در تاریخ 10 آوریل 2000 یک دادگاه سوئیسی معلم بازنشسته و متخصص تبلیغات 79 سالهای به نام گاستون آرماند آمائودروز را به دلیل انکار وجود اتاقهای گاز در اردوگاههای آلمان در جنگ جهانی دوم محکوم به زندان کرد.
آمائودروز به جرم بیاعتنایی به قانون پنج ساله ضدنژادپرستی سوئیس که براساس آن "انکار، تقلیل یا هرگونه توجیه نسلکشی یا سایر جنایات برعلیه بشریت" جنایت تلقی میشود، مجرم شناخته شد. براساس حکم دادگاه او قانون را با توزیع کتابهای تجدیدنظرطلبی در تاریخ و نیز با انتشار دو مقاله در سال 1995 در خبرنامه کوریر دوکانتیننت نقض کرده بود. در یکی از آن مقالات او نوشته است: "به نوبه خود من موضع خود را اعلام میکنم؛ من اعتقادی به اتاقهای گاز ندارم. اگر دلیلی مبنی بر وجود آنها ارائه شود من آن را باور میکنم ولی از آنجا که چند دهه منتظر این دلیل بودهام، فکر نمیکنم به این زودی ارائه شود."
علاوهبر حبس غیرتعلیقی، دادگاه جنایی لوزان او را محکوم به پرداخت جریمهای بالغ بر 1000 فرانک سوئیس (در حدود 600 دلار) به هر یک از چهار طرف غیرنظامی دعوا کرد: فدراسیون جوامع یهودی سوئیس، اتحاد بینالمللی برعلیه نژادپرستی و ضدیت با یهود که مقر آن در پاریس است، انجمن پسران و دختران یهودیان رانده شده از فرانسه و یک بازمانده اردوگاههای مرگ یهودیان. آمائودروز همچنین ممکن است محکوم به پرداخت هزینه محاکمه و نیز هزینههای انتشار اطلاعیه مربوط به حکم دادگاه در سه روزنامه و یک بولتن رسمی شود.
گروههای یهودی رضایت خود را از این قضاوت که آمائودروز برای آن تقاضای استیناف داده است، اعلام کردهاند.
محاکمه سه روزه (آوریل 3 - 5) اولین حضور او در دادگاه برای مطالبی است که نوشته و منتشر کرده بود. به مدت نیم قرن آمائودروز در خبرنامه کوریر خود را بدون ناراحت کردن یهودیان کشور یا جامعه سوئیس منتشر کرده است.
زنده باد تجدیدنظرطلبی!
کمی قبل از شروع محاکمه آمائودروز یک مقاله تعمدا تحریکآمیز با عنوان "زنده باد تجدیدنظرطلبی" نوشت که در شماره آوریل 200 (شماره 418) خبرنامه کوریر وی منتشر شد. در آن مقاله آمده است: "تجدیدنظرطلبی آمده است تا "قطعیات" ما را به چالش بکشد، حتی آنهایی که ظاهرا از بقیه محکمترند. این روششناسی که دانشمندان با آن آشنایی کامل دارند، در تمام زمینههای دانش مصداق دارد.
در برخی کشورها تعصب خاصی بر روی رقم شش میلیون یا اتاقهای گاز وجود دارد. در سوئیس بخش 261 قانون جنایی... که هدف ظاهری آن ممانعت از "تبعیض نژادی" است، تعریفی از جرم ارائه نداده است و تعریف آن را به عهده قضاوت گذاشته است که میتوانند متهم را به اختیار خود محکوم کرده یا تبرئه کنند. ولی یکی به من بگوید بحث در مورد رقم شش میلیون چه ارتباطی با تبعیض نژادی دارد؟...
به عنوان کسی که به دلیل تجدیدنظرطلبی کیفرخواست علیه او صادر شده است، تکرار میکنم:
*رقم شش میلیون غیرممکن است!
*من اعتقادی به اتاقهای گاز ندارم چون دلیلی بر وجود آنها نیست.
محاکمه من یک محاکمه کاملا سیاسی است؛ حکم دادگاه کاملا مبتنی بر ملاحظات مقطعی است.
من ترجیح میدهم از وجدان خود تبعیت کنم تا این قانون غیراخلاقی و جنایی و اتهام خود را میپذیرم.
"زنده باد تجدیدنظرطلبی!"
آمائودروز در شهادت هنگام محاکمه خود ضمن تکرار تردیدهای خود در رابطه با فقدان دلیل برای وجود اتاقهای گاز گفت امکان ندارد شش میلیون یهودی توسط مقامات آلمانی طی جنگ جهانی دوم کشته شده باشند.
از آمائودروز پرسیدند چرا بعد از اعمال قانون ضدنژادپرستی سوئیس در سال 1995 همچنان به تکرار عدم اعتقاد خود به رقم شش میلیون و وجود اتاقهای گاز ادامه داه است، او پاسخ داد که در این قانون چیزی در مورد اتاقهای گاز یا رقم شش میلیون نیامده است و او نمیدانسته که پرداختن به این دو موضوع ممنوع است. او اضافه کرد:
"در صورتی که رقم شش میلیون صحیح است و اتاقهای گاز نیز وجود داشتهاند، نیازی به سرکوب مخالفان با سلاح قانون نیست. در چنین شرایطی باید بتوان دلایل را نشان داد. وجود بخش 261 (قانون ضدنژادپرستی) بهترین استدلال در مقابل نسخه استاندارد سرنوشت یهودیان در جنگ جهانی دوم است. با توجه به اهتمامی که رسانهها به تبلیغ آن نسخه دارند، تردید کردن در آن یک تکلیف است."
از او پرسیده شد که چرا همچنان در مورد هولوکاست ابراز تردید میکند؟ وی پاسخ داد: "چون گروه فشار همچنان به تبلیغات خود ادامه میدهد."
نیم قرن از خودگذشتگی
آمائودروز متولد لوزان در دسامبر 1920 مولف سه کتاب است. دارای مدرک دانشگاهی در زمینه علوم سیاسی و اجتماعی است و مدتی به عنوان معلم زبان کار کرده است. زمانی که 28 سال داشت، تردید خود را در رابطه با اتاقهای گاز زمان جنگ آلمانیها در کتاب خود به نام بازپرس اولین محاکمه نورنبرگ (پاریس، 1949) ابراز کرد. او نقش مهمی در تاسیس سازمان "نظم اروپایی جدید" که مقر آن در زوریخ است، در سال 1951 داشت. این سازمان یک سازمان ضدسرمایهداری و ضدکمونیستی با چشماندازی نژادگرایانه است که تاحدودی از نوشتههای فیلسوف ایتالیایی ژولیوس اوولا (1898 - 1974) تاثیر پذیرفته است.
از سال 1946 او دبیر و ناشر خبرنامه کوریر دوکانتیننت بوده است که خبرنامهای فرانسویزبان با شمارگانی در حدود 400 است که سالی دهبار منتشر میشود.
آمائودروز اولین کسی نیست که براساس قانون ضدنژادپرستی تنبیه میشود. در ماه ژوئیه 1998، یک دادگاه سوئیسی دو تجدیدنظرطلب به نامهای یورگن گراف و گردهارد فورستر را به جریمه و زندان به دلیل نوشتن و انتشار کتابهای ضدیهود محکوم کرد.
نکته مهم آن محاکمه شهادت مهندس اتریشی ولفگانگ فروهلیش بود که به دادگاه گفت کشتار جمعی با استفاده از گاز زیکلون در اردوگاههای زمان جنگ آلمان از نظر فنی غیرممکن است.
هنگامی که او صحبت میکرد از طرف دادستان تهدید به متهم شدن به مخالفت با هولوکاست به دلیل ادای شهادت تحت سوگند شد. حتی وکلای مدافع نیز در این مورد خطر متهم شدن را به جان خریدند تا به دادگاه نشان دهند نقطهنظرات موکل آنها مبتنی بر حقیقت است.
سه شاهد یهودی
دادستان با اجازه دادگاه سه شاهد بازماندگان هولوکاست به نامهای تومان، رایش و کلاین را به جایگاه فراخواند. دادگاه درخواست وکیل آمائودروز را برای قرائت شهادتهای پروفسور رابرت فوریسون از پیشگامان نهضت تجدیدنظرطلبی در اروپا و اریک دلکروا وکیلی که در چندین مورد دفاع از طرفداران تجدیدنظرطلبی را در فرانسه بر عهده داشته است، رد کرد. شهادت فوریسون بدون هیچ دلیلی رد شد (هم در زمان تقاضا و هم در طی محاکمه و صدور حکم). در مورد رد شهادت دلکروا نیز قاضی توضیح بسیار پیچیدهای داد.
پوشش رسانههای رسمی به محاکمه آمائودروز همانگونه که انتظار میرفت، جهتدار بود. معتبرترین روزنامه سوئیس به نام اخبار زوریخ جدید در شماره مورخ 11 آوریل (صفحه 3) به خوانندگان خود گفت: "در عین حال که (آمائودروز) قبول دارد انسانها در اردوگاهها عذاب کشیدهاند، ولی اعتقادی به وجود اتاقهای گاز ندارد. طبیعتا احضار سه شاهد به دادگاه که خود اتاقهای گاز را تجربه کرده بودند، تاثیری بر این اعتقاد آمائودروز نداشت."
به گفته یورگن گراف که خود در جریان محاکمه حضور داشت، در حقیقت هیچیک از سه شاهد یهوی گزارشی از تجربه خود در رابطه با اتاقهای گاز ارائه نکرد. هیچیک از آنها ادعا نکرد که شاهد کشتن انسانها با گاز بوده است.
شاهد رایش که زمان جنگ در اردوگاه اجباری و نیز در اردوگاههای گروس روزن و بوخنوالد زندانی بوده است، به دادگاه گفت که او هرگز اتاق گاز ندیده است. شهود دیگر تومان و کلاین که طی جنگ در اردوگاه آشویتس بیرکنو نیز حضور داشتهاند، ادعای دیدن کشته شدن افراد در اتاقهای گاز را نکردهاند. آنها صرفا عنوان کردند که دیدهاند افرادی وارد ساختمان شدهاند بدون اینکه خارج شدن آنها را ببینند.
تومان و کلاین همچنین شهادت دادند که شعلههای برخاسته از دودکشهای کوره آدمسوزی بیرکنو را دیدهاند. (البته این ادعا به دلایل فنی غیرقابل قبول است.) به گفته گراف کاملا ممکن است اینکه شهود عمدا دروغ نگفته باشند بلکه آنچه را که 56 سال قبل دیدهاند با آنچه که در سالهای بعد شنیده یا خواندهاند اشتباه گرفته باشند.
گراف میافزاید: "سرنوشت زمان جنگ این سه بازمانده هولوکاست به خودی خود با داستان اردوگاههای مرگ هولوکاست قابل جمع نیست." رایش در عین زندانی شدن در چهار اردوگاه آلمانی زمان جنگ جان سالم به در برده است. در حالی که تومان از دسامبر 1941 تا پایان جنگ در 1945 در اردوگاههای مختلفی بوده است، هم تومان و هم مادر او از آشویتس جان به در بردهاند. باتوجه به اینکه آمائودروز آماج حملات نه تنها دادستان بلکه چند سازمان یهودی، شامل سازمانهای خارجی یهودی بوده است، گراف محاکمه وی را محاکمه استالینی خواند. به گفته وی: "این کار غیرقانونی و بدخواهانه است. محاکمه آمائودروز از حد تمام محاکمات قبلی برعلیه تجدیدنظرطلبها از جمله محاکمه ناشر خود من، گرهارد فورستر (که اکنون در قید حیات نیست) و خود من فراتر رفته است." خلاصه اینکه به گفته گراف: "آمائودروز با رفتار شرافتمندانه و محکمی که طی محاکمه از خود نشان داد ثابت کرد که فردی باشخصیت و باصداقت است. تفاوت بین او و متهمکنندگان او دیگر بیش از این نمیتوانست باشد. آنها که محاکمه او را دیدند در واقع شاهد اعمال دوگونه کاملا متفاوت از انسان راستقامت بودند."