پژمان کریمی
دولت فرانسه فعالیت گروهک منافقین را در خاک این کشور آزاد اعلام کرد.
این تصمیم دولت فرانسه در حالی صورت می گیرد که نام منافقین در فهرست گروه های تروریستی اتحادیه اروپا قرار دارد. بدین ترتیب آزادسازی فعالیت گروهک تروریستی منافقین نادیده انگاشتن شعار مبارزه با تروریسم از ناحیه دولتی است که داعیه دار تکریم حقوق بشر و مبارزه با تروریسم است.
اما زشتی کار دولت فرانسه را تنها نباید در تضاد ادعا و عمل خلاصه دانست!
منافقین با ایدئولوژی التقاطی متمایل به مارکسیسم، از نخستین روزهای شکل گیری انقلاب اسلامی، به دلیل بی اعتنایی امام خمینی(ره( )که به ماهیت ددمنشانه و نفاق این گروهک پی برده بوده اند) و در سایه نبود اقبال مردمی، از مصادر قدرت به دور ماندند. این اتفاق به معنای نومیدی سران منافقین از مصادره انقلاب اسلامی سال 1357 بود و چنین شد که منافقین در شرایطی که کشور شرایط نابسامانی های روزهای ابتدایی یک انقلاب را پشت سر می گذاشت و گروهک های تجزیه طلب در چهارگوشه ایران علم سرکشی برافراشته بودند، دست به تقابل با حکومت اسلامی نوپا زدند. آنان در ادامه تقابل سیاسی، در مقطعی که بخش وسیعی از سرزمین های غرب و جنوب ایران در اشغال متجاوزین بعثی بود، مشی مسلحانه برگزیدند و خط ترورهای کور را در دو لایه مردم و مسئولین پی گرفتند. نفرت و ایستادگی مردم در برابر نفاق موجب شد که سران این گروهک عرصه داخلی را برای حضور خود ناممکن تلقی کرده و لانه گزینی در دامان دیکتاتور سابق عراق و جاسوسی به نفع حزب بعث را یگانه راه ادامه بقا بیابند؛ و این گونه نفرت مردم ایران از منافقین دو چندان شد.
مرم ایران هنوز طنین انفجار بمب های کار گذاشته شده در سطح معابر و اماکن عمومی مانند بمب گذاری در حرم امام رضا(ع) را می شنوند. هنوز مردم دزفول، تهران، اصفهان، شیراز، تبریز، اهواز، آبادان، کرمانشاه و ... فراموش نکرده اند که موشک ها و بمب های عراقی با گراهای داده شده از ناحیه منافقین بر سر بی گناهان فرود می آمد.
راستی قتل عام مردم بی گناه حتی در بیمارستان های غیر نظامی اسلام آباد و تیرباران مردم بی دفاع کرند را چگونه می توان در کارنامه سیاه منافقین نادیده انگاشت؟
اکنون پرسش این است که حمایت از چنین گروهکی از ناحیه دولت فرانسه چه مفهومی دارد؟
آیا حمایت از دشمن مردم ایران و گروهکی که ایرانیان با هر نوع طرز فکری نسبت بدان انزجار دارند، مفهومی جز خصومت با مردم ایران و مداخله در امور داخلی کشورمان ندارد؟!
البته آزادسازی فعالیت منافقین در فرانسه، به معنای نبود حمایت پاریس از اعضای نفاق در گذشته، تلقی نمی شود. فرانسوی ها تا آنجا حامی گروهک تروریستی مزبور بوده اند که سران اصلی این گروهک مقر حکومتی خود را در خاک فرانسه قرار داده و حساب های خود را در بانک های فرانسه نیز گشوده بودند.
بدون شک تصمیم پاریس مبنی بر حمایت از منافقین سایه خود را بر آینده روابط ایران و فرانسه خواهد انداخت.
این تصمیم نشان می دهد که غربی ها در برابر سیاست های تنش زدای تهران، صداقت نداشته و شایستگی ادعای مبارزه با تروریسم را نیز ندارند.