سخنان مهدی کروبی دبیرکل حزب اعتماد ملی دربردارنده نکات بدیعی است که در این مجال مختصر می توان به دو بعد آن اشاره نمود.
ایشان گروه ها و جریانات حاکم بر اریکه قدرت را به رعایت قواعد بازی شناخته شده سیاست، درک تفاوت ها، اختلافات و رعایت حقوقشان دعوت کرد.
منزلت هر گروه سیاسی با اخلاق حرفه ای در آن است که عرصه قدرت را ارث دائمی نپندارد، از یک سو چرخش سیاسی را به رسمیت بشناسد و از سوی دیگر خود را مرکز حقیقت و عین درستی نپندارد. این بدیهی است که هر جریان سیاسی تنها تا زمانی که از پشتیبانی آرای مردم برخوردار است، حق اعمال سلطه و اداره امور را دارد.
چنانچه فرآیند تحول و دگرخواهی و دگراندیشی به رسمیت شناخته نشود، نظم و قوانین مستقر به ابزاری برای اعمال سلطه بی مهار تبدیل شده، در کوتاه زمانی گوش ها و سنسورهای درک واقعیات دچار خدشه خواهد شد. تجربه احزاب و دولت های غیرمردمی که یا در چنین شرایطی شروع به حذف رقبا و قلع و قمع منتقدین خود می کنند و یا هزینه تحول و نوخواهی سیاسی را آن قدر بالا می برند که به قیمت کل نظام و سیستم سیاسی تمام خواهد شد. موضوع دیگری که در مواضع دبیرکل حزب اعتماد ملی به طور بارزی جلوه گری می نمود، پذیرش قواعد رقابت سیاسی مبتنی بر فعالیت حزبی و گروه های با شناسنامه است. این اظهارات در حالی مطرح می شود که در این روزها چهره ها و عناصری که خود در نقد فعالیت حزبی، همچون احزاب بی شناسنامه و نامرئی از غفلت گروه های سیاسی سود برده و بر اریکه قدرت سوار شده اند، فعالیت حزبی را به چالش می کشند. ایران امروز علی رغم نزدیک به دو قرن چالش برای نیل به مظاهر نوین تجدد و پیشرفت در عرصه سیاسی همچنان با بیماری ها و بلیه هایی روبه رو است که جز باز گرداندن اراده مردم به عصر پیش از توسعه مدرن و حاکم نمودن روش های ناشناخته فعالیت سیاسی، کار را سخت تر می کنند. مدل فعالیت سیاسی بر اساس تمام قواعد علمی شناخته شده و تجارب ممالک دیگر گویای این واقعیت است که هر گروه سیاسی باید بتواند و البته باید با ارائه برنامه های شفاف و روشن خود هزینه ها و فواید طرح نظرات کارشناسی خود را عهده دار شوند. حرکت با چراغ خاموش و یا عدم رعایت صفوف اولویت سیاسی تنها به ناکارآمدی سیاسی، غیرشفاف کردن عرصه عمل سیاسی و یا عدم رعایت نوبت و فضیلت های سیاسی منجر خواهد شد. نمی توان ارزش ها، فضایل و دیگر تجارب ملل جهان را نادیده گرفت. دولت فعلی که خود مدیون مناسبات حزبی است نمی تواند خود به تخریب نردبانی همت گمارد که از آن بالا رفته است. تصور نشود چنانچه از کرسی قدرت بالا رفته و نردبان ها را می شکنیم، دیگر امکان جابه جایی و نزول وجود ندارد. این صورت بدوی و اولیه درک مفهوم قدرت است. تجربه بشری و میراث فراخناک آن به ما تفهیم می کند که از قدرت اراده مردم غافل نباشیم. خلایق به همان راحتی که گروه ها و جریان ها را به بالای نردبان هدایت می کنند، طرق دیگری نیز برای جابه جایی سراغ دارند. گروه ها و احزابی ماندگارند که به رموز این فرآیند آگاه باشند.