به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، سایت اینترنتی شبکه فلسطین الیوم، در گزارشی به ارزیابی سفر آویگدور لیبرمن، وزیر امور خارجهی رژیم صهیونیستی به پنج کشور قارهی آفریقا یعنی اتیوپی، کنیا، اوگاندا، نیجریه و غنا پرداخته است.
در این گزارش ابتدا تاریخچه و اهمیت استراتژیک این پنج کشور آفریقایی بر اساس گزارشها و اطلاعات موجود مورد ارزیابی قرار گرفته است.
1- اتیوپی: کشوری که هم پیمان استراتژیک اسراییل و آمریکا در شاخ آفریقا محسوب میشود.
2- کنیا: یک کشور آفریقایی که میزبان مهمترین پایگاه موساد در آفریقا بوده و بر اساس گزارشها، روابط اسراییل و کنیا به دلیل رویکردهای شورای کلیساهای کنیا در حمایت از "مسیحیت صهیونیسم" و روابط تجاری بین این کشور با شرکتهای یهودی فعال به گذشته باز میگردد.
3- اوگاندا: یک کشور آفریقایی که مرکز عملیات جنگهای محرمانهی اسراییل در آفریقا محسوب می شود و بنابر اطلاعات موجود، کمکهای تسلیحاتی اسراییل از طریق این کشور به جنبشهای شورشی فعال در جنوب سودان، شرق زئیر و همچنین همپیمانان اسراییل در روآندا و برونئی میرسد.
4- نیجریه: از آنجا که بزرگترین کشور نفتی آفریقا محسوب میشود و شبکههای پولشویی تحت نظارت موسسات جهانی مالی یهود در آن وجود دارد و همچنین به دلیل وجود شرکتهای نفتی آمریکا و انگلیس به عنوان حامیان اسراییل، از اهمیت و جایگاه ویژهای برای اسراییل برخوردار است.
5- غنا: یک کشور آفریقایی که با میزبانی رهبران آمریکایی از جمله باراک اوباما، رییسجمهور آمریکا و توافقنامههایی که با رهبران این کشور امضا کرده، جزو کشورهای مستعد آفریقایی برای ایفای نقشی برجستهتر است؛ لذا اسراییل در تلاش است تا ضمن هماهنگی با غنا فرصت لازم را برای ایفای نقش مکمل آمریکا در این کشور به دست آورد.
کارشناسان معتقدند که سفر لیبرمن به قارهی آفریقا بر کشورهایی متمرکز شده که از روابط تاریخی ویژهیی با اسراییل برخوردار هستند و عدم سفر وی به دیگر کشورهای آفریقایی، امری است که علامت استفهام زیادی را نسبت به اهداف دیپلماتیک اسراییل در قبال آفریقا در مراحل آینده ایجاد کرده است و این که آیا تمرکز بر کشورهایی که رابطهی قوی با اسراییل دارند، به دلیل تلاش جهت استفاده از این کشورها برای گسترش روابط اسراییل با قارهی آفریقا است؟
در ادامهی این گزارش ابعاد اعلام نشدهی دیپلماتیک سفر لیبرمن به کشورهای آفریقایی به شرح ذیل معرفی شده است:
1- تجارت سلاح: هیات همراه لیبرمن متشکل از مهمترین شخصیتهای صنایع نظامی اسراییل است و این امر برای اثبات این موضوع که سفر لیبرمن با هدف امضای قراردادهای نظامی با این پنج کشور آفریقایی صورت میگیرد، کافی است.
2- تهدید امنیت مصر: از بین پنج کشوری که لیبرمن از آنها دیدار خواهد کرد، سه کشور بر منابع رود نیل سیطره دارند که عبارتند از اتیوپی از طریق دریاچهی تانا که از نیل آبی سرچشمه میگیرد و کنیا و اوگاندا از طریق دریاچهی ویکتوریا که این دریاچه نیز از نیل سفید سرچشمه میگیرد. اطلاعات موجود از توافق لیبرمن با رهبران این کشورها در خصوص پروندهی مراکز آبی خبر میدهد که اسراییل وعدهی ایجاد آن را در منطقهی تلاقی نیل آبی با دریاچهی تانا و نیل سفید با دریاچهی ویکتوریا داده است.
همچنین پژوهشها و بررسیهای به عمل آمده نشان میدهد که لیبرمن از سفر به آفریقا برخی پروندههای دیگر را جهت سازماندهی گروههای یهودی موجود در آفریقا دنبال میکند که عبارتند از:
1- گنجاندن تعداد بیشتری از آفریقاییها در دایرهی نفوذ یهود از طریق تبلیغات مذهبی یهودی که توانسته در اوگاندا، کنیا و آفریقای جنوبی موفقیتهای زیادی را رقم بزند.
2- استقرار بیشتر شرکتهای بینالمللی یهود در آفریقا همزمان با طرحهای اقتصادی مستقیم اسراییل در بخش خدمات از طریق همکاری با شرکتهای اروپایی و آمریکایی.
3- منزوی کردن کشورهای عربی از قارهی آفریقا به طوری که راه مقابله با هرگونه اقدام در روابط عربی - آفریقایی بسته شود و شرکتهای اسراییلی بتوانند از این طریق بر منابع آفریقا سیطره یافته و سند دیپلماسی آفریقا را به سود اسراییل در سازمانهای بینالمللی کسب کنند.
در ادامهی این گزارش آمده است: اسراییلیها از قطع روابط جمعی کشورهای آفریقایی با اسراییل پس از جنگ اکتبر سال 1973 که موجب تبدیل قارهی آفریقا به قارهی عاری از اسراییل شد، به شدت ناراحت شدند و این مساله بر موضع توازن قدرت در سازمان ملل متحد نیز تاثیر گذاشت؛ لذا اسراییل اکنون در تلاش است تا شکاف به وجود آمده در آفریقا را که با عقب نشینی نفوذ انگلیس ایجاد شده است، پر کند. به عبارت دیگر، آفریقا طی مدتی طولانی تحت نفوذ فرانسه (فرانکوفونی) و انگلیس (آنگلوفونی) بود که نفوذ فرانسه در این قاره همچنان باقی ماند و نفوذ انگلیس به سود آمریکا کاهش یافت. در این شرایط اسراییل سعی دارد تحت سایهی نفوذ آمریکا از این شرایط به عنوان سرپوشی برای فعالیتهایش در قارهی آفریقا استفاده کند تا بتواند جلوی پیشرفت فرهنگ عربی - اسلامی که به نفوذ عربفونی منجر خواهد شد و تهدیدی برای اسراییل در قارهی آفریقا محسوب میشود را بگیرد.