اندیمشک ـ مرتضی طیبی
جنگ چیزی نبود جز هجمه شرق و غرب بر علیه یک ملت که می خواست روی پای خود بایستد. جنگ یک هجوم بود یک تجاوز آشکار و انکار ناپذیر در دنیای متمدن قرن بیستم بوی باروت را همه حس می کردند و لهیب شعله ویرانگرش را همه می دیدند. اما همه سازمانهای بزرگ و کوچک بین المللی سکوت کردند. زیر نگاه سازمان ملل ملتی را قربانی کردند و جلوی چشمان باز باز کنفرانس به اصطلاح اسلامی اسلام را ذبح کردند کنار سازمان غیر متعهد ها قبرستانها از ملت مظلوم ایران ساختند حقوق بشر رفته بود مرخصی و داشت در سواحل خوش آب و هوای شرق آسیا حمام آفتاب میگرفت.
به راحتی آب خوردن همه دست در دست هم دادند تا یک ملت را از هستی ساقط کنند از اعتبار و ارزش بیندازند می خواستند کشور بزرگ ایران را به ناکجا آباد ببرند و خیلی خوابهای دیگر دیده بودند. دنیاپرستان زور مدار و زر محور می دانستند این انقلاب دوران طفولیت خود را میگذراند.
می دانستند با وقوع انقلاب و فرار مستشاران نظامی ارتش ما سازمان رزم منظمی ندارد. می دانستند که ما از الفبای جنگ هم چیزی بلد نیستیم . میدانستند و...
آری ! آنان فکر همه چیز را کرده بودند و همه چیز را دیده بودند.
الا برخی مسائل را که به چشمشان نخورده بود.
آنان امام و رهبر انقلاب را نشناخته بودند ملت ایران را نشناخته بودند فرهنگ ایران و فرهنگ عاشورایی ملت ما را ندیده بودند. آنان نمی دانستند که این مملکت کشور آقا امام زمان (عج ) است . آنان فرهنگ حماسه و ایثار و شهادت ما را ندیده بودند. و حدت میان امت و امام را ندیده بودند و...
ارزشهای حماسه هشت سال دفاع مقدس باید در عمل ما متبلور شود. جنگ برای ما یک گنج بسیار با ارزش و حیاتی است محوریت برخورد با طوفانهای سهمگینی که کیان اسلامی ما را نشانه رفته است باید از این گنجینه باشد.
حفظ دست آورده ای هشت سال دفاع مقدس در واقع حفظ معنویت و ایثار و بالاتر حفظ جامعه و کشور میباشد.
در تمام کشورها برای آنانی که به دفاع آب و خاک خود قدمی برداشته اند شان و منزلتی بسیار قائل هستند.امروز در حالی که نسل جنگ هنوز زنده هستند متاسفانه با فرهنگ جبهه و جنگ بسیار بد برخورد می شود. از یک طرف تنگ نظریهای برخی آقایان واز سویی دیگر باز گذاشتن دست برخی افراد در نوشتن تاریخ جنگ عملا تحریف جنگ را از خودمان شروع کردهایم.
در بحث سینمای دفاع مقدس و رواج فرهنگ ایثار و شهادت از هنر و ظرافتها و ظرفیتهای موجود استفاده چندانی نبرده ایم . جنگ را ما در خاکریزها و سنگرها خلاصه کرده ایم در حالی که چنین نبوده یک رزمنده باید از خیلی از موانع پیش روی خود (مشکلات ادارات محل کار درس و دانشگاه خانه و خانواده مشکلات عدیده اقتصادی ) عبور نماید. کج فهمی برخی از مسئولین و زخم زبان خیلی از نااهلان روزگار را باید پشت سر بگذارد. در ادبیات جنگ هنر ما فقط پرداختن به پاره ای از مسائل جبهه بوده و دشمن را چنان خوار و ذلیل و بی دست و پا معرفی کرده ایم و نیروهای خودی را چنان توانمند و مقتدر و در اوج نشان داده ایم که امروز برای نسل بعد از جنگ هشت سال مقاومت و پایداری ما با چنین تعریفی که از خود و دشمن ارائه داده ایم قابل فهم و درک نمیباشد.
بگونه ای سلیقه ای در برخی از موارد چنان شبهاتی ایجاد کرده ایم که اسناد و مدارک ما در برخی موارد واقعا نمی توانند نقطه اتکایی برای محققین و پژوهشگران باشند.
ناگفته های بسیاری در مورد جنگ وجود دارد که نیاز است در اسرع وقت به آنها پرداخته شود که اگر این مهم بدست صاحبان قلم و آنانی که جنگ را اداره کرده اند و در واقع جزو محورهای هشت سال دفاع مقدس بوده اند انجام نگیرد باید مطمئن بود که بدست نااهلان و مغرضان به سمت و سویی هدفدار و مسئله دار انجام خواهد گرفت هر چند متاسفانه هم اینک شاهد رواج و گسترش این بی بند و باری در برخی از حوزه فرهنگ و ادبیات پایداری میباشیم.
در حالی که بیش از هفده سال از پایان جنگ می گذرد باید گفت ما تنها کشوری هستیم که در محو و نابودی آثار بجا مانده از جنگ گوی سبقت را از دیگران ربوده ایم و این در حالی است که دیگران برای حفظ دستاوردهای ملت خود سرمایه های بسیاری را هزینه می کنند و ما در این زمینه متاسفانه به خاطر زیر کشت رفتن یک هکتار زمین کشاورزی مهمترین میدانهای نبرد و آثار بجامانده را نیست و نابود کردهایم.
هنوز موزه ای که بتواند گوشه ای از هشت سال دفاع مظلومانه ما را هویدا کند نداریم . ارزش مدافعین از دین و ناموس و مملکت را خلاصه کرده ایم در چند امتیاز دانشگاه و مدرسه و چند گروه کاری و... این کارها در حالی صورت می گیرد که خیلی از رزمندگان و ایثارگران قلبا راضی نیستند و بسیاری از آنان از این امتیازهای پفکی استفاده ای نکرده اند و متاسفانه چنان در بوق و کرنا دمیده ایم که برخی از مردم با دیده ای دیگر به این عزیزان نگاه میکنند.
اما تا این نگاه کوتاه را داریم باید اعتراف کنیم هنوز هیچ کاری در ارتباط با حفظ ارزشهای دفاع مقدس انجام ندادهایم.
باید به خود باوری در فرهنگ جبهه و جنگ که همان فرهنگ ایثار و شهادت و حماسه می باشد برسیم و باید اعتراف کنیم مظلومترین اقشار جامعه پیشکسوتان جهاد و شهادت هستند.
آنانی که می سوزند و دم بر نمی آورند. بزرگترین سهم پایداری در مقابل تند بادهای ویرانگر را نیلوفران دارند. امالله
بیستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد
رنج گل بلبل کشید و بوی گل را باد برد