تفاوت برخورد غرب با آزمایش موشکی کره شمالی و هند که به فاصله چند روز از یکدیگر انجام شد ، یکبار دیگر حاکمیت نگرش دوگانه و تبعیض آمیز بر مناسبات جهانی را آشکار ساخت و پوچی ادعاهای دولتهای غربی به ویژه امریکا و مجامع تحت نفوذ غرب در دلسوزی برای صلح جهانی را مورد تاکید قرار داد.
در مورد نخست ، و در واکنش به انجام آزمایش موشکی کره شمالی ، غربیها با به راه انداختن موجی از اعتراض ها و جنجال های تبلیغاتی ، اقدام کره شمالی را تهدیدی جدی برای صلح منطقه و جهان قلمداد کردند که مستحق واکنش و برخورد شدید است . در این باره ، حتی آمریکا تحرکات نظامی تازه ای را در منطقه شرق آسیا آغاز کرد و تعدادی از ناوهای خود را به این منطقه گسیل داشت . به موازات آن ، متحدین آمریکادر اروپا و در شرق آسیا نیز به هم سرایی با واشنگتن در ایجاد تصویری خطرناک و تجاوزگر را پیونگ یانگ پرداختند و برلزوم خیزش جهانی علیه دولت کره شمالی تاکید کردند.
از سوی دیگر تنها به فاصله کمتر از یک هفته ، هند دست به پرتاب یک موشک قاره پیما نمود. با اینحال در شرایطی که به گفته کارشناسان ، این موشک درمقایسه با نوع ساخت کره شمالی ، پیشرفته تر بود ، آمریکائیها و دولتهای غربی نه تنها کمترین اعتراض به آن نکردند بلکه حتی سخنگوی کاخ سفید در اظهاراتی غیرمنطقی مدعی شد:
« تفاوت زیادی بین هند و کره شمالی وجود دارد » . وی به صورت مضحکی چنین توجیه کرد که چون هند از قبل ، همسایگان و دیگر کشورها رااز انجام آزمایش خود مطلع کرده و کره شمالی این کار را نکرده است ، پس آزمایش موشکی هند بلااشکال است.
این توجیه بدان حد مضحک وبی پایه است که مطمئنا جهانیان به آن وقعی نمی گذارند و هرگز این مستمسک های بی پایه را نمی پذیرند. واقعیت امر این است که اولا اقدام کره شمالی باید در راستای بحران شبه جزیره کره ارزیابی شود; بحرانی که ساخته و پرداخته قدرتهای استعماری ، از جمله خود آمریکائیهاست . در حالیکه هم اینک حدود 40 هزار نیروی آمریکایی در کره جنوبی مستقر هستند و همزمان ، واشنگتن به طور مکرر کره شمالی را موردتحریم قرار داده و به اقدامات گوناگون ، از جمله نظامی تهدید می کند در چنین شرایطی نمی توان انتظار داشت که کره شمالی دست روی دست بگذارد. از اینرو ، هرگونه انتظار از کره شمالی در تجدیدنظردر سیاستهایش زمانی معقول است که منشا تحریک ، یعنی حضور نیروهای آمریکایی در شبه جزیره کره از بین برود و واشنگتن در دیدگاه تجاوزکارانه اش در منطقه خاتمه بدهد که شواهد ، چنین امری رانشان نمیدهد.
این در حالی است که در مورد هند ، هم اینک آمریکا به دلیل اقتضای سیاستهای جهانی اش مناسبات ویژه ای را با دهلی دنبال می کند که اغماض در برابر آزمایش موشکی این کشور را نیز باید در این راستا ارزیابی کرد.
آمریکا برای جلب نظر هند به حمایت از تصمیمات و اقدامات غیر قانونی اش حتی حاضر شده است امتیاز بزرگی چون « مذاکرات هسته ای » را به دهلی بدهد.
با درنظر گرفتن این واقعیات ، مشاهده می شود هیچیک از دو مورد مذکور یعنی مخالفت با آزمایش موشکی کره شمالی و یا توجیه پرتاب موشکی هند ، بر خلاف ادعاهای موجود ، با نیت خدمت به صلح و ثبات جهانی صورت نگرفته است بلکه در هر دو مورد ، اهداف استعماری مدنظر بوده است . از اینرو ، بدیهی است که در چنین فضای تبعیض آمیز ، هرگونه داعیه دفاع از صلح و ثبات جهانی از سوی آمریکا و دولتهای غربی ، عاری از صداقت بوده و پذیرفتنی نیست.