گروه بینالملل ـ آریل شارون اعلام کرد که از حزب لیکود به این دلیل خارج شده که نمیخواسته فرصتهای بدست آمده برای صلح با فلسطینیان پس از عقبنشینی از نوار غزه را نابود کند یا زمان را به دلیل جر و بحثهای سیاسی تلف کند.
آریل شارون نخستوزیر رژیم صهیونیستی که خروجش از حزب لیکود در حکم شوکی برای سیاستهای اسراییل بود و زمینه را برای برگزاری انتخابات زودهنگام در ماه مارس فراهم کرد، در یک کنفرانس خبری تلویزیونی پس از استعفایش از ریاست حزب لیکود، عقبنشینی یک جانبه از کرانه باختری را رد کرد و اظهار داشت که به طرح صلح نقشه راه که خواهان انجام مذاکره برای ایجاد کشور فلسطین است، پایبند است.
وی در این کنفرانس خبری با اشاره به عقبنشینی از غزه گفت: هیچ طرح جداسازی دیگری وجود ندارد، فقط نقشه راه است.
تصمیم شارون برای تشکیل یک حزب جدید که وی آن را حزب لیبرال "مسئولیت ملی" مینامد، وی را از یک جنگطلب جنبش شهرکنشینی اسراییل تبدیل به یک صلحطلب میکند.
نظرسنجیهای اخیر نشان داده که شارون، محبوبترین سیاستمدار اسراییل، آن قدر از حمایتهای مردمی برخوردار است که برای سومین دور میتواند به عنوان رییس یک ائتلاف میانهرو، در پست نخستوزیری اسراییل قرار گیرد! فلسطینیها میگویند که این تحولات امیدهای تازهای برای ایجاد صلح به وجود آورده است. صائب عریقات، مذاکره کننده ارشد فلسطینی میگوید: معتقدم که این یک فوران در آتشفشان سیاسی اسراییل بود و امیدوارم که زمانی که گرد و غبارها فرو نشست، شریکی برای حرکت رو به جلو در اسراییل پیدا شود و در نهایت یک توافق بدست آید.
شارون گفته است که به متحدان سابق خود در لیکود که مخالف عقبنشینی از غزه بودهاند، پشت میکند؛ چرا که بودن درون حزب "غیرقابل تحمل" شده بود. نخستوزیر اسراییل افزود: پیکره کنونی لیکود نمیتواند هدایت کشور را به سوی اهدافش در دست داشته باشد.
وی که اولین نخستوزیر اسراییل است که از حزبش جدا میشود، تاکید کرد که خروج از غزه "فرصتی تاریخی" خلق کرده است و اجازه نمیدهد که هیچ کس آن را بر باد دهد.
به گفته شارون، چهار شهرک کوچک در شمال کرانه باختری همراه با غزه تخلیه شده است.
وی گفت که شهرکهای دیگر کرانه باختری براساس معاهده نهایی صلح برچیده خواهند شد.
با این حال وی تصریح کرد: اسراییل شهرهای اصلی کرانه باختری را که محل سکونت 235 هزار اسراییلی است، حفظ میکند.
وی مجددا از فلسطینیها خواست گروههای مبارز فلسطینی را خلع سلاح کنند.
خروج شارون از حزبی که خود بیش از 30 سال قبل موسس آن بود، حادثهای بهتآور برای اعضا بود. تصمیم وی برای خروج اسراییل از نوار غزه، شورش برخی متحدان سابق لیکود را به همراه داشت؛ اما آنها نتوانستند مانع از این اقدام شوند چرا که وی از حمایت گستردهای در داخل اسراییل برخوردار بود. مناقشه میان مخالفان و شارون در پارلمان ادامه یافت.
شارون از موشه کاتساف، رییسجمهور اسراییل خواست تا پارلمان (کنست) را منحل کند و راه را برای انتخابات ماه مارس هموار نماید.
قانونگذاران اسراییلی نیز با اکثریت آرا با انحلال کنست موافقت کردند. بیش از 80 عضو از 120 عضو پارلمان به انحلال رای مثبت دادند.
کاتساف نیز گفت که تصمیم قانونگذاران برای انحلال کنست و برگزاری انتخابات را در مارس 2006 یعنی هشت ماه زودتر از موعد مقرر، میپذیرد. خروج شارون از لیکود، فرصت طلایی برای رقابتهای پردردسر انتخاباتی ایجاد کرده است. به این ترتیب شارون در مقابل جنگطلبان لیکود و پرتز، رهبر حزب کارگر اسراییل قرار میگیرد.
یک استاد مطالعات سیاسی دانشگاه Bar-llan میگوید: شارون همیشه فرد خطرپذیری بوده است. او حتی اگر در لیکود هم میماند، پیروز انتخابات بود؛ اما نماند چون احساس میکرد حزب او را به زنجیر کشیده است، نه لیکود و نه حزب کارگر نمیتوانند حمایتهای لازم را به دست آورند، شارون تنها کسی است که میتواند ائتلاف تازهای تشکیل دهد.