به گزارش خبرگزاری فارس، سرزمینهای اشغالی از لحاظ منابع آبی با ضعف قابل ملاحظهای روبروست و از همین رو رژیم صهیونیستی حتی پیش از اشغال فلسطین نیز اعلام کرد که آب مورد نیاز خود را از کشورهای منطقه تامین خواهد کرد.
نگاهی به تاریخچه آبی این رژیم غاصب و سیر تنشهای آن با کشورهای همجوارش به روشنی گواه نگرانی صهیونیستها از تامین آب خود در آیندهای نزدیک است.
گفته میشود یکی از دلایل اصلی تجاوزات 1967 به بلندیهای کرانه باختری رود اردن، منابع آبی این منطقه بوده و بر کسی پوشیده نیست که رژیم اشغالگر قدس 80% از آبهای کرانه باختری را به سرقت میبرد.
همچنین رژیم صهیونیستی تصمیم داشت "نابلس " را به دلیل جمعیت زیادی که دارد به اردن بدهد ولی هنگامی که کشف کرد 35 درصد از آبهای سرزمینهای 1948 از نابلس تامین میشود از این کار خودداری و یک مسوول بلندپایه صهیونیستی اعلام کرد که هر کس خواستار عقبنشینی این رژیم از نابلس شود، در حقیقت علیه اسرائیل اعلام جنگ کرده است. این گونه رژیم صهیونیستی توانست 318 چاهی را که اردن پیش از سال 1967 در کرانه باختری حفر کرده بود در اختیار بگیرد.
در مورد نوار غزه نیز همین گونه است و رژیم صهیونیستی به طور کامل آبهای غزه را از آن خود کرده و بجای آن، آبهای شور و آلوده "طبریا " را به این منطقه سرازیر میکند و بر اساس آمارهای رسمی، سرانه آب شهروندان فلسطینی 150 متر مکعب است در حالی که این رقم برای شهروندان اسرائیلی 350 مترمکعب است.
دیگر همگان میدانند که رژیم اشغالگر قدس 350 میلیون متر مکعب از آبهای "لیطانی " را به سرقت میبرد و با توجه به فقر این رژیم از لحاظ منابع آبی، به هیچ وجه حاضر نیست با کشورهای عربی کنار بیاید.
این مساله در رابطه با سوریه نیز صادق است و این کشور بوسیله سند "رابین " توانست با رژیم صهیونیستی به توافق برسد اما مانعی که بر سر راه توافق دو طرف قرار گرفت اعلام رژیم صهیونیستی مبنی بر عدم بازگرداندن منابع آبی سوریه در جولان بود.
"اسحاق رابین " در همان هنگام اظهار داشت: به سوریه اجازه نمیدهیم پایش را در دریاچه "طبریا " بگذارد. در نتیجه امکان توافق صلح آمیز میان سوریه و رژیم صهیونیستی به دلیل اختلاف بر سر منابع آبی غیرممکن شد.
حتی رژیم صهیونیستی در هنگام آغاز مطالعات سد مشترک "الوحده " میان اردن و سوریه تهدید کرد که اگر 80 میلیون متر مکعب آب این سد در سال به اسرائیل واگذار نشود این سد را مورد هدف قرار خواهد داد.
یکی از تنشهای بزرگ میان اردن و رژیم صهیونیستی نیز بر سر آب است، اردن در سال 1994 میلادی یک پیمان صلح موسوم به "وادی عربه " با رژیم صهیونیستی امضا کرد و از آن پس تجاوزات این رژیم به منابع آبی اردن آغاز شد.
رود اردن که بزرگترین منبع تامین آب کشور اردن است از سرزمینهای اشغالی سرچشمه میگیرد و نه تنها فقط بخش اندکی از این آب به اردن میرسد بلکه رژیم صهیونیستی در اثر جاری شدن فاضلاب کارخانهها و تاسیسات خود به این رود و رود یرموک، خسارتهای جبران ناپذیری به کشاورزان و دامداران اردن وارد کرده است.
کارشناسان معتقدند که منابع آبی رژیم صهیونیستی در سال 2015 فقط پاسخگوی 10 درصد از نیاز یهودیان است و همین امر سبب میشود که جنگی میان این رژیم و اعراب منطقه در زمینه "آب " در گیرد.
این در حالی است که "شیمون پرز " رئیس رژیم صهونیستی در مصاحبهای اعلام کرد: بر سر هر چیز با اعراب به اتفاق نظر برسیم، بر سر آب به توافق نخواهیم رسید.
به عقیده کارشناسان، اولین جنگی که بر سر آب در منطقه رخ خواهد داد، در منطقه "مزارع شبعا " در لبنان است و دیگری در آفریقا و میان این رژیم و مصر است.
کارشناسان مسائل استراتژیک منطقه پیش بینی کردهاند که طی هفت سال آینده، بر سر مالکیت رودخانه نیل، میان اسرائیل و مصر جنگی بزرگ در خواهد گرفت.
حال و در سایه آنچه بیان شد، می توان نتیجه گرفت که این رژیم به دلیل اشغال فلسطین و تحمیل خود بر منطقه، از مشکلات بسیاری رنج میبرد و عرصه هر روز بیشتر از پیش بر آن تنگ میشود.