به گزارش فارس، اندیشکده «شورای آتلانتیک» در مقالهای به قلم «جورج بنیتز» مینویسد: به گفته «جین شاهین» از اندیشکده «فارین افرز»، در اجلاس سال جاری، غرب باید به دنیا یادآوری کند که آمریکا و متحدانش در ناتو هنوز قدرت بیرغیب برای بهبود جهان را در اختیار دارند.
ناتو باید خلاء موجود در تواناییهای خود را قبول کند
ناتو نباید در این اجلاس از تعریف و تمجید درباره موفقیت تلاشهایش در لیبی کوتاه بیاید. اما در عین حال، باید خلاء عظیم موجود در قابلیتهای خود، شامل هدفگیری، مراقبت، سوختگیری مجدد و کمبود مهمات را که این عملیات آشکار کرد، قبول کرده و مورد خطاب قرار دهد. به علاوه، منتقدان به این نکته اشاره کردهاند که فقط 14 کشور از بین 28 کشور عضو در این عملیات شرکت داشتند. قضاوت درباره یک مأموریت تنها با در نظر گرفتن همین مقیاس کار خطرناکی است. حتی در این شرایط هم، متحدانی که تواناییهای آنان بسیار مورد نیاز است، مانند آلمان، باید این تواناییهای را در هنگام عملیات مورد استفاده قرار دهند. آمریکا به تنهایی نمیتواند بار عملیات نظامی ناتو را به دوش بکشد.
«دفاع هوشمند»، برنامهای برای اولویتبندی پروژهها و تواناییها
برنامه دفاع هوشمند ناتو، که تلاشی برای اولویت بندی بهتر پروژهها و تواناییهای در میان اعضاء است، باید یکی دیگر از بخشهای مهم در اجلاس شیکاگو باشد. در زمانی که منابع محدود است، بدون شک ناتو نیازمند ذخیرهسازی و تقسیم هرچه بهتر این منابع است. راههای مختلفی برای این کار وجود دارد؛ برای مثال، این سازمان میتواند براساس موفقیت برنامه «گشتزنی هوایی بالتیک» و «قابلیتهای راهبردی ترابری هوایی»، که شامل مشارکت 12 کشور برای تهیه و به کار گیری هواپیماهای ترابری C-17 میشود، برنامهریزی نماید.
بحران بدهیهای منطقه یورو در حال سرایت به مشاجرات بر سر تعهدات نظامی است
اما این خطر وجود دارد که «دفاع هوشمند» تبدیل به بهانهای برای ادامه سرمایهگذاری اندک اروپا شود. اکنون زمان دشواری اقتصادی اروپا است، و بحران بدهیهای منطقه یورو قطعاً به مشاجرات بر سر تعهدات نظامی نیز سرایت خواهد کرد. اما متحدان اروپایی، به عنوان اعضاء یک قدرت نظامی جهانی، هنوز هم مسئولیتها و تعهداتی در خارج از کشور دارند. طی دهه گذشته، آنها آن طور که باید عمل نکردهاند و نمیتوانند به همین منوال ادامه دهند.
دفاع هوشمند نباید تبدیل به یک پوشش سیاسی جهت کاهش هزینههای دفاعی شود
«تدبیر راهبردی» ناتو تواناییهای مورد نیاز متحدان برای بازدارندگی و دفاع در برابر تهدیدات آینده را مشخص مینماید. «دفاع هوشمند» در شیکاگو باید به عنوان راهی برای تمرکز بر دستیابی به این اهداف، و نه به عنوان یک پوشش سیاسی برای کاهش بیش از پیش هزینههای دفاعی مورد نیاز متحدان ما، مورد استفاده قرار گیرد.
اعضاء پس از گفتگو درباره عملیات و تواناییهای کنونی، باید به بررسی سیاست درهای باز ناتو بپردازند. گسترش ناتو تا کنون موفقیتآمیز بوده است، و باعث اتحاد همپیمانان مهم در شرق اروپا و بالتیک شده است، که باعث شده است نیاز به امنیت در این منطقه به سرعت تبدیل به کمک به امنیت شود. به زودی سایتهای دفاع موشکی مهم در لهستان و رومانی تأسیس خواهد شد. استونی ممکن است یکی از چند عضو انگشتشمار ناتو باشد که هزینههای مورد نیاز دفاعی خود را تأمین کرده است. و بیشتر اعضای جدید نیز تعهدات مهمی در مورد تأمین نیرو در جنگ افغانستان دادهاند.
احتمال اضافه شدن اعضاء جدید به ناتو در اجلاس شیکاگو بسیار کم است
اما نشانههایی از تنش نیز موجود است. مقامات ناتو تأکید کردهاند که شیکاگو «اجلاس گسترش» نیست، و احتمال اضافه کردن اعضاء جدید به دلیل مسائل مهم سیاسی در بسیاری از کشورهای خواهان عضویت، کم است. برای مثال، مقدونیه هنوز هم درگیر منازعه خود با یونان است و این امر مانع عضویت این کشور شده است.
یکی از کشورهایی که شایستگی پیشرفت در روند درخواست عضویت را دارد، گرجستان است. اولین بار قول عضویت ناتو در سال 2008 در «بوداپست» به این کشور داده شد. علیرغم آن که از آن زمان هیچ حرکتی صورت نگرفته است، اما گرجستان همچنان مانند یک کشور کمک کننده شریک ناتو عمل کرده است. این کشور در حال حاضر یک گردان کامل را به کمک نیروهای ناتو در افغانستان فرستاده و قول داده است که گردان دوم را نیز اعزام نماید. این امر گرجستان را تبدیل به بزرگترین کشور اعزام کننده نیروهای کمکی بر اساس سرانه در افغانستان کرده است.
متحدان در شیکاگو باید کمک مهم گرجستان به ناتو را تصدیق کرده و از طریق اعلامیه رسمی اجلاس، برخی پیشرفتها به سوی پیوستن این کشور به ناتو را نشان دهند. اگر سیاست درهای باز ناتو بخواهد همچنان معتبر باقی بماند، این اتحاد باید کشورهایی مانند گرجستان را که توقعات آن را برآورده کردهاند، تصدیق و تشویق نماید...
اجلاس شیکاگو باید نقطه عطفی باشد – فرصتی برای این سازمان جهت تعریف مجدد نقش آن در جهانی که تمرکز امنیت در حال حرکت به سوی آسیا بوده و بودجههای نظامی در حال کاهش است. شیکاگو باید فرصتی باشد تا به همه اعلام شود که آمریکا و متحدانش در آن سوی اقیانوسها همچنان قدرت برتر برای حفظ صلح و ثبات بوده و خواهند بود.