درپی اعتراض مدعیان اصلاحات به اظهارات آیت الله جنتی که گفته بود صلاحیت کاندیداها باید احراز شود و در این عرصه نمی توان اصل را بر برائت گذاشت دیروز آقای سعید حجاریان طی مصاحبه ای با روزنامه اعتماد، اعتراض هم حزبی های خود را بی اساس دانسته و در این باره گفت «برخلاف کسانی که می گویند اصل بر برائت است من می گویم اصل بر احراز صلاحیت است و مردم باید این صلاحیت را احراز کنند»! ظاهراً مدعیان اصلاحات که تاکید قبلی خود در نفی ضرورت احراز صلاحیت کاندیداها را بیش از اندازه غیرمنطقی دیده اند در حرکت جدید ضمن پذیرش این ضرورت، راه دیگری برای مقابله با آن پیش گرفته و با روی آوردن به یک پز مردم سالارانه! این احراز صلاحیت را برعهده مردم می دانند و نه شورای نگهبان! آقای حجاریان در مصاحبه خود توضیح نمی دهد که مردم چگونه می توانند صلاحیت کاندیداها را احراز کنند؟ آیا مردم باید مستقیماً وارد عمل شده و درباره تک تک نامزدهای مجلس دست به تحقیق و بررسی بزنند؟ بدیهی است که انجام این روش نه امکان پذیر است و نه منطقی، بنابراین، دو راه دیگر باقی می ماند. اول آن که احراز صلاحیت نامزدها به احزاب و گروه های سیاسی سپرده شود! در این حالت باید پرسید اولاً؛ چگونه می توان اطمینان داشت که یک حزب سیاسی نامزدهای رقیب خود را رد صلاحیت نکند؟ ثانیاً؛ در کدام نظام حقوقی و منطقی، تعیین سرنوشت یک ملت را به یک حزب سیاسی واگذار می کنند؟ چرا که احزاب در اوج مقبولیت نیز فقط نماینده یک سلیقه سیاسی خاص هستند و نباید مردمی را که تابع آن حزب نیستند، از حق مسلم خود محروم کرد و...و اما راه حل دوم آن است که وظیفه احراز صلاحیت کاندیداها - انطباق شرایط کاندیداها با شرایطی که قانون برای آنها تعیین کرده است- به یکی از مراکز و کانون های رسمی نظام سپرده شود. این راه کار دقیقاً همان است که در تمامی کشورها به کار گرفته می شود و یک مرکز رسمی در ساختار نظام حکومتی وظیفه بررسی صلاحیت نامزدها و اعلام انطباق شرایط آنان با شرایط قانونی را برعهده دارد (احراز صلاحیت).اکنون سؤال این است که مدعیان اصلاحات با کدام توجیه و توضیح منطقی و قانونی پیشنهاد می کنند مردم می توانند مستقیماً صلاحیت کاندیداها را احراز کنند؟! بدیهی است که ترجمان دقیق تر این به اصطلاح نظریه، حذف احراز صلاحیت کاندیداها از سیستم انتخاباتی کشور است!البته آقای حجاریان متوجه این تناقض غیرقابل رفو بوده است و می داند که در همه جای دنیا، براساس یک روش منطقی و عقلانی، یکی از مراکز نظام وظیفه احراز صلاحیت کاندیداها را برعهده دارد و در جمهوری اسلامی ایران نیز این مسئولیت مطابق قانون به شورای نگهبان واگذار شده است ولی ایشان برای رفو کردن نظریه عجیب و غریب خود، در پاسخ به این سؤال که «پس منشأ مشروعیتی که شورای نگهبان ادعای آن را دارد چه می شود؟» اظهار می دارد «قانون اساسی می گوید همه مناصب اداری و اجرایی و تقنینی کشور با رأی مردم انتخاب می شوند. اساساً معنای جمهوریت همین است، خب! جمهوری را بردارند بگویند امارات اسلامی، حکومت اسلامی. جمهوری را می خواهند چه کار؟!» و توضیح نمی دهد که مگر فقهای شورای نگهبان برخاسته از انتخاب رهبر و انتخاب رهبر برخاسته از انتخاب خبرگان و انتخاب خبرگان برخاسته از رأی و انتخاب مردم نیست؟ بنابراین با کدام توجیه منطقی و قانونی، مردمی بودن این شورا را زیر سؤال می برد؟ آیا وزیران و رؤسای سازمان ها مستقیماً با رأی مردم انتخاب می شوند؟ یا مردم رئیس جمهور را انتخاب می کنند و رئیس جمهور منتخب مردم، اعضای کابینه را...آیا به این علت که وزیران و رؤسای سازمان ها و ده ها مسئول اجرایی و قضائی و تقنینی با رأی غیرمستقیم مردم انتخاب شده اند نباید آنها را منتخب مردم و برخاسته از یک نظام مردم سالار دانست؟ این چه استدلالی است؟ و در کجای دنیا - مخصوصاً کشورهای غربی که ایده آل شماست- انتخاب همه مسئولان با رأی مستقیم مردم صورت می پذیرد و اساساً مگر چنین روشی امکان پذیر است؟و بالاخره آیا آقایان با پیشنهاد اخیر خود قرائت دیگری از«آنارشیسم »را در پوشش دموکراسی ارائه نکرده اند؟!