امارات در این جنگ، با بلندپروازیهایش و به طمع جزایر سهگانه، عملاً در کنار آمریکا ایستاده است. پاسخ ایران به این شیخنشین نیز به شکل حملات کاری و دردناک به بنادر و تاسیسات مرتبط با آمریکا، نمود یافته.
اکنون گزارشاتی رسیده که امارات، اقدام به محدودسازی حقوق ایرانیان و تهدید به مسدود نمودن حسابهای تجار خصوصی و دولتی ایران کرده است.
به نظر میرسد که عدهای گمان میکنند، امارات با توجه به نقشی که در اقتصاد ایران دارد، میتواند تهران را از حاکمیت خود بر جزایر منصرف کند. غافل از اینکه ایران سالهاست معادله امنیت در برابر اقتصاد را برای دبی و ابوظبی برقرار کرده است.
رشد اقتصادی امارات، نه درونزا، بلکه محصول امنیت پوشالی و عاریتی از آمریکا و فضای امنی است که پیش از این، ایران با وساطت با انصارالله به این کشور هدیه داد و هر وقت بخواهد این هدیه را از جنوب در صنعا؛ تا شمال در تنگه هرمز، پس خواهد گرفت. آنگاه این شیخ نشینها خواهند فهمید که در این سالها فریب زرق و برق برجها را خوردهاند وگرنه اقتصادشان با کمترین تابآوری همراه است.
تجربه تاریخی جهان (بخصوص قطر و عربستان)، نشان میدهد که اتکا به قدرتهای بزرگ برای تأمین امنیت و توسعه، در نهایت به تحقیر یا تضعیف انجامیده است.
همانگونه که نیکولو ماکیاولی در کتاب شهریار مینویسد:
"اتحاد با قدرتهای بزرگ برای شکست همسایه، یک تله استراتژیک است؛ اگر پیروز شوید، بردهی قدرت بزرگتر خواهید شد، و اگر قدرت متحد شکست بخورد، تنها و بیدفاع در مقابل همسایهی خشمگین باقی مانده و نابود خواهید شد. "