اگر بشنوید که درکشور دورافتادهای داروی یکی از بیماریهای صعبالعلاج کشف شده قطعاً علاقه پیدا میکنید تا از آن آگاه شوید؛ مخصوصاً کسانی که خودشان یا بستگان نزدیکشان بیماری دارند و امیدی به معالجه از راههای عادی برایشان متصور نیست. حالا چناچنه به ما بگویند یک کتابی هست که در آن داروی سختترین بیماریها- بیماریهایی که اطبای عالم از علاج آنها درماندهاند- نوشته شده است، برای تهیه این کتاب و استفاده از آن چه باید کرد؟!
قرآن کریم در وصف خودش میفرماید: قرآن برای امراض شفاء است، برای گم شدگان هدایت است، برای حقیقتجویان پند است و... . این کتاب همه داروهای شفابخش را دارد و اثرش هم از طرف نازل کننده آن تضمین شده است.
خدا که العیاذبا... خلاف واقع نمیگوید، نمیخواهد کسی را فریب دهد و از این راه درآمدی کسب کند، او هدفی جز رحمت برای بندگانش ندارد. جا دارد مؤمنان هر چه بهتر از داروهای این کتاب شفابخش بهرهمند شوند.
یکی از خدمات بزرگ امام (ره)، احیای قرآن است. بنده دوران ابتدایی را در شهر یزد گذراندم؛ شهری که از سابق به دارالعباده معروف بوده و علما و مراجع بزرگی مثل مرحوم آقا سیدمحمدکاظم یزدی و مرحوم آقا شیخ عبدالکریم حائری را تحویل جامعه داده است. یکی از دروس ما، قرآن بود که جنبه اسمی داشت و در اثر فشارهایی که بعضی از مراجع به دولت وارد کرده بودند در برنامهها گنجانیده شده بود. گاهی میخواستیم کلمهای از قرآن را بپرسیم، میرفتیم از معلمانمان سؤال میکردیم که این کلمه را چه جور باید بخوانند، هیچ کدامشان بلد نبودند! در همان مدرسه یک معلم زردشتی به نام رستمی داشتیم که هر وقت در خواندن قرآن اشکال پیدا میکردیم از او میپرسیدیم. او قرآن خواندن بلد بود اما معلم و مدیر مدرسه بلد نبودند! همچنین در استان ما یک نفر نابینا حافظ قرآن بود و ما تعجب میکردیم که فردی میتواند حافظ همه قرآن باشد. امروزه در یک شهرستان کوچک در استان فارس دهها نونهالی که هنوز به سن تکلیف نرسیدهاند، حافظ قرآن هستند. در رژیم سلطنتی، معلمان مسلمان روخوانی قرآن بلد نبودند ولی به برکت انقلاب اسلامی امام خمینی(ره) در هر کوی و برزن صدها قرآن خوان و دهها حافظ قرآن هستندکه مایه افتخار به شمار میروند.
روخوانی، حفظ کردن و با صوت و لحن قرآن زیبا خواندن، مقدمهای برای استفاده از حقایق آن میباشد. این همه تأکید برخواندن قرآن با لحن زیبا برای این است که در دلها بیشتر اثر کند و تأمل دربارة مفاهیم آن بیشتر شود.
مؤمنان کسانی هستند که وقتی یاد خدا میشود دلهایشان میلرزد و وقتی آیات قرآن برای آنها خوانده میشود بر ایمانشان افزوده میگردد. قرآن این خاصیت را دارد.
مرحوم امام(ره) قرآن مجسم بود؛ هر وقت دلش تنگ میشد روبه قرآن میآورد. در تلویزیون دیدهاید که در آن روزگار سخت بیماری، با قرآن مأنوس بود. در بحران جنگ که هر روز خبر ویرانیها و موشک بارانها به امام میرسید، از کسی که پیشکار ایشان محسوب میشد پرسیده بودند: امام این روزها چه حالی دارد؟ و او پاسخ داده بود: گوشه اتاق نشسته و قرآن میخواند.
وقتی انسان با قرآن باشد هیچ سختی بر او فشار نمیآورد. امام سجاد(ع) میفرمود: آنجایی که قرآن با من باشد احساس غربت و تنهایی نمیکنم. عمل کردن به دستورات قرآن، شفای همه دردهای اجتماعی انسانهاست. ما برای آشنایی بیشتر با حقایق قرآن به معلمانی احتیاج داریم که خودشان حقایق آن را بهتر از دیگران فراگرفته باشند و نور قرآن بیشتر در دل آنها تابیده باشد.