ما میتوانیم با استفاده از توان اطلاعاتی داخلی و شبکههای منطقهای ضربههای هدفمند و کمهزینه ولی مؤثر وارد کنیم، بدون آنکه به بحران گستردهای منجر شود.
نیروهای مسلح در جریان جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم صهیونی و متحدانشان علیه کشورمان، تاکنون با تجهیز سیستمهای پدافندی، از جمله سامانههای موشکی و هوایی، توانسته اند تهدیدهای مستقیم را دفع کنند و امنیت در مرزها و مراکز حیاتی ایجاد نمایند.
با این حال، پدافند صرف، محدود به پاسخ به حمله دشمن است و همیشه این خطر وجود دارد که دشمن فرصتهای تاکتیکی برای ضربه زدن پیدا کند.
بنابراین، صرفا ایستادن در موضع دفاعی کافی نیست و نیاز به ورود به مرحله آفندی احساس میشود.
حرکت به سمت آفند، به معنای طراحی عملیاتهایی است که هم پاسخ تهدید را بدهد و هم دشمن را از انجام اقدام نظامی منصرف کند.
این رویکرد شامل شناسایی اهداف از پیش تعیینشده دشمن، نقاط حساس لجستیکی و مراکز فرماندهی و اقدام پیشدستانه علیه آنهاست.
به این ترتیب، ایران میتواند فشار را از مرزهای خود برداشته و ابتکار عمل را در دست بگیرد.
آفند موفق بدون اطلاعات دقیق و بهروز غیرممکن است. شناسایی پایگاههای دشمن، مسیرهای انتقال تجهیزات، شبکههای ارتباطی و نقاط آسیبپذیر، ستون فقرات هر عملیات آفندی محسوب میشود.
ما میتوانیم با استفاده از توان اطلاعاتی داخلی و شبکههای منطقهای ضربههای هدفمند و کمهزینه ولی مؤثر وارد کنیم، بدون آنکه به بحران گستردهای منجر شود.
حرکت به آفند نباید صرفاً نظامی باشد. هماهنگی با بازیگران منطقهای و استفاده از ابزارهای دیپلماتیک، فشار اقتصادی و رسانهای میتواند اثر آفند نظامی را چند برابر کند.
به عبارت دیگر، آفند هوشمند، تلفیقی از توان رزمی و ابزارهای غیرمستقیم برای ایجاد بازدارندگی پایدار است.
ورود به مرحله آفند، این پیام روشن را به دشمن منتقل میکند که ایران تنها در دفاع از خود متوقف نمیشود، بلکه توان و آمادگی دارد ضربهای متقابل و هدفمند وارد کند.
این امر علاوه بر اینکه بازدارندگی را تقویت میکند، اعتماد ملی و انسجام داخلی را نیز افزایش میدهد و دشمن را در محاسبات خود محتاط میسازد تا جایی که در آینده هیچ گاه به گزینه نظامی در برابر کشورمان حتی فکر هم نکند.