بوریس جانسون / نماینده مجلس انگلیس
اگر من یک سیاستمدار ایرانی بودم، تا الان تصمیم قطعی خود را گرفته بودم. اگر در تهران می بودم و قرار بود پس از صبحانه و در نخستین دور گفت وگوها به مسئله هسته ای ایران بپردازم، پاسخ من متفاوت با این پاسخ بود.
بدون توجه به تمام شلوغی های قطعنامه شورای امنیت و دادوبیداد دولت بوش و حرف های بی منطق مارگرت بکت، اگر در تهران بودم و یا در قم، به این نتیجه می رسیدم که باید به سرعت کشور خودم را مجهز کنم. آن هم بسیار زود و به بزرگترین، دقیق ترین و مخرب ترین سلاحی که در بازار یافت می شود.
داشتن بمب اتمی یعنی یک اطمینان و امنیت و حداقل خیالم از حمله آمریکا راحت می شد. برای حمایت از این فکر کافی است به همین حاشیه شط العرب، اروندرود، نگاه کنید و وضعیت عراق را ببینید. آمریکا از قدرت کشورم استفاده کرده تا صدام را سرنگون کند. نگاه کنید حالا جنگ داخلی در عراق به راه انداخته است. مسئله خنده دار این است که آمریکا تنها کشور محور شرارت را هدف قرار داد که به سلاح اتمی دسترسی نداشت.
مشکل هم از همین جا شروع شد. صدام مانند شعبده بازی سعی می کرد نشان دهد که در آستین خود یک بمب اتمی دارد و ازاین رو 10 سال توانست حمله را عقب بیاندازد. اما بالاخره دست صدام رو شد و نتیجه آن شکست او و مرگ 58 هزار عراقی و هزاران نیروی نظامی شد تا دو عضو دیگر محور به کار خود سرعت دهند. ایران هر آن چه سرعت دارد را به کار انداخته است و کره شمالی هم با انفجار بمب ورود خود به باشگاه اتمی را جشن گرفت.پاسخ این است که در حال حاضر بدون هیچ گونه وحشت و ترس، قبول کنیم که بازی را باخته ایم وبهتر است با دست خودمان به ایران بمب اتمی بدهیم. نه اولتیماتوم، نه تهدید و نه تحریم جواب این کار نیست.
برای ایران دستیابی به بمب خیلی دور نیست و با این کار آنها راضی نیز خواهند بود چراکه اسرائیل 200 کلاهک اتمی دارد و هند و پاکستان هم بمب اتم دارند. شاید خیلی ها از حکومت ایران بترسند اما چین و پاکستان که بمب اتم دارند هم از دموکراسی برخوردار نیستند.
آن تراژدی که از آن می ترسیدیم، دیگر اتفاق افتاده است. پیش از این ترس داشتیم که مبادا بشر به قدرت تخریب ممنوع خود دست یابد ولی حالا همه چنین سلاحی را در دست دارند. ایران نیاز به فضای همکاری و کمک دارد ولی سوءتفاهم و خصومت به ویژه از سوی آنان که سابقه این کار را دارند، به هیچ وجه سازنده نیست.