✅ در پاسخ به این سوال یک مقدمه کوتاه لازم است و آن این است که کشوری که میخواهد نقش میانجی را ایفا کند خودش باید پیشنهاد بدهد. در اینجا پاکستان به شدت اصرار داشت که نقش میانجی را ایفا کند. ثانیا کشور میانجی باید مورد قبول دو طرف دعوا قرار بگیرد. فرض بفرمایید آمریکا موافق است که ترکیه میانجی باشد اما ایران نمیپذیرد یا ایران موافق است که عمان میانجیگری را برعهده بگیرد اما آمریکا نمیپذیرد اما در جایی به نام کشور پاکستان هر دو طرف دعوا یعنی ایران و آمریکا موافقت میکنند که پاکستان نقش میانجی را ایفاکند.
اما دلایل انتخاب پاکستان به این شرح است:
1- دلیل نخست این بود که پاکستان در کنار داشتن روابط خوب با آمریکا و عربستان، ارتباطات مناسبی با ایران و چین نیز داشت؛ بنابراین از ظرفیت و شرط اولیه لازم برای ایفای نقش میانجی برخوردار بود.
2- دلیل دوم این بود که پاکستان نفعی در ادامه جنگ نداشت و به شدت اصرار داشت که این جنگ زودتر باید تمام شود لذا میتوانست نقش میانجیگری را بهتر از دیگران ایفا کند.
۳- دلیل سوم این بود که پاکستان روحیه و رویکرد ضدصهیونیستی داشت و از این جهت مطلوب ما بود. دولت پاکستان بر خلاف کشورهای عربی منطقه از دولتهایی است که رسما اعلام کرده که اسرائیل را به رسمیت نمیشناسد.
۴- دلیل چهارم افکار عمومی پاکستان که بهشدت رویکردشان هم ضدآمریکایی و هم ضدصهیونیستی است. جامعه شیعهای که ایران در آن جامعه محبوبیت فراوانی دارد.
۵- دلیل پنجم این بود که جغرافیای پاکستان از صحنه جنگ دور بود برخلاف ترکیه و عمان که مستقیم یا غیرمستقیم درگیر جنگ بودند. ترکیه عضو ناتو بود و با اسرائیل روابط خوبی داشت و در منطقه اهداف خودش را دنبال میکرد. عمان هم به صورت مستقیم اگر درگیر جنگ نبود بهصورت غیرمستقیم درگیر جنگ بود. اما پاکستان این ویژگیها را نداشت و جغرافیای پاکستان دور از صحنه جنگ و درگیری بود.
منیع: پرسمان سیاسی هفته شماره 44