مائوئیست هند به وجود آمد. هر دو سازمان در شورش تاریخی پایان دهه 60 در شهر ناکسال باری ریشه دارند.
همین دوره بود که باعث شکلگیری جنبشهای ناکسالیت (Naxalite) با الهام از نام شهر محل شورش (ناکسال باری) در بسیاری از ایالتهای هند شد. آنها نزدیک به 30 سال است که در میان مردم فقیر به جنگ چریکی پرداختهاند بخصوص در ایالتهای آندهراپرادش و بیهار.