فساد، بزرگترین عامل تضعیفکننده اعتماد عمومی و زمینهساز اصلی شکافهای اجتماعی است. دولت باید برخورد بدون ملاحظه با مفسدان را در دستور کار قرار دهد و در این زمینه، شفافیت عملکردی خود را به نمایش بگذارد
ملت ایران بارها نشان داده است که پیوند ناگسستنی با آرمانهای انقلاب دارد. حضور گسترده در مناسبتهایی چون راهپیمایی ۲۲ بهمن، تجلی واقعی این پیوند است؛ حضوری که نمایانگر تعهد به هویت ملی و دینی در برابر تهدیدات است. این حضور یک «اعلام موضع فعال» است که به دشمن میگوید، ساز و کار تفرقه در این ملت کارگر نخواهد بود.
تمرکز بر گفتمان انقلاب اسلامی و ترویج آن باید در سطح عمومی تقویت شود. در کنار آن، اگر مردم ببینند دولت در حال خدمت صادقانه است، انگیزه بیشتری برای حفظ وحدت خواهند داشت. این امر مستلزم احترام عملی دولت به همدلی مردم با نظام است.
خدمترسانی مؤثر دولت مهر تأییدی بر شایستگی نظام در مدیریت جامعه است. دولت دکتر پزشکان باید توانایی خود را با مسئولیتپذیری و اقدام عملی در رفع مشکلات اثبات کند.
مهار تورم و بالا بردن ارزش پول ملی از اهمیت بالایی برخوردار است. تورم، دشمن خاموش انسجام ملی است زیرا سفره خانوار را کوچک کرده و احساس بیعدالتی را تقویت میکند. دولت باید با کنترل قاطعانه نقدینگی و تورم، ثبات را به بازار برگرداند.
زبان دولت باید زبان امیدآفرینی و گزارش اقدام مؤثر باشد. وقتی مردم با حضور خود تعهدشان را اثبات میکنند، انتظار دارند که مقامات با ادبیاتی امیدوارانه، برنامه محور و مسئولیتپذیر با آنها سخن بگویند.
تضمین بازگشت منابع ارزی نیز حائز اهمیت است. ارز حاصل از صادرات، از شریانهای حیاتی اقتصاد کشور است. هرگونه کوتاهی در بازگرداندن این منابع و هدایت آنها به سمت تولید داخلی، بهمعنای تزریق مستقیم نوسان به بازار و ایجاد رانت است. دولت باید سازوکارهای نظارتی هوشمندانه را برای تضمین این امر فعال سازد. دولت همچنین باید به افزایش تولید و اشتغال اهتمام ویژه ای داشته باشد.
مبارزه قاطع و شفاف با فساد نیز از جمله موضوعات حیاتی است. فساد، بزرگترین عامل تضعیفکننده اعتماد عمومی و زمینهساز اصلی شکافهای اجتماعی است. دولت باید برخورد بدون ملاحظه با مفسدان را در دستور کار قرار دهد و در این زمینه، شفافیت عملکردی خود را به نمایش بگذارد. این امر یک تکلیف اخلاقی و یک ضرورت راهبردی برای حفظ انسجام است.
زبان مدیریت و روایتگری دولت از مهم ترین عوامل ایجاد پیوند، همدلی و همکاری ملی است. اظهارات مقامات دولت باید کارکرد امیدآفرینی داشته باشد، نه تشدیدکننده نگرانیها. ادبیات مقامات باید موتور محرک امید و اقدام باشد. مردم در مواجهه با پیچیدگیهای اقتصادی، انتظار دارند که دولت با ادبیات «حل مسئله» سخن بگوید؛ یعنی مشخصاً نشان دهد که مسئله چیست، راهحل چیست و چه کسی مسئول اجرای آن است.
برنامه اصلاحی مشخص ارائه دهد؛ نه صرفاً توصیف وضعیت موجود، بلکه ترسیم نقشه راه خروج از مشکلات. گزارشدهی مستمر داشته باشد؛ باید گامهای برداشته شده برای رفع معضلات به صورت منظم به اطلاع عموم برسد.
به جای اظهارات انفعالی، باید از زبان تعهد و اقدام استفاده کرد. مثلا به جای اینکه مشکلات فقط برشمرده شوند، گفته شود: «با توجه به چالشهای موجود، بسته سهمرحلهای ما برای مدیریت تقاضا و تضمین بازگشت منابع ارزی در سه ماه آینده فعال شده است و نتایج اولیه نشاندهنده روند حل مشکل است.» این رویکرد، پیامهایی قدرتمند را به جامعه منتقل میکند؛ از جمله اینکه دولت کنترل و نظارت مؤثر دارد. دولت آگاه است و صرفاً منتظر اتفاقات نیست. اهل اقدام و مسئولیتپذیری است. این زبان، پذیرش مسئولیت اداره امور را بهجای سلب مسئولیت نشان میدهد. امیدآفرینی سازنده دارد. امیدی که متکی بر برنامه و زمانبندی مشخص است.
زبان مدیریت دولت باید زبان تعهد به اجرای راهکارهای مناسب باشد. وقتی دولت با این ادبیات عمل میکند، نه تنها انسجام ملی را حفظ میکند بلکه این امر اساسی را ارتقا می دهد.
خدمترسانی صادقانه و گفتار امیدآفرین، دو بال اصلی دولت برای تحقق اهداف عالیه نظام در شرایط کنونی است.
حضور چشمگیر مردم در راهپیمایی ۲۲ بهمن، در حکم یک رأی اعتماد مستمر و عشق و وفاداری به نظام و انقلاب اسلامی است. این حضور که امسال، افزایش 53 درصدی نسبت به سال گذشته داشت، مظهر یک پیوند عمیق و ناگسستنی میان مردم و رهبر فرزانه انقلاب است.
دشمنان همواره به دنبال نمایش این این موهوم هستند که نظام از حمایت مردمی تهی شده است. حضور قدرتمند مردم در صحنه، پاسخی قاطع به این ادعاهاست و به دولت پشتوانهای عظیم میبخشد.
وحدت ملی یک دستاورد تاریخی است که نیازمند مراقبت روزانه توسط همه دستگاه های مسئول است.
دولت دکتر پزشکان باید این پشتوانه را به عنوان یک سرمایه بزرگ در نظر بگیرد. توجه به این پشتوانه از دو مسیر اصلی محقق میشود. یک مسیر، خدمترسانی حداکثری به مردم است. مردم در جشنهای ملی، تعهد خود را نشان دادهاند، اکنون نوبت دولت است که با اجرای برنامه های خدمت حداکثری به این تعهد پاسخ دهد.
مسیر دیگر این است که زبان دولت باید زبان امیدآفرینی و گزارش اقدام مؤثر باشد. وقتی مردم با حضور خود تعهدشان را اثبات میکنند، انتظار دارند که مقامات با ادبیاتی امیدوارانه، برنامه محور و مسئولیتپذیر با آنها سخن بگویند.
وحدت ملی یک دستاورد تاریخی است که نیازمند مراقبت روزانه توسط همه دستگاه های مسئول است.
زبان مدیریت دولت باید زبان «امیدآفرینی سازنده»، «کنترل و نظارت مؤثر» و «اقدام و مسئولیتپذیری» باشد. این زبان، تعهد دولت به اجرای راهکارهای مناسب را نشان میدهد و تضمین میکند که پشتوانه عظیم مردمی که در ۲۲ بهمن متجلی میشود، به درستی در مسیر ساختن آیندهای روشن به کار گرفته می شود. دولت کارآمد، دولتی است که بزرگترین حامی خود، یعنی ملت، را با عملکردی شفاف و متعهد، همواره در کنار خود نگه دارد.