آلبانی با 3 میلیون جمعیت و 748/28 کیلومترمربع وسعت در جنوب قاره اروپا واقع شده است. این کشور در مجاورت دریای آدریاتیک فرار گرفته و با یونان و یوگسلاوی مرز مشترک دارد. پایتخت آلبانی «تیرانا» نام دارد. 70 درصد مردم این کشور مسلمان، 20 درصد مسیحی ارتدکس و 10 درصد مسیحی کاتولیک هستند.
آلبانی در جنگ دوم جهانی به اشغال نیروهای روسی درآمد و قدرت در این کشور بدست انور خوجه افتاد. انور خوجه سپس در کشور اعلام جمهوری کمونیستی نمود و خود با سمت دبیرکلی حزب کمونیست قدرت مطلق را در کشور بدست گرفت و به سرکوب خونین و بیرحمانه مخالفین خود که جناحهای مذهبی نیز رقم عمدهای از آنانرا تشکیل میدادند پرداخت.
روابط آلبانی در ابتدا با شوروی حسنه بود بخصوص آلبانی در 1955 میلادی که پیمان نظامی ورشو با عضویت کشورهای اروپای شرقی اعلام موجودیت کرد یکی از اعضای فعال این پیمان بود. لیکن پس از سخنرانی خروشچف در کنگره حزب کمونیست شوروی در 1956 که نخستین سخنرانی وی پس از مرگ استالین و احراز قدرت در شوروی بود، حملات تبلیغاتی رژیم کمونیستی آلبانی علیه شوروی آغاز شد.
خروشچف در سخنرانی خود سیاستهای استالین را مورد نکوهش قرار داده و انور خوجه که از ابتدا یکی از هواخواهان و طرفداران سرسخت استالین و از مروجین و مبلغین طرز تفکر وی بود پس از نطق خروشچف، رهبران شوروی را به باد حمله گرفت. این امر باعث تیرگی روابط دو کشور شوروی و آلبانی گردید. سرانجام اتحاد جماهیر شوروی در اوائل 1961 سفیر خود را از «تیرانا» پایتخت آلبانی فرا خواند و آلبانی نیز متقابلاً سفیر خود را از مسکو احضار نمود.
در آن زمان آلبانی بتدریج با دولت چین که با حکومت مائو معاصر بود روابط دوستانهای برقرار کرد و سیاست دوری جستن مائو از شوروی نیز خود عامل استحکام این روابط بود. آلبانی در آن زمان تنها کشور طرفدار چین بشمار میآمد و چین بخصوص کمکهای اقتصادی، نظامی و تکنولوژی فراوانی در اختیار آلبانی قرار داد.
در فاصله سالهای 3 - 1960 رقمی معادل 200/430 تن گندم و ذرت و در فاصله سالهای 75 - 1954، 5 میلیارد دلار وام با شرایطی سهلتر از وامهائی که شوروی در اختیار رژیم آلبانی قرار میداد از سوی چین در اختیار این رژیم قرار گرفت. هزاران کارشناس و متخصص چینی نیز بتدریج وارد آلبانی گردیدند.
علاوه بر این آلبانی از انقلاب فرهنگی چین شدیداً حمایت کرد و این خود بر تیرگی روابط این کشور با شوروی افزود. در سال 1968 میلادی آلبانی به نشانه اعتراض به تهاجم نظامی نیروهای عضو پیمان ورشو به خاک چکسلواکی از این پیمان کنارهگیری کرد.
آلبانی منزویترین کشور اروپائی است و با آنکه سیاست دوری از شوروی را در پیش گرفته معذالک جزو کشورهای بلوک شرق بشمار میاید. آلبانی از لحاظ درآمد پائینترین سطح را در اروپا داراست. این کشور با نیمی از دولتهای جهان از جمله با دولت جمهوری اسلامی ایران روابط دوستانه سیاسی دارد.
رژیم آلبانی بخاطر روابط بدی که با شوروی و آمریکا دارد، از انقلاب اسلامی ایران به نیکی یاد میکند. انور خوجه رهبر متوفی حزب کمونیست آلبانی تحمیل جنگ بر ایران را «توطئه ابرقدرتها برای نابود ساختن انقلاب مردمی ایران» میخواند. وی در عین حال همواره ماهیت اسلامی بودن انقلاب ایران را انکار میکرده و در عوض بر مردمی بودن آن تأکید میگذارده است.
«خوجه لیشی» رئیسجمهور کنونی آلبانی از 1978 تاکنون در آن کشور حکومت میکند. لیکن قدرت اصلی در دست حزب کمونیست است.