به گزارش خبرگزاری فارس، طالبان و متحدین خارجی آنها در حال حاضر از آخرین نیرو و امکانات جنگی خود برای برهم زدن اوضاع امنیتی و اجتماعی و جلوگیری از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در افغانستان استفاده می کنند، این جنگ برای آنها جدال مرگ و زندگی است.
آنها اگر چه دامنه عملیات خود را در مناطق مختلف کشور به سرعت گسترش داده و هر هفته بطور متوسط حدود 120 عملیات جنگی انجام می دهند ولی شرایط در داخل و خارج از کشور به گونهای است که نمی توان تصور کرد طالبان از این معرکه خطرناک، فاتح و سربلند برون آیند.
پیامدهای داخلی شورش طالبان در افغانستان
حرکات جنگ طلبانه طالبان و شبکه القاعده در افغانستان و احساس خطر غرب از گسترش تروریسم از این کشور به آمریکا و کشورهای اروپایی باعث شده تا نیروهای ائتلاف بینالمللی به رهبری آمریکا و ناتو، در آستانه انتخابات ریاست جمهوری و به بهانه تأمین امنیت در افغانستان، این کشور را به یک پادگان نظامی تبدیل کنند.
در حال حاضر 90 هزار سرباز خارجی تحت سرپرستی آمریکا و ناتو در افغانستان حضور دارند و احتمال میرود طی هفته های آینده این تعداد به یکصد هزار نفر برسد.
حضور گسترده و زمان بندی نشده این نیروها در افغانستان که به پیشرفته ترین وسائل و فناوریهای نظامی و اطلاعاتی مجهزند از یک طرف اقتدار دوباره طالبان در افغانستان را کند نموده و از طرف دیگر خطر بالقوهای برای ثبات و امنیت منطقه محسوب می شود.
این وضعیت برای کشورهای منطقه و همسایگان افغانستان از جمله چین، ایران، پاکستان، روسیه و کشورهای آسیای مرکزی ناخوشایند است، طالبان با هر هدف و انگیزه ای که می جنگند نمی توانند خود را از اتهام تبدیل کردن افغانستان به پایگاه نظامی غرب تبرئه نمایند.
نیروهای افغان و خارجی با آغاز عملیات "خنجر " در ولایت نا آرام هلمند، در تصمیمی منطبق با استراتژی جنگی "اوباما " مراکز اصلی شورشیان را در ولایات جنوبی مورد حمله قرار داده و تلاش میکنند مناطق تصرف شده آنان را دوباره به تحت حاکمیت دولت بازگرداندند.
براساس این استراتژی تمام فرمانداری های نا آرام از سوی نیروهای نظامی ناتو و ائتلاف اشغال خواهد شد و اقدام آمریکایی ها مبنی بر ایجاد پایگاه های هوایی متعدد در چندین ولایت افغانستان گواه روشنی است بر این مدعا که آنها قصد ندارند به این زودی ها نظامیان خود را از این کشور خارج نمایند.
از سوی دیگر، در حالی که طالبان با کمک القاعده میکوشند با تشدید جنگ در افغانستان از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری جلوگیری کنند اما تصمیم گیرندگان آمریکایی بنا دارند به هر قیمت ممکن این انتخابات برگزار شود، دغدغه آنها شفافیت همگانی و عادلانه بودن انتخابات نیست و کاری به این ندارند که چند درصد از افراد واجد شرایط در انتخابات شرکت خواهند کرد.
برای آنها انتخابات افغانستان یک بازی سیاسی و سناریوئی است که صحنه گردان اصلی خود آنها هستند، غرب بهتر میداند که این انتخابات، انتخابات سمبلیک و نمایشی خواهد بود ولی با این حال تلاش خواهد کرد آن را انتخابات آزاد، همگانی، عادلانه و دمکراتیک جلوه دهد. بنابراین هرگونه تلاش مخالفان برای جلوگیری از انجام انتخابات ریاست جمهوری از هم اکنون محکوم به شکست است.
واقعیت دیگری که نمونههای آن هر روز در مناطق مختلف کشور اتفاق می افتد نوع مقابله طالبان و متحدین آنها با دولت و نیروهای خارجی است، میدان عمل آنها روز به روز محدودتر و کوچکتر می شود، به نحوی که در حال حاضر 80 درصد اقدامات جنگی طالبان و البته متحدین خارجی آنها به عملیات های انتحاری و بمب گذاریهای کنار جاده ای محدود می شود.
حداقل 50 درصد اینگونه عملیاتها به کشتن خارجیها منجر نمی شود و در اینگونه عملیاتها بیشتر افراد غیرنظامی کشته و زخمی می شوند و در 30 درصد دیگر افراد مهاجم یا دستگیر می شوند و یا از ترس و دستپاچگی، مواد منفجره همراه خود را در بدن و وسیله نقلیه خود منفجر می کنند و در نتیجه تنها خودشان نابود میشوند.
به هر حال با هجوم نیروهای دولتی و خارجی به پایگاه های اصلی طالبان در ولایات جنوب، و محدود شدن دامنه عملیات مخالفان به اعمالی از قبیل انتحار، آدم ربایی، بمب گذاری های کنار جاده ای و به آتش کشیدن مدارس، انتخابات افغانستان به احتمال قریب به یقین و در موعد مقرر برگزار خواهد شد.
این تحولات حقایقی است که نشان می دهد برگ های برنده طالبان در این جنگ روز به روز کمتر می شوند، به طوری که بعد از فروکش کردن طوفان خشونت های جاری، احتمال کاهش و حتی افول قدرت این گروه دور از انتظار نیست.
پیامدهای شورش طالبان در عرصه بینالمللی
در حالی که طالبان در داخل افغانستان بر خلاف مسیر باد حرکت می کنند، در گستره بین المللی نیز اتفاقاتی در حال رخ دادن است که به هیچ وجه به نفع طالبان و شبکه القاعده نیست، باراک اوباما توانسته است در مبارزه علیه طالبان و تروریسم یک اجماع جهانی به مراتب قدرتمندتر از گذشته تشکیل دهد.
پناهگاه های اصلی طالبان و القاعده در شمال غرب پاکستان تحت حملات شدید هوائی و زمینی قرار دارد و اکنون جنگندههای بدون سرنشین آمریکایی بدون واکنشهای اعتراض آمیز دولت پاکستان، مناطق تحت کنترل شورشیان را در نواحی قبایلی آن کشور مورد حملههای مکرر قرار می دهند.
پاکستان دیگر برای طالبان و اعضای القاعده مکان امن محسوب نمی شود و بن لادن دیگر نمی تواند ادعا کند که مناطق قبایلی آن کشور برای جنگجویان القاعده بهشت روی زمین است.
دولت قرقیزستان نیز بار دیگر پایگاه ماناس را برای حمل تدارکات نظامی به افغانستان در اختیار آمریکا قرار داد و رئیس جمهور روسیه نیز توافق کرد که آمریکا و ناتو میتوانند از زمین و فضای این کشور برای نقل و انتقالات نظامی به افغانستان استفاده کنند.
کارشناسان با توجه به این واقعیت ها اعتقاد دارند که نگاه مردمی به طالبان نسبت به بیگانه ستیزی خارجی افغانها، اوضاع دشوار و پیچیدهای را فراروی طرفین مناقشه در افغانستان قرار داده است.