آیت الله مدرس

چشم‌های نافذی داشت. وقتی نگاه می‌کرد، انگار تا ته جان آدم را می‌خواند. از دار دنیا، هیچ چیز پاگیرش نمی‌کرد جز فکرهای حقی که توی سرش بود.