گروه سیاسی: غفار فرزدی استاد دانشگاه تبریز در پاسخ به این سوال که آیا اسلام بنیادگرا با دموکراسیخواهی در تضاد است یا نه؟ گفت: اسلام بنیادگرا میخواهد که در یک کشور اسلامی رهبران اسلامی، مسلمانان عامل باشند. شریعت قانون اصلی و بنیادی باشد و علماء در تنظیم سیاست حکومتی و یا حداقل در تجدید و اصلاح آن رأی قطعی داشته باشند. تا آن جا که به مشروعیت حکومتی و سیاست که از اعتقادات دینی و آداب مذهبی ناشی میشود مربوط است درک اسلامی از سیاست با مقدمات و صغرا کبرای سیاست دموکراتیک، متفاوت و با آن در تناقض است.
به گزارش میزان نیوز این عضو شورای مرکزی نهضت آزادی ایران، در این خصوص که آیا کشورهای اسلامی نظامهای سیاسی کاملا دموکراتیک داشتهاند یا نه؟ پاسخ داد: آیین اسلام بدین ترتیب دارای اصولی است که میتواند با دموکراسی سازگار باشد یا نباشد عملاً، با یک استثنا، هیچ کشور اسلامی در طول تاریخ، نظام سیاسی کاملاً دموکراتیک نداشته است. به نظر میرسد که کشورهای اسلامی بر خلاف کشورهای اروپایی، فرهنگ دموکراسی فرهنگ تعدد احزاب و فرهنگ تحمل عقاید دیگران، در کشورهای اسلامی نهادینه نشده است و این میتواند دلیل بسیار مهم برای عدم نظام سیاسی کاملاً دمکراتیک در این کشور ما باشد.
وی با گریزی به ایران، انتخابات و تحولات سیاسی آن به عنوان یک کشور اسلامی افزود: از طرف دیگر با نگاه اجمالی به نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران میتوان نتیجه گرفت این انتخابات آرایش نیروهای سیاسی را دگرگون ساخته بطوریکه تغییرات و تحولاتی به ویژه در مصادیق پوزیسیون و اپوزیسیون پیشبینی میشود که در این جا به چند نکته باید اشاره کنم: نکته اول این است که؛ انتخابات اخیر نشان داد که نوعی از عادت یا هنجار سیاسی به صورت رفتن به پای صندوق و رأی دادن در میان قشرهای گوناگون مردم شکل گرفته است، بخشی از مردم در هر حال به پای صندوقهای رأی میروند.
علاوه بر این، حتی افراطیترین گروه راست غیر متعهد به مردم سالاری، کسب قدرت را از مجرای جذب افکار و آرای مردم امکانپذیر میبینند. نکته دوم آن؛ که موانع ذهنی همکاری سیاسی سازمان یافته میان اصلاحطلبان بیرون و درون حاکمیت در حال محو شدن است. خطکشیها و مرزبندیهای گذشته موضوعیت خود را از دست دادهاند. گروه و شخصیتهای سیاسی به تعریفهای جدیدی از موقعیت و نقششان میپردازند این نیروها در معرض یک آزمون بزرگ برای سنجش بلوغ و رشد یافتگی سیاسی قرار دارند. همکاریهای گریزناپذیر جدید نیازمند بیرون آمدن همگان از صدفهای تنگ ذهنیتهای غیر بهداشتی گذشته است. نکته سوم، در مرحله دوم انتخابات اخیر، نوعی از عقلانیت سیاسی، با فاصله گرفتن از سیاستهای ناکجاآبادی، برای تغییرات اجتماعی - سیاسی حضورش را نشان داد.