حسن مرادی/عضو کمیسیون انرژی مجلس
دستیابی ایران به فناوری چرخه کامل سوخت و غنیسازی اورانیوم برای بهرهبرداری در نیروگاههای هستهای به معنای آن است که ما وارد مرحله برگشتناپذیر در فناوری هستهای صلحآمیز شدهایم و هیچکس نمیتواند ما را از این مسیر بازگرداند. تا قبل از این مرحله، تصور کشورهای غربی و مخالفان ایران این بود که ایران مسیری علمی را آغاز کرده و در نیمه راه قرار دارد. بنابراین میتوان ایران را از نیمه راه بازگرداند. اما اکنون با کشوری که به دانش علمی این فناوری دست یافته، چه میتوانند بکنند؟
ایران هیچوقت در پی سلاح اتمی نیست و همانند بسیاری از کشورهای جهان میخواهد ذخایر فسیلی و پایانپذیر خود را حفظ کند. کشورهای غربی اگر خواستار سعادت ملتها و حفظ محیطزیست کره زمین طبق پیمان «ریو» و دیگر پیمانهای بینالمللی هستند، باید از تلاش ایران برای بهرهگیری از سوخت پاک استقبال کنند. نمیتوان از یک طرف، فریاد نازک شدن لایه ازن را سر داد و از طرفی، در برابر ایران که از پر مصرفترین کشورهای جهان در بخش انرژی فسیلی است و میخواهد از وابستگی به سوختهای آلاینده رها شود، مانعتراشی کرد.
در حالی که حدود 2 ماه پیش قرارداد تجهیز 20 نیروگاه بین آمریکا و هندوستان امضاء شد و واشنگتن کمکهای گستردهای در این زمینه به چین کرد. آنها ایران را که پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای را امضا کرده با ابزارهای بینالمللی تحت فشار میگذارند تا از راه رفته برای دستیابی به فناوری انرژی صلحآمیز هستهای برگردد.
این شیوه تبعیضآمیز نشان از شکلگیری رویهای دارد تا بسیاری از کشورها وابستگان دائمی به دارندگان فناوری انرژی هستهای در سطحبندیهای جدید قدرت در آینده باشند. اکنون از تناقضهای خندهآور تاریخ این است که آمریکا که اولین و تنها استفادهکننده از سلاح مخرب اتمی است، خود تعیین میکند چه کشوری صاحب انرژی هستهای باشد و چه کشوری نباشد، تعیین میکند چه کشوری مقاصد صلحآمیز دارد و چه کشوری مقاصد نظامی دارد.
اعلام دستاوردهای ملی ایران در زمینه فناوری هستهای، آژانس بینالمللی انرژی هستهای و شورای امنیت را به این نکته واقف میکند که حتی توقف غنیسازی اورانیوم، تاثیری بر دستاوردهای فنی و علمی دانشمندان ایرانی نخواهد گذاشت. اگرچه در صورتی که مصالح کشورمان اقتضا کند، حاضریم با ابزارهای مختلف باز هم حسننیت خود را به دنیا نشان دهیم؛ اما در وضعیت کنونی دشمن از ما حسننیت نمیخواهد بلکه در پی جبران شکستهای خود در 2 کشور همسایه است.
به همین دلیل، در شرایطی که همه کشورهای منطقه بر حسننیت ایران معترف هستند، آمریکا ایران را عامل بیثباتی منطقه معرفی میکند.
بیانیه غیر الزامآور شورای امنیت که ترجمان زیادهخواهیهای آمریکاست، در شرایطی فعلی حالت توصیهای دارد. اما در اتخاذ یک تصمیم جامع حقوقی که در برگیرنده منافع ملیمان باشد باید جدیتر بوده و علاوه بر انجام اقدامات بازدارنده که نمونه آن رزمایش پیامبر اعظم(ص) بود، بر مواضع آشتیجویانه پشت میز مذاکره، تاکید کنیم. البته در این میان، گزارش مجدد البرادعی و بازرسان آژانس، نقش کلیدی در برداشتن گام بعدی شورای امنیت خواهد داشت.
نباید غافل بود که شرایط شکننده آمریکا در عراق و پایداری سیاسی ایران که ناشی از انسجام داخلی و اعمال زیرساختهای دموکراسی است، هرگز به آمریکا اجازه مداخله نظامی نمیدهد و این دخالتها در حد تنشآفرینی در نقاط مرزی و جنگ روانی محدود میماند. بنابراین ایران نباید مرعوب تهدیدات شده و در موضع انفعالی قرار گیرد.