در روزهای اخیر، در حالی که منطقه تحت تأثیر تنشهای نظامی و ژئوپلیتیک ناشی از تهاجم ایالات متحده و رژیم صهیونسیتی علیه ایران قرار دارد، گزارشهای نگرانکنندهای از کشورهای حاشیه خلیج فارس به گوش میرسد که لایهای پنهان از بحران را نمایان میکند. اخبار منتشر شده توسط خبرگزاری رویترز و گزارشهای میدانی شورای اتحاد مسلمانان، حاکی از موج گسترده و هدفمند اخراج شیعیان پاکستانی از امارات است؛ اقدامی که بیش از آنکه برآمده از ملاحظات امنیتی باشد، رنگ و بوی تبعیض مذهبی و تسویه حساب سیاسی به خود گرفته است.
بر اساس آمار تأملبرانگیز شورای اتحاد مسلمانان، تنها از ۲۸ فوریه، یعنی همزمان با آغاز حملات آمریکا و رژیم صهیونی علیه ایران، نزدیک به ۷۵۰۰ شهروند پاکستانی شیعه از ابوظبی اخراج شدهاند. این اعداد و ارقام، تنها یک آمار صرف نیستند؛ بلکه حکایت از فروپاشی ناگهانی زندگی هزاران کارگر و متخصصی دارند که سالها در توسعه زیرساختهای امارات سهم داشتهاند. رویترز در گزارش خود به ابعاد هولناک این ماجرا پرداخته است: بازداشتهای بدون توضیح، مصادره اموال و داراییهای شخصی، و اخراجهای ناگهانی که به افراد اجازه نداده است حتی پسانداز سالهای پرمشقت خود را همراه ببرند. تصور کنید انسانی پس از سالها کار در غربت، تنها با لباسهای تنش و بدون دسترسی به دسترنج زندگیاش، از خاک میزبان رانده شود؛ این نه یک اخراج اداری، بلکه یک بیعدالتی تمامعیار است.
فلاح سید، مسئول حقوق بشر در نهاد «منا» با بیان اینکه این دست اقدامات علیه شیعیان در امارات مسبوق به سابقه است، پرده از حقیقتی تلختر برمیدارد: «این وضعیت جدید نیست؛ ما سالهاست موارد دستگیریهای خودسرانه و ناپدید شدنهای مشکوک اتباع خارجی، بهویژه شیعیان را مستند کردهایم.» این سخنان نشان میدهد که ساختار امنیتی امارات، به بهانه شرایط جنگی، در حال پاکسازی سیستماتیک بخشی از جامعه کارگری خود است؛ اقلیتی که جرمشان تنها باورهای مذهبی یا ملیتشان است که در فضای دوقطبیشده فعلی، به مثابه تهدید نگریسته میشود.
این سیاست اخراج، در حالی به اجرا در میآید که این کارگران در طول سالها، موتور محرک پروژههای عمرانی امارات بودهاند. اکنون که طوفان تنشهای منطقهای برپا شده، وفاداری این کشورها به اصول حقوق بشر در ترازوی آزمون قرار گرفته است. آیا میتوان امنیت ملی را بهانهای برای سلب حقوق بنیادین انسانها و تاراج اموال آنان قرار داد؟ جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری باید نسبت به این سکوت معنادار در برابر سرکوب غیرنظامیان واکنش نشان دهند.
آنچه در ابوظبی میگذرد، فراتر از یک مسئله دیپلماتیک یا نظامی است؛ این یک فاجعه انسانی است که وجدان بیدار جهانی را به چالش میکشد. اخراج دستهجمعی بر مبنای هویت مذهبی، نه تنها کمکی به ثبات امنیت منطقه نمیکند، بلکه بذر کینه و بیاعتمادی را در میان جوامع مهاجر و کشورهای مبدأ میپاشد. تاریخ گواه خواهد داد که در روزهای سخت جنگ، عیار انسانیت دولتها چگونه سنجیده شد و قربانیانِ بیگناه این بازیهای قدرت، هرگز این بیعدالتی را از یاد نخواهند برد.