انسانیت انسان در انکار خدا و اخلاق و شریعت آسمانی نیست و عزت انسان دربندگی خداست. بنابراین اومانیزم الحادی، راه به خطا می رود. البته انسان را به نام دین، نباید تحقیر کرد. پیامبراسلام(ص)، حرمت یک انسان را از حرمت کعبه، بالاتر دانست و اهانت و خشونت علیه انسانها را در حد شرک، خطرناک خوانده است. حتی شکنجه حیوانات را باعث جهنم دانست و قرآن کریم، قتل یک انسان را با قتل همه بشریت، مساوی و گناه کبیره می داند و سیرکردن گرسنگان، کمک به انسانها، احسان به همسایگان، محبت به کودکان، کمک به اسیران، حمایت از بیماران و از پا افتادگان، آموزش علم به جاهلان و هدایت گمراهان را بالاترین عبادات اسلامی می داند.
سکولاریزم، اگر برای رفع موانع پیشرفت علم و تمدن و رفع خشونت های فرقه ای و مبارزه با سوءاستفاده از دین به سراغ مسیحیت آمده است و خود مسیحیت، راه دین را از دولت و سیاست، جدا می دانسته و بدنبال تشکیل دولت دینی نبوده است، اما اسلام، یک دین فردی و عبادی و اخلاقی و درعین حال، یک دین اجتماعی، سیاسی و حکومت ساز نیز هست و نه مانع پیشرفت علم و تمدن و نه معتقد به خشونت های فرقه ای است و راه مبارز با سوءاستفاده از دین، تعطیل کردن دین و اخراج آن از صحنه زندگی نیست چنانچه از علم و آزادی و تکنولوژی هم سوءاستفاده می شود ولی ما ضرورت تعطیلی علم و آزادی را از آن، نتیجه نمی گیریم. اومانیزم. اگر نفی خدا و آخرت و دعوت به انسان پرستی و دنیازدگی است، با اسلام، منافات دارد و اگر به مفهوم کرامت انسان و حق انتخاب وحقوق و حرمت اوست، جزء مطالبات اسلام است. عقلانیت، اگر به مفهوم احترام به عقل و معتبردانستن آن است، با اسلام، سازگار است و اگر به مفهوم اکتفا به عقل و نفی وحی الهی است، با اسلام، ناسازگاراست. عقل ابزاری، اگر به مفهوم مهندسی عقلانی و مدیریت صحیح زندگی و جامعه به منظور پیشرفت و حل مشکلات معیشتی و تدبیر و محاسبه «هزینه- فائده» است، ایده ای اسلامی است ولی اگر به مفهوم دنیازدگی و اکتفا به ترقی مادی و نفی عقلانیت در مقام خداپرستی و اخلاق و معاد باشد، غیراسلامی است.
فردگرائی، به مفهوم حفظ هویت و شخصیت فردی، آزادی انتخاب، احترام به درک فردی و شکوفایی و خلاقیت «فرد»، مفهومی اسلامی است و فردگرایی به مفهوم خودمحوری، لذت پرستی، تجربه محوری، بی نیازی از وحی، بی اعتنایی به جامعه و حقوق دیگران یعنی اندویدوآلیزم لیبرال- سرمایه داری، مفهومی غیراسلامی است.
تکنولوژی و شهرنشینی، هیچ منافات ذاتی با هیچ یک از اصول عقیدتی و اخلاقی اسلام ندارند. اسلام، عقاید، اخلاق و حقوق و تکالیفی را برای انسان، رقم زده که هر جامعه ای اعم از جامعه قبیله ای، روستایی و شهری و مناسبات کشاورزی، صنعتی و فراصنعتی را می تواند پوشش دهد، زیرا ثابتات اسلام به ابعاد ثابت انسان مربوط است و برای شرایط متغیر زندگی نیز احکام متغیر و اجتهادی و حق تجدیدنظر برای هر جامعه ای مقرر کرده است. البته بی شک، اجرای اسلام در هزار سال قبل و امروز و نیز اجرای اسلام در کانادا یا پاکستان حتما متفاوت است و یک قالب کلیشه ای ثابت بدون توجه به شرایط زمانی و مکانی، طراحی نشده است.