جلال طالبانی 53 ساله یکی از با سابقهترین چهرههای مبارز کرد عراقی است که از سالهای شکلگیری نهضت کردستان عراق در کنار افرادی نظیر ملامصطفی بارزانی،
نقش موثری در پیشبرد مبارزات مردم کرد عراق بر علیه رژیمهای حاکم بغداد ایفا کرده است مبارزات پیگیر و مستمر جلال طالبانی با حکام بغداد که تقریبا در تمام طول دهههای 1960 و 1970 به تناوب ادامه داشت، از وی چهرهای مبارز و خستگیناپذیر در سرزمین عراق تصویر نمود. بطوریکه در اواخر سالهای دهه 1970 و بویژه پس از مرگ ملامصطفی بارزانی در 1979 از جلال طالبانی و اتحادیه وی بعنوان بزرگترین تشکیلات سیاسی نظامی مقاوم در برابر رژیم عراق یاد میشد.
پس از وقوع جنگ تحمیلی رژیم بعث علیه جمهوری اسلامی ایران، وجود گروههای چریکی کرد در شمال عراق و مبارزات آنان با رژیم بغداد مشکل بزرگی برای بعثیها بشمار میآمد. صدام شدیدا تلاش میکرد تا مشکل گروههای مسلح کرد عراقی به یک جبهه جدید در برابر وی تبدیل نشود از این روی در راستای چنین سیاستی از هیچ تلاشی فروگذار نمیکرد گاهی با اعطای امتیازات محدود و مقطعی و گاهی با لشکرکشی نظامی و سرکوب شدید مردم کرد و قتلعام آنان سعی میکرد کانونهای مقاومت مردم کرد را که اتحادیه میهنی کردستان عراق به رهبری جلال طالبانی از جمله مهمترین آنها بود تا سرحد امکان تضعیف نماید.
در پائیز 1362 و در حالیکه بیش از سه سال از جنگ تحمیلی میگذشت و رژیم بعث از رهگذر این جنگ متحمل ضررها و زیانهای جانی و مالی سنگینی شده بود صدام در پیغامی برای طالبانی آمادگی خود را برای اعطای امتیازات مهمی به وی و برآورده ساختن خواستههایش که عمدتا در جهت کسب خودمختاری برای کردستان عراق خلاصه میشد اعلام نمود این پیغام سرآغاز یک سلسله مذاکرات پی در پی و تماسهای 14 ماهه میان صدام و طالبانی گردید صدام برای فرو نشاندن غائله کردستان عراق قول داده بود 5 خواسته طالبانی را که او سخت برای کسب آن تلاش میکرد برآورده سازد این خواستهها که در متن توافقنامه کتبی صدام و طالبانی طی ملاقات آنان در سال 62 به امضای طرفین رسید عبارت بود از عفو 2500 تن مبارزین کرد که در زندانهای رژیم بعث بسر میبردند، بازگرداندن حدود 000/600 نفر از مردم کرد که توسط رژیم بعث از مناطق کردنشین به سایر نقاط عراق تبعید گردیده بودند، اعمال کنترل مشترک شهر نفتخیز کرکوک، برگزاری انتخابات آزاد در کردستان برای تشکیل یک مجلس قانونگذاری مستقل در آن منطقه و بالاخره عضویت دادن چند وزیر کرد در کابینه صدام.
کاملا بدیهی و طبیعی بود که اجرای این 5 خواسته مهم برای بعثیها غیر ممکن بود و صدام هرگز حاضر نمیشد برای مهار کردن قدرت یک گروه چریکی، گردن به چنین خواستههائی بگذارد و در حقیقت از صفحات شمالی عراق به یکباره چشم بپوشد او شرط اعطای این امتیازات را اعزام نفرات شبهنظامی طالبانی به جبهههای نبرد حق علیه باطل برای جنگ با ایران و انحلال سایر گروههای مسلح کرد فعال در کردستان ذکر کرده بود.
صدام با آزاد کردن گروهی از مبارزین کرد از زندانهای عراق و بازگرداندن بسیاری از تبعیدیهای کردستان و اعطای خودمختاری در بعضی قسمتهای کرکوک که ارزش اقتصادی کمتری داشت تلاش کرد تا نشان دهد به توافقنامه منعقده فیمابین خود و طالبانی پایبند است اما نه فقط اجازه دستیابی اکراد به منابع حیاتی و صنعتی کرکوک را نداد بلکه برگزاری انتخابات پارلمانی در کردستان و عضویت دادن وزیران کرد در کابینه را نیز هر بار به بهانههای مختلف و با هدف جلوگیری از تحقق آن به تعویق انداخت.
از طرفی رژیمهای عربی منطقه بخصوص دولتهائی که بیشترین کمکهای مالی و اقتصاد را به رژیم بغداد در جنگ علیه جمهوری اسلامی ایران میکردند نیز صدام را از اعطای اختیارات به کردها اکیدا باز میداشتند.
طالبانی بتدریج احساس کرد صدام با حیلههای گوناگون درصدد لغو تدریجی تعهداتش در موافقتنامه مذکور میباشد او میدید که گروههای ناشناسی که ملبس به لباس کردها بودند هر روز در گوشه کنار شهرهای کردستان عراق به آدمربائی، قتل، ترور و انفجار و تخریب مشغول هستند تا چنین وانمود گردد که کردها بتنهائی قادر به حفظ امنیت و اداره مناطق کردنشین نمیباشند طالبانی رفته رفته متوجه کلاه بزرگی که صدام بر سرش گذاشته بود گردید بدبینی و تصور منفی وی زمانی به واقعیت پیوست که رژیم بغداد در پائیز سال 63 در یک پیمان علنی با حکومت ترکیه، به وی اجازه داد هر بار صلاح بداند برای سرکوب کردها وارد خاک عراق گردد این پیمان یک توافق ننگین بود که تنها مجوز لازم برای کشتار مردم کرد توسط رژیم ترکیه را صادر میکرد و ترکها را نیز در کنار رژیم بغداد بر جان و مال مردم کرد مسلط میساخت.
بدنبال توافق دو رژیم عراق و ترکیه جلال طالبانی رهبر اتحادیه میهنی کردستان با انتشار بیانیهای در تاریخ 26 دیماه سال 63 پایان هرگونه مذاکره با دولت عراق و از سرگیری مجدد مبارزات چریکی علیه رژیم صدام را اعلام کرد بدین ترتیب مذاکرات 14 ماههای که بطور پنهان و آشکار از آبان سال 62 بین صدام و طالبانی آغاز شده بود بپایان رسید و نبرد میان قوای بعثی و کانونهای مقاومت کردها از سرگرفته شد.
این پیمانشکنی و آن خیانت بعثیها علیه مردم کرد از یکسو و ظلم و ستم و کشتاری که رژیم صدام در مناطق کردنشین عراق بویژه در شهرهای سلیمانیه و دهوک و اربیل براه انداخت موجب گردید که جلال طالبانی رفته رفته به طرف جمهوری اسلامی ایران گرایش یابد او بتدریج سیاست خود را در کردستان عراق به سمت سیاستهای جمهوری اسلامی ایران تغییر جهت داد.
طالبانی در پائیز سال گذشته وارد تهران شد و ضمن ملاقات با حجتالاسلام حکیم رئیس مجلس اعلای انقلاب اسلامی و همچنین ادریس و مسعود بارزانی، با آنان پیمان اتحاد بست وی و گروه تحت فرمانش در بسیاری از اقدامات و عملیاتهای رزمندگان اسلام از جمله چندین مرحله از عملیات فتح که در کردستان عراق بوقوع پیوست شرکت جست.
طالبانی در کنفرانس همیاری ملت عراق که سال پیش در تهران برگزار شد شرکت کرد و مصوبات آن را پذیرفت و پشتیبانی خود را از انقلاب اسلامی ایران برهبری امام خمینی اعلام کرد.