آنها به ما بدهکارند

ناصر بهرامی‌راد
پژوهشگران معتقدند در کنار جنگ های سلطه طلبانه جنایت بار نظیر آنچه این روزها در لبنان و فلسطین اشغالی جریان دارد، چهار عامل خطرناک دیگر کیان بشر را در معرض تهدید قرار داده اند: سلاح های هسته ای، تخریب محیط زیست، فقر و شکاف طبقاتی و مواد مخدر. چندان عجیب نیست که هنگام تحقیق و بررسی در مورد هر یک از این تهدیدهای فزاینده، نقش چند کشور معدود غربی پررنگ تر از تمام عوامل دیگر به چشم می آیند. اطلاعات موجود، افغانستان را اصلی ترین منبع و خاستگاه تامین مواد مخدر و یا مواد اولیه آن نشان می دهد. همین کشور مصیبت زده از حدود پنج سال پیش زیر چکمه نظامیان آمریکایی- و اخیراً ناتو- است و طی این مدت برغم تبلیغات جهانی، کشت خشخاش و تولید تریاک نسبت به قبل چندین برابر شده است. یک ماه قبل فاش شد یک شرکت فرانسوی با حمایت بعضی از کشورها و سازمان های بین المللی درصدد کشت بیشتر خشخاش در افغانستان برآمد و به همین منظور طرحی تهیه و ارائه شد اما با پشتکار و رایزنی گسترده مسئولان ایرانی، مجلس سنای افغانستان این طرح را رد کرد.
جمهوری اسلامی ایران بیش از دو دهه است که با تمام وجود به مبارزه با تولید، توزیع و مصرف مواد مخدر برخاسته و هزینه های انسانی و مالی و باورنکردنی را در این راه متحمل شده است. طی این دو دهه 3500 نفر از بهترین فرزندان این مرز و بوم در راه مبارزه با قاچاقچیان مواد مخدر به شهادت رسیده و ده هزار نفر از آنان جانباز شده اند. میلیاردها تومان از سرمایه های ملی کشورمان صرف نگهداری و تامین نیروها و تجهیز صدها کیلومتر نوار مرزی در این مبارزه نفسگیر شده است. تنها در سال 84، حدود 300 تن مواد مخدر از سوداگران کشف شد که 13 درصد بیشتر از سال قبل بود و 83 درصد این کشفیات در مرزها و مناطق شرقی کشور صورت گرفت. فقط در این سال نزدیک به 1500 شبکه و باند قاچاق و توزیع مواد مخدر منهدم و هزاران عامل قاچاق و توزیع آن دستگیر شدند. طی چهار ماه سال جاری در استان هرمزگان 30 باند قاچاق متلاشی و 580 متهم دستگیر شدند. در همین مدت میزان کشفیات مواد مخدر در استان آذربایجان شرقی به شش برابر مدت مشابه سال گذشته رسید و دستگیری عوامل قاچاق و توزیع در این استان 28 درصد افزایش یافت. این در حالی است که در سال 78، از یکصد تن مواد مخدری که در افغانستان تولید شده بود بیش از 60 تن آن که به مقصد کشورهای اروپایی ترانزیت می شد، در استان خراسان کشف و ضبط شد؛ به قیمت شهادت 33 مامور نیروی انتظامی در این استان و در ازای کشته و مجروح شدن 800 قاچاقچی و دستگیری 420 قاچاقچی دیگر.
مبارزه نفسگیر و پر هزینه جمهوری اسلامی ایران با چهارمین تهدید علیه کیان بشریت، بی تردید محصول باورهای عمیق دینی و ارزش های ملی است که تبعاتی مانند کشته و مجروح شدن فرزندان این مرز و بوم، صرف میلیاردها تومان اعتبار تامین نیرو و تجهیز صدها کیلومتر مرز مشترک و استان های مرزی، ریزش فراوان مواد مخدر در داخل کشور، کاهش قیمت آنها، افزایش تقاضا و بالا رفتن تعداد معتادان را به ملت ایران تحمیل کرده است. اما آیا جوامع دیگر بخصوص جوامع غربی که در سایه این همه فداکاری و تحمل هزینه ایران، تا حد زیادی از امنیت در زمینه توزیع گسترده مواد مخدر برخوردارند، به وظیفه خودشان در این مبارزه جهانی عمل کرده اند و می‌کنند؟
شش سال قبل (آوریل 2000- فروردین 79) سفرای کشورهای عضو گروه موسوم به دوبلین و سفرای کشورهای حاشیه خلیج فارس در نشسست مرکز مبارزه با مواد مخدر منطقه ای سازمان ملل متحد (UNODC) در تهران شرکت کردند و به بررسی معضلات مربوط به ترانزیت مواد مخدر پرداختند. در این نشست نیک براون سفیر وقت انگلستان در تهران جملات جالبی گفت: «نود درصد مواد مخدر در خیابان های انگلستان از افغانستان تأمین می شود. ما شاهد تلاش نیروی انتظامی ایران در مبارزه با مواد مخدر بوده ایم و به عنوان رئیس گروه دوبلین اطمینان می دهم در آینده کمک های بیشتری به ایران خواهد شد». اما بحث های دیگر این نشست امیدی برای خوش بینی به اظهارات سفیر انگلیس باقی نمی گذاشت. در حالی که اعلام شده بود گزارش های سازمان ملل حاکی از آن است که بیشترین کشفیات مواد مخدر طی سال های 98 و 99 میلادی در ایران صورت گرفته و طی آنها بیش از 1400 باند وابسته به شبکه های بین المللی قاچاق متلاشی شده است، آنتونیو مازیتلی نماینده وقت UNODC از رقم هایی سخن می گفت که خنده دار بود: «بودجه سالانه ستاد مبارزه با مواد مخدر سازمان ملل 130 میلیون دلار است که در سال 1999، 6/2 میلیون دلار آن در اختیار ایران قرار گرفته و انتظار داریم در سال جاری (2000) این رقم به 2/3 میلیون دلار برسد»!
سال 2002 میلادی آمریکا از طریق سازمان ملل متحد 700 میلیون دلار به آمریکای لاتین برای مبارزه با قاچاق و توزیع مواد مخدر کمک کرد در حالی که در همین سال کمک سازمان ملل به ایران کمتر از 10 میلیون دلار بوده است.
غربی ها اگر راست می گویند که بنای مبارزه با تروریسم را دارند، این را خوب می دانند که اصلی ترین منبع تأمین مالی تروریست های واقعی نظیر بن لادن -شریک اقتصادی خانواده بوش- تجارت مواد مخدر و پولشویی است.
برآورد هزینه های مورد نیاز کشورمان در سال جاری برای کنترل و مراقبت از مرزها 500 میلیون دلار بوده که به گفته رئیس مرکز مبارزه با مواد مخدر نیروی انتظامی در اجلاس اواخر سال گذشته رسماً به سازمان های بین المللی مسئول ارائه شده تا در چهار حوزه مقابله با اشرار، پیشگیری، درمان و معاضدت قضایی، صرف مبارزه با مواد مخدر شود اما تاکنون هیچ اعتباری از طریق مجامع بین المللی در اختیار ایران قرار نگرفته است. جمهوری اسلامی البته برای مبارزه قاطع با این تهدید بزرگ بشریت منتظر کمک های سازمان ملل و کشورهای پرمدعای غربی نمانده و نخواهد ماند، کما اینکه در اثر تلاش های نیروی انتظامی کشورمان، مسیر ترانزیتی جدیدی به اروپا از طریق آسیای میانه گشوده شده و به اعتقاد سازمان های بین المللی حداقل 21 درصد از مواد مخدر از طریق این مسیر به اروپا منتقل می شود. شاید نگرانی از همین اتفاق بود که باعث شد حامد کرزای و امامعلی رحمانف رؤسای جمهوری تاجیکستان و افغانستان در پایان دیدار رسمی اخیرشان در شهر دوشنبه با صدور بیانیه ای آمادگی خود را برای اجرای برنامه مشترک مبارزه با مواد مخدر اعلام کنند.
نگاه انسانی جمهوری اسلامی ایران همواره مورد احترام افکار عمومی جهانیان بوده و هست اما دلیلی وجود ندارد حجم عظیمی از سرمایه انسانی و مالی این کشور همچنان صرف مبارزه ای شود که زیانش متوجه ایران و نفعش متوجه دنیای غرب است. اگر کوتاهی غربی ها و سازمان های بین المللی تابع آنها ادامه پیدا کند، راه های دیگری هم وجود دارد، مثلاً ایجاد یک کریدور در مناطق کم جمعیت کشور و تحت کنترل کامل که به کاروان های حامل مواد مخدر اجازه دهد به سلامت از خاک ایران عبور کنند و محموله شان را به هر جا که می خواهند ببرند. در این صورت هم هزینه های مقابله با سوداگران مرگ، درمان معتادان، و عوارض اقتصادی و اجتماعی اعتیاد در ایران به دلایل روشن نظیر ریزش کمتر مواد مخدر و افزایش قیمت شدید آن بسیار کاهش می یابد، هم چهره جوانان شهرها و روستاهای اروپا و آمریکا بسیار حزن انگیز می شود. به این خبر که حدود دو ماه قبل منتشر شد توجه کنید: «ماده مخدر جدید فنتانیل طی ده روز تنها در شهر دیترویت آمریکا 48 قربانی گرفت».
غربی‌ها به ما بدهکارند، خیلی بیشتر از 500 میلیون دلار!