حمله نظامی آمریکا به ایران، یک خودکشی راهبردی برای جایگاه این کشور به عنوان قدرت برتر نظامی و سیاسی در خاورمیانه است. این اقدام، با شعله ور کردن آتش یک جنگ فرامنطقه ای، تمام ستون های قدرت آمریکا—نظامی، اقتصادی، سیاسی و نرم را در منطقه فرومی پاشاند و خلأ قدرتی ایجاد می کند که رقبای جهانی و بازیگران منطقه ای را به میدان می کشاند

ملت ایران ممکن است در مقاطعی تحت فشار قرار گرفته باشد، اما هرگز ضعیف نبوده است. تجربه تاریخی نشان داده که هر زمان دشمن نتوانسته از مسیر فشار و تهدید به اهداف خود برسد، تلاش کرده با فریب و وعده‌های ظاهری وارد شود

دستگیری تعدادی از عناصر جریان سیاسی موسوم به اصلاح‌طلب، هرچند با تاخیر اما یک اقدام درست و دقیق امنیتی بود.

۲۲ بهمن، صحنه‌ای است که در آن، ملت ایران با یک صدای واحد، اعلام می‌کند، بازدارندگی ایران واقعی است و اراده انقلابی ملت بر هر توطئه‌ای پیروز خواهد شد

در میانه تهدید خارجی، مهم‌ترین سرمایه هر کشور، انسجام داخلی است. هرگونه تولید فضای انشقاق، در چنین شرایطی، نه صرفاً یک موضع سیاسی، بلکه یک متغیر اثرگذار در معادلات امنیتی محسوب می‌شود

افشای نزدیک به ۳ میلیون سند از جزیره فحشاء و جنایات بی‌شماری که سران و مقامات آمریکایی و اروپایی مرتکب شده‌اند، برگ دیگری از هویت کثیف و پلید، دشمنان ایران اسلامی را بر ملا کرده است.

تلاش برای فاصله‌گذاری تصنعی با حاکمیت از طریق تکرار مواضع اینترنشنال، نه‌تنها سرمایه سیاسی تولید نمی‌کند، بلکه صاحب آن را در وضعیتی دوگانه و بلاتکلیف قرار می‌دهد؛ وضعیتی که نه در داخل اعتبار می‌آورد و نه در خارج خریدار دارد.

انقلاب اسلامی با اسلحه آغاز نشد؛ با روشنگری امام و یارانش پیش رفت و سپس پیروز شد. امام خمینی از ابتدا با مبارزات مسلحانه‌ و چریک‌بازی‌ مخالف بود، چون می‌دانست خشونت پیش از آگاهی، مردم را هزینه می‌کند و عقل جمعی را می‌سوزاند. او نه قهرمان مسلح، بلکه ملت عاقل ساخت

دشمنان می‌خواهند با نشان دادن صحنه‌های دلخراش و انتشار اخبار کذب و اغراق‌آمیز، افکار عمومی جهان را علیه ایران تحریک کنند و چهره‌ای خشن از حوادث ارائه دهند تا فشارهای سیاسی را افزایش دهند

وقتی پای چین و روسیه به‌عنوان دو قدرت جهانی به یک رزمایش در خلیج فارس باز می‌شود، آمریکا ناچار است بخشی از تمرکز، توان اطلاعاتی و حتی نظامی خود را از سناریوی «فشار یک‌جانبه بر ایران» به «مدیریت هم‌زمان چند بازیگر بزرگ» منتقل کند

مسئله اصلی، نه پاسخ ساده به پرسش «جنگ می‌شود یا نه؟»، بلکه درک این واقعیت است که جنگ واقعی سال‌هاست آغاز شده؛ جنگی اقتصادی، روانی و ادراکی. پیروزی یا شکست در این جنگ، بیش از هر چیز به کیفیت تصمیم‌گیری داخلی، انسجام ملی و توان تبدیل تهدید به فرصت بستگی دارد.

علی‌رغم گسترش کمی اندیشکده‌ها در دو دهه اخیر، چالش‌های ساختاری عمیقی وجود دارد. مهم‌ترین این ایرادات عبارتند از: وابستگی شدید مالی به نهادهای دولتی که استقلال علمی را محدود می‌کند، عدم پیوند مؤثر با فرآیندهای واقعی سیاست‌گذاری، ضعف در مطالعات آینده‌پژوهانه و رصد سیستماتیک تحولات جهانی، کمبود شبکه‌سازی نخبگانی فرامرزی، و محدودیت در انجام پژوهش‌های انتقادی و بلندمدت.