این که رهبری فرمودند «آمریکاییها بدانند که اگر این دفعه جنگی راه بیندازند، این جنگ، جنگ منطقهای خواهد بود.» منطق محکم و مستدلی دارد:
از منظر جنگ ادراکی و محاسباتی: بیان رهبری این ذهنیت را برای آمریکاییها و صهیونیستها تصحیح کرد که این دفعه مانند جنگ ۱۲ روزه یا عملیاتهای وعده صادق ۱ و ۲ نیست که عملیاتهای محدود به جغرافیای طرفین باشد و امکان گسترش آن نیز هست،
از منظر توازن قوا: وقتی از جنگ منطقهای سخن گفته میشود بی شک پای متحدان منطقهای و گروههای مقاومت نیز به میان میآید این را میتوان تلاش برای یک توازن قوا نامید،
از منظر کلاسیک/ناهمتراز: قوت ایران در جنگ ناهمتراز و نامتقارن است قرار نیست اگر اتفاقی بیفتد مانند جنگ قبل با یک نبرد کلاسیک مانند جنگ ۱۲ روزه رو به رو باشیم؛ موازنه قایقهای تندرو در برابر ناوهای غول پیکر ضربه پذیر،
از منظر موازنه وحشت: یکی از ابزارهای بازدارندگی تولید این انگاره در اذهان مرتجعین منطقه است که امنیت اگر مختل شود برای همه مختل شود؛ این سئوال ظریفی است که آیا میتوان هزینه جنگ نشدن را از جیب شیخ مرتجع منطقه داد؟
از منظر دیپلماسی عمومی: جنگ منطقهای یعنی اخلال در امنیت انرژی؛ و هر چقدر امنیت انرژی مختل شود به جامعه یانکیها فشار بیشتری وارد میشود. جامعه آمریکایی خصوصا اینفلوئنسرهای آنها باید بانند شبح جنگ بر گالن بنزین آنها نیز تاثیر میگذارد.