14 می را میتوان روزی نامید که در آن حقوق یک ملت در لوای دموکراسی و سکوت مجامع جهانی به کلی پایمال گردید و هرگز تلاشی برای بازگرداندن آن حقوق فعالیتی صورت نگرفت. در 15 می 1948 رژیم اشغالگر قدس تحت حمایت دوستان غربیاش موجودیت این رژیم را بر سرزمین فلسطینیان اعلام کرد تا «روز نکبت» برای منطقه و جهانیان رقم زده شود. صهیونیستها که برای کشتار و آواره ساختن فلسطینیها از مجوز قدرتهای بزرگ وسکوت مجامع جهانی برخوردار بودند. با اشغال 78 درصد از مساحت تاریخی سرزمین فلسطین و آواره ساختن 85 درصد ساکنان مناطق فلسطینینشین که با کشتار 15 هزار فلسطینی همراه بود، رژیم را بنا نهادند که 60سال است به جنایت و کشتار فلسطینیان و توطئه علیه کشورهای منطقه مبادرت میورزد.
براساس آمار منتشره در سال 2007 بیش از 7 میلیون پناهنده آواره فلسطینی در جهان زندگی میکنند. در این میان 750 هزار آواره ثبت شده در کرانه باختری و 5/1 میلیون نفر در غزه سکوت دارند. در همین راستا 5/2 میلیون آواره در اردوگاههای موجود در اراضی اشغالی، 1967 اردن و سوریه و لبنان زندگی میکنند. قابل توجه آنکه صهیونیستها برآنند تا برای حفظ سرزمینهای اشغالی با نام غرامت، آوارگان را در کشورهای مقصد ساکن سازند و مانع بازگشت آنها شوند.
نکته قابل توجه در تحولات سرزمینهای اشغالی، تلاش صهیونیستها برای برگزاری جشن 60 سال اشغالگری در ابعاد گسترده است آنها از مدتها پیش با تبلیغات گسترده رسانهای و دیپلماتیک تلاش کردهاند تا اهمیت ویژهای برای این مراسم ایجاد نمایند. دعوت از شخصیتهای برجسته جهانی و متحدان غربیاش از جمله این تحرکات است. هر چند که صهیونیستها این اقدامات را بیانگر اقتدار و جایگاه جهانی خود میدانند اما این اقدامات خود بیانگر چند واقعیت است که برگرفته از تزلزلها و ناکامیهای آنها است.
1ـ رژیم صهیونیستی در اراضی اشغالی با دو چالش بزرگ مواجه است. از یک سو رسواییها و تزلزلهایی که در جامعه صهیونیستی و در میان دولتمردان این رژیم ایجاد گردیده و از سوی دیگر ناتوانی در سرکوب مقاومت از چالشهای اصلی این رژیم هستند. فساد گسترده اداری و سیاسی، چالشهای اقتصادی زوال ارتش، افزایش کوچ معکوس از اراضی اشغالی به خارج، شکست سیاستها برای به سازش کشاندن مقاومت به رغم تمام جنایتها و فجایعی که صهیونیستها علیه ملت فلسطین اعمال کردهاند، زوال اخلاقی گسترده در میان صهیونیستها و کمرنگ شدن اعتقادات به سران تلآویو و ... میروند تا این رژیم را با فروپاشی داخلی مواجه سازند. صهیونیستها برای فرار از این ناکامیها و سرپوش نهادن بر زوالشان برآنند تا با برگزاری مراسمی به اهدافشان دست یابند.
2ـ سیاست اصلی صهیونیستها تثبیت اشغالگریهایشان و اجرای اصل تشکیل کشور یهود با حذف فلسطینیان است. در طرح آنها عدم بازگشت آوارگان فلسطینی، حذف قدس و اراضی اشغالی اعلام شده است و برای اجرای آن به ترفندی متوسل میشوند. جشن شصت سال اشغالگری را میتوان تحرکی برای اعلام رسمی عدم پذیرش اصل بازگشت آوارگان و بازپسدهی قدس و اراضی اشغالی به فلسطینیان دانست چرا که صهیونیستها با برپایی این مراسم رسما ماهیت وجودی خود بر اراضی اشغالی را مطرح میکنند. مناطقی که این مراسم در آنها برگزار میشود مناطقی خواهند بود که صهیونیستها به عنوان مرزهای کشور یهود از آنها یاد کرده و حاضر به بازپسدهی آنها نیستند.
3ـ ناتوانی در برابر پاسخهای موشکی مقاومت ونیز شکست در برابر حزبالله لبنان در جنگ 33 روزه (2006) موجب افزایش کوچ معکوس صهیونیستها از اراضی اشغالی و بدبینی آنها به سیاستمداران تلآویو گردید. صهیونیست که این روند را مغایر با اصل افزایش ترکیب جمعیتی و بقاء خود میدانند، جشن 60سال اشغالگری را برای به نمایش گذاشتن امنیت در اراضی اشغالی و بیان بازگشت به دوران اقتدارشان برگزار میکنند. این در حالی است که بسیاری از شهرکهای صهیونیستنشین رسما اعلام کردهاند به دلایل امنیتی ونارضایتی از تلآویو حاضر به برگزاری این مراسم نیستند.
4ـ رژیم صهیونیستی از مساله عدم مشروعیت جهانی رنج میبرد و آن را زمینههای برای انزوا و زوال خود میداند. اکنون در بسیاری از کشورهای منطقهای و فرامنطقهای نهضتهای ضد صهیونیسم و حامیان فلسطین تشکیل شدهاند، که شکستی سنگین برای سیاستهای توسعهطلبانه صهیونیستها قلمداد میشود. صهیونیستها با دعوت از متحدانشان برای حضور در جشن 60 سال اشغال خواستار کسب مشروعیت و مقبولیت جهانی هستند.
جالب توجه آنکه در بسیاری از کشورهای جهانی مراسم تظاهرات علیه «روز نکبت» یا همان سالگرد تاسیس رژیم اشغالگر صهیونیست برگزار شده که شکستی زود هنگام برای سناریوی صهیونیستها است.
در مجموع میتوان گفت که اقدام صهیونیستها در برگزاری جشن 60 سال اشغالگری، نه از روی قدرت بلکه برگرفته از زوال و ناکامیهای فراگیر این رژیم است. آنها برآنند تا با فرافکنی و اجرای جشنی تبلیغاتی بر این چالشها سرپوش گذاشته تا حداقل از فروپاشی اجتماعی و سیاسیاشان جلوگیری نمایند. آنها همچنان از پسلرزههای شکست در جنگ 33 روزه و ناتوانی در مقابله با سلاح مقاومت در هراس میباشند و به هر ابزاری برای فرار از این کابوس متوسل میشوند. قابل توجه آنکه اعتراضات ساکنان اراضی اشغالی و بسیاری از کشورها با این مراسم، شکست زود هنگام آن را رقم زده است چنانکه بسیاری از آگاهان سیاسی این مراسم را جشن از پیش سوخته و حتی تشدید کننده رسواییهای رژیم صهیونیستی ارزیابی کردهاند.