به گزارش فارس، پایگاه اینترنتی "ولترنت " در گزارشی به قلم "دومنیکو لوزوردو " درباره وقایع اخیر سین کیانگ چین نوشت: آیا آنچه در سالهای جنگ سرد بویژه در مراحل پایانی این جنگ به وقوع پیوست به یاد دارید؟ نشریات غربی همواره بیوقفه با پرداختن به موضوع پناهندگانی که برای کسب آزادی از دست دیکتاتور کومونیست گریختند، سعی در ایجاد آشوب و برپا کردن هیاهو دارند.
در نیمه دوم سال 1970، پس از شکست تحمیلی دولت پوشالی و دستنشانده سایگو و دیگر نیروهای اشغالگر آمریکایی، ویتنام که مجددا با چین متحد شده بود، به عنوان "زندان بزرگ " معرفی شد.
هم اکنون در غرب رسانههای بزرگ و کوچک همگی از سیاست آزادیکُش دولت پکن حرف میزنند اما در همین میان یک چیز باید توجه همگان را به خود جلب کرده و به تأمل و تفکر برانگیزد و آن اینکه تظاهرات کنندگان خشمگین حتی بیش از آنکه دولت را هدف اعتراضات خود قرار دهند، هانها و مطبوعات آن را هدف قرار میدهند.
با این وجود ما میتوانیم در هر کتاب تاریخی بخوانیم که در جنوب شرقی آسیا و در کشورهایی نظیر اندونزی، تایلند و مالزی، چینیهایی که اقلیت این کشورها را تشکیل میدهند، اغلب قربانی قتلعام و کشتار دستهجمعی میشوند.
در کشورهای آسیای جنوب شرقی، موفقیت اقتصادی "هو کیائو "ها در واقع با حسادت همراه است که معمولا به ایجاد و بروز خشونت علیه چینیها منتهی میشود.
دولت پکن مدعی است با توسعه و گسترش فوقالعادهای که تبت و سین کیانگ در حال تجربه آن هستند، این مناطق تمایل دارند کشتارها و قتلعامهایی را علیه هانها اعمال کنند.
پکن میگوید شمار زیادی از هانهای ارومچی خواستار امتیازاتی هستند که ایغورها از آن برخوردارند.
چین مدعی است ایغورها به عنوان اقلیت ملی مسلمان شرایط کاری و زندگی بهتر و مناسبتری در مقایسه با هانها دارند و به طور مثال این امکان را دارند که روز جمعه کار نکنند. حال آنکه روز یکشنبه نیز که روز تعطیل عمومی و پایان هفته است که هانها نیز میتوانند در آن روز استراحت کنند.
پکن همچنین در ادامه ادعای خود میافزاید: ایغورها اجازه دارند 2 یا 3 فرزند داشته باشند حال آنکه هانها تنها اجازه داشتن یک فرزند را دارند.
بحران تازه سین کیانگ از یک درگیری قومی و محلی سرچشمه گرفته است و آن اعتراض به نحوه رسیدگی دولت چین به اختلافات چینیتبارهای هان و ایغورها است.
دولت چین معتقد است این ناآرامیها کار نیروهای افراطی خارجی بوده که با هدف تضعیف امنیت چین در منطقه راهبردی نزدیک پاکستان و آسیای مرکزی صورت گرفته است.
ایالت سین کیانگ در نزدیکی تبت از نواحی بحران خیز جهان است که موقعیت جغرافیایی حساس آن به دلیل همجواری با کشورهای مسلمان آسیای مرکزی موجب شده رهبران پکن شرایط سیاسی و امنیتی خاصی را بر این ایالت اعمال کنند.
سین کیانگ به دلیل حضور مسلمانان ایغور همواره تحت فشارهای قومی از سوی چینیتبارهای هان بوده است.
ایغورها قوم آسیایی ترک نژادی هستند که برای نخستین بار در قرن هفتم میلادی در اطراف رود جیحون سکونت کرده و چندین شهر بنا کردند. اویغورها به سرعت قلمرو خود را گسترش دادند و در اوایل قرن هشتم یک حکومت تأسیس کردند؛ سپس به ترکستان شرقی و به قسمتهایی از سرزمین ایالت کنونی سین کیانگ مهاجرت کردند در آنجا حکومت دیگری تأسیس نمودند.
انتشار این گزارش در حالی صورت میگیرد که "ویلیام انگدال "William Engdal " کارشناس مسائل انقلابهای مخملین و مؤلف کتاب "یک قرن جنگ "، در بررسی موضوع دخالت آمریکا در امور داخلی چین و ضمن اشاره به موقعیت ژئوپولتیک استان سینکیانگ چین طی مقالهای در مین پایگاه اینترنتی، تحریک عوامل ناآرامیهای اخیر این استان را از اقدامات آمریکا در جهت مهار قدرت اقتصادی چین دانست.
انگدال در این مقاله با اشاره به نقش سازمانهای غیردولتی آمریکا در خصوص ایجاد ناآرامی در استان جداییطلب سینکیانگ، تصریح کرد که هدف آمریکا از ایجاد این ناآرامیها، در حقیقت جلوگیری از همکاری چین در زمینههای اقتصادی و انرژی با کشورهای آسیای مرکزی است در حالیکه آمریکا هدف خود از مواضع مداخلهجویانهاش را گسترش آزادی و دموکراسی در مقابل استبداد مسئولین چینی در این استان اعلام کرده است.
این تحلیلگر سیاسی در همین خصوص، به 21میلیون و 500 هزار دلار کمک مالی سازمان آمریکایی بنیاد ملی دموکراسی به "کنگره جهانی اویغور " با هدف ایجاد ناآرامی و آشوب در استان سینکیانگ اویغور اشاره کرد و افزود که هماکنون رهبر این گروه شخصی به نام "ربیعه قدیر " است که اصالتاً ایغوری بوده و اکنون در آمریکا به عنوان رئیس این کنگره فعالیت میکند.