امروز سرآغاز بیست و هشتمین دهه فجر انقلاب اسلامی است. رویدادی که بدون تردید مهمترین اتفاق ممکن در طول قرون برای تاریخ ایران بوده است. جنبش و تکاپویی که در دو سده اخیر برای آزادی، پیشرفت، توسعه و عدالت آغاز شده بود در این ایام به بار نشست. جمهوری اسلامی که نظام منبعث از این تحول شگرف است هر چند پایان آن آرمان نبود اما یکی از مهمترین سرفصلهای این دوره قابل اعتنا است.
چنانچه باشند کسانی که یا طرفدار انقلاب هستند و یا مخالف آن، در این حقیقت ابهامی نمیتوانند روا داشت که پیروزی انقلاب اسلامی یکی از بزرگترین رویدادهای قرن معاصر بوده است. آثار سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی این تحول شگرف غیر قابل انکار است. هر چند پس از 27 سال نمیتوان این امر را نیز مکتوم کرد که انقلاب نیز به مثابه یک پدیده اجتماعی همانند دیگر ارگانیزمهای حیات میتواند دچار آسیبدیدگی و آفت شود. فصل بزرگی از مطالعات جامعهشناسی انقلابها به آفتهای آن اشاره دارد. مرحوم مرتضی مطهری(ره) به عنوان یکی از طراحان و تئوریپردازان این انقلاب با هوشمندی در کتاب نهضتهای صدساله اخیر باب مستوفایی را در خصوص آفتهای انقلاب آورده است که همواره باید سرمشق انقلابیون باشد.
نکته بدیع دیگر ترکیبی است که توسط واضع و بنیانگذار این انقلاب بزرگ امام خمینی(ره) به دنیا عرضه شد و آن «جمهوری اسلامی» است. امام(ره) به ترکیب این دو مهم اعتقاد داشت، تجربه تاریخی این سرزمین و واقعیات محتوم اجتماعی و فرهنگی و تجارب مشروطیت و نهضت ملی نفت ایشان را به این مهم رسانده بود که هیچ حرکتی در ایران بدون تکیه و پشتیبانی اسلام و نهادهای مذهبی امکان تحقق ندارد. از سوی دیگر مردم به عنوان رکن اصلی پذیرنده هر نظام سیاسی اصلیترین رکن این ترکیب هستند. لذا از همان روزهای اول هیچ اقدامی بدون نظر و رأی مردم از نظر آن بزرگوار امکان تحقق نداشت. این در حالی است که با کمال تأسف و با وجود مستندات فراوان و زنده بودن بسیاری از یاران آن پیر سفر کرده، القائاتی در ضدیت با نظرات امام (ره) در خصوص جمهوری اسلامی مطرح میشود که خطر بدعت و آفتآفرینی برای این میراث گرانبها را به همراه دارد. در آغاز دهه فجر بر تمام پیروان و علاقهمندان به امام(ره) و انقلاب اسلامی فرض است که نظام سیاسی مورد پذیرش و خواست «امام و امت» را پاسداری نموده و در مقابل ابداعات و انحرافاتی که از برخی افراد و جریانات مشکوک ساطع میشود، پایداری نمایند. میراث و خواست امام برای نظام سیاسی ایران دو کلمه بیشتر و یا کمتر نبود. جمهوری اسلامی!