انتخابات نهم مجلس شورای اسلامی در حالی برگزار میشود که گفتمان اصولگرایی همچنان در صدر خطوط سیاسی موجود است.
گفتمان اصولگرایی همانی است که پس از یک دوره حضور اصلاح طلبان در رأس قوای مجریه و مقننه و در دست داشتن قدرت، به رقابت با اصلاح طلبان پرداخت و آنان را که با بیاعتمادی عمومی مواجه شده بودند، کنار زد و خود با اقبال توده مردم مواجه شد. اصولگرایان که از اوایل دهه ۸۰ پس از پیروزی در دومین انتخابات شورای شهر و مجلس هفتم، قدرت را در مسیر خدمت به مردم به کار گرفتند، گرچه هر از چند گاهی با فراز و نشیبهای طبیعی همراه بودند، اما همچنان در صدر هستند و درست به همین خاطر، جریانات قدرت طلب در پی راه و رسمی میگردند تا بتوانند بر این رقیب توانمند، پیروز شوند، بنابراین در این شرایط که زمان اندکی تا برگزاری نهمین انتخابات مجلس شورای اسلامی باقی مانده است، جهت آگاهسازی افکار عمومی برای بهترین انتخاب، ضروری است تا دو سؤال را بررسی کنیم و بهترین پاسخ را برای آنها بیابیم: ۱- چه گروههایی در مقابل اصولگرایان قرار دارند ۲- شیوه رقابتی آنان در برابر اصولگرایان چگونه است؟
شیوههای تقابل جریانات مختلف با گفتمان اصولگرایی
با نگاهی گذرا به اوضاع و احوال روز سیاسی کشور و نیم نگاهی هم به گذشته سیاسی ایران در سالهای اخیر متوجه خواهیم شد که پس از غالب شدن گفتمان اصولگرایی، اصولگرایان اصیل با کمترین درصد خطا، توانستهاند بیشترین خدمات را شامل حال کشور و مردم کنند. از این رو آنانکه خارج از این دایره بودند یا احیاناً پس از مدتی پای خود را از درون دایره اصولگرایی بیرون کشیدند، با عبور از فرصت خدمتگزاری صادقانه، به انجام رفتارهای عجیب و اظهارات غریب پرداختند و در واقع این شیوه را برای مقابله با گفتمان اصولگرایی انتخاب کردند. از میان این گروهها میتوان به مهمترین آنان اشاره کرد:
۱- فتنه و اصلاحات: گرچه نمیتوان تمام اصلاحطلبان را در دایره فتنهگران جای داد، اما ادعای تولد فتنه در دایره اصلاحات حقیقتی است انکارناپذیر. از این رو در شرایط کنونی نیز آنان گاه به اشتراکاتی برای مقابله با اصولگرایان میرسند و هر دو از سمتی مجزا، خطی مشترک را برای ضربه زدن به گفتمان اصولگرایی دنبال میکنند. استراتژی فتنه و اصلاحات در شرایط کنونی به گونهای طراحی شده است تا فتنه از موضع کاملاً اپوزیسیونی و اصلاحات از موضع ظاهراً پوزیسیونی، اصولگرایان را مورد هجمه قرار دهند و برای خود، جایی در مجلس باز کنند؛ جایی که احتمالاً با توجه به سوابق آنان، در خوشبینانهترین حالت، صرف هزینههای مربوط به سکولاریزه کردن قوانین در نظام جمهوری اسلامی میشود.
۲- جریان انحرافی: مهمترین خصیصه این جریان، بحران زا و بحران زی بودن است به گونهای که اگر ادعا شود آنان در شرایط طبیعی دچار خفگی میشوند و تنفس آنان در شرایط متشنج امکان پذیر است، ادعای نامربوطی نیست. این عده جداشدگان از دایره اصولگرایی هستند و به این نتیجه رسیدهاند که برای ماندن در قدرت، گفتمان اصولگرایی کارگشا نیست و باید وارد محیط تازهای شد. اینان کسانی هستند که در پناه سایههای سنگین جنگهای بیحاصل، تخلفات اجرایی و عملی را رقم میزنند و بیشترین سوءاستفاده را از بیتالمال به نفع جریان خود دارند. این حرکات و رفتارها از سوی جریان انحرافی به گونهای طراحی میشود که سختترین ضربهها به گفتمان اصولگرایی وارد آید تا ضمن ایجاد تفرقه میان اصولگرایان، برنامه هایشان هم روند نزولی را طی کند. نگاه انحرافیون به دایره اصولگرایی به مثابه میدان مینی است که باید با خنثیسازی هر کدام از مینها به هر طریق ممکن، راه را برای ورود خود به سمت قدرت فراگیر و بیپایان باز کنند.
۳- ائتلاف جریانی برای تقابل با اصولگرایان: سه جریان مزبور یعنی، اصلاحات، فتنه و انحراف برای تقابل با گفتمان اصولگرایی حتی در برخی از مواقع و سطوح، حاضر به تعامل و اشتراک نظر شدهاند و گاه نیز در یک ائتلاف نانوشته همردیف شدهاند و هر سه در یک مسیر برای هجمه به اصولگرایان و ورود به مجلس کوشیدهاند. تلاش ائتلافی آنان به گونهای است که از هر طریق ممکن ابتدا با عوام فریبی، اصولگرایان را از کسب رأی مردم محروم و سپس بتوانند مهرههای سفید خود را وارد مجلس کنند.
پلسازی دستهای پنهان میان ۳جریان ضداصولگرا
اما در ورای پیوندهای نسبتاً آشکار سه جریان اصلاحات، فتنه و انحراف، دستهای پنهانی نیز مشاهده میشوند که میکوشند با نقش آفرینی پنهان میان این سه جریان پلسازی کنند. این دستهای پنهان که عمدتاً از سوی تکنوکراتها، تکان میخورند و مهرههای دلخواه خود را در پلههای خاصی مینشانند، قصد دارند تا به مانند مدل میرحسین موسوی در انتخابات سال ۸۸، از هر طیف و گروه و اقشار مختلف مردمی، برای نهمین انتخابات مجلس به نفع این سه جریان که از قضا خواست خود آنان را دنبال میکنند، رأی جمع کنند. پلسازی این عده میان سه جریان مزبور برای یارگیری از هر سه جبهه برای شکست اصولگرایان اصیل در میدان رقابت انتخاباتی است و بدین ترتیب است که گاه با مواضع اصولگراپسند، قصد جذب آرای حامیان مردمی اصولگرایان برای نفوذ عناصر ضداصولگرا به مجلس را دارند؛ عناصری که فعلاً حاضر شدهاند با تابلوی اصولگرایی راه بروند تا بعد از ورود به مجلس، مواضع ضداصولگرایی خود را رو کنند.