"برنادکوشز" وزیر خارجه فرانسه در پایان مذاکراتش با "میخائیل ساکاشویلی" رئیسجمهور گرجستان، روسیه را متهم کرد که به تعهداتش برای صلح پایبند نیست. این اظهارات کوشز، به تفاهماتی اشاره دارد که با پادر میانی فرانسه برای پایان بحران میان گرجستان و روسیه در تابستان 1387 به دست آمده بود.
وزیر خارجه فرانسه با لحن غیر دوستانهای از سیاستهای مسکو در قفقار انتقاد کرد و آنرا "متناقض" خواند و افزود: این روسیه نیست که تعیین میکند چه کشوری میتواند به عضویت اتحادیه اروپا در آید. وی همچنین از مسکو خواست به تعهداتش در مورد خارج ساختن نیروهای نظامی از خاک گرجستان عمل کند. کوشز حتی پا را فراتر گذاشت و تاکید نمود فرانسه بر اعمال فشار خود بر روسیه در این خصوص ادامه میدهد که البته موضعی فراتر از جایگاه فرانسه در نظام جهانی قدرت محسوب میشود.
اینکه واکنش مسکو در قبال این رفتار تحکم آمیز پاریس چگونه باشد، به خود آنها مربوط میشود لکن مسأله اینست که اصل ماجرای مناسبات مسکو با جمهوریهای آسیای میانه و قفقاز همواره متاثر از نقش آفرینی غرب بوده و هست و ماجرای گرجستان هم از این پدیده و قاعده، مستثنی نیست. دور جدید بحران با حملات پیشدستانه از جانب گرجستان به اوستیای جنوبی آغاز شد که طی آن نیروهای واکنش سریع روسیه، ضربات سخت و سنگینی را به گرجستان وارد کردند و تا حومه تفلیس پیشروی نمودند.
کوشز از مواضع مسکو انتقاد کرده و میگوید نباید تعیین کند چه کشوری عضو اتحادیه اروپا شود. البته اساس این حرف چندان بیربط نیست ولی سئوال اینست که اتحادیه اروپا مگر میتواند از آسیا هم اعضائی درون ساختار خود بپذیرد و هنوز هم خود را "اتحادیه اروپا" معرف کند؟ با وجود این، تمایل مشکوک اروپا برای جذب گرجستان درون اتحادیه اروپا، نخستین اقدام از این نوع نیست و پیش از این رژیم صهیونیستی هم به نوعی مورد ملاطفت اروپا قرار گرفته و این اتحادیه پا را از گلیمش درازتر کرده است. مسکو با تلخکامی احساس میکند که توسط اعضای ناتو در معرض محاصره قرار گرفته و با پذیرش اقمار دیروز مسکو به درون ناتو، مرتبا حلقه محاصره تنگتر میشود. بازیهای تکراری برای تحریک گرجستان و دیگران علیه مسکو نشانههای خوبی برای همکاری با روسیه نبوده است که اروپا با ارسال علائم خصمانه مرتبا بر حساسیتهای ارتباطات خود افزوده است.
در چنین شرایطی "بوریس چوجیف" نماینده ویژه رئیسجمهور اوستیای جنوبی خواستار "ضمانت عدم بکارگیری نیروی نظامی گرجستان" علیه اوستیا و آنجازی شده و میگوید تفلیس هنوز در این زمینه موضع روشنی اتخاذ نکرده است. این مواضع فرانسه در واکنش به ناکامی نشست امنیت قفقاز "در ژنو ابراز شده که طی آن مواضع روسیه، آنجازی و اوستیای جنوبی تقریبا در تقابل جدی با مواضع گرجستان، اتحادیه اروپا و سازمان ملل بود. با وجود آنکه قرار است مذاکرات ادامه یابد اما بعید بنظر میرسد که دیدگاه طرفین با یکدیگر یکسان شود و به صدور تفاهمات جدید منجر گردد. بویژه آنکه مسکو پس از چرخش سیاسی اوکراین، در موضع محکمتری قرار گرفته و موانع تازهای در مسیر پیشرفت ناتو در پشت مرزهای روسیه ایجاد کرده است.
با اینهمه، مواضع آلمان در این زمینه قدری متفاوت با فرانسه است و خواستار تفاهمات بیشتر با روسیه در قبال مسائل پیرامونی است. در عین حال کشورهای اروپایی عضو "ناتو" خواستار دستیابی به مواضع مشترک با روسیه بمنظور کاهش تخاصمات و مهار بحرانهای امنیتی در اروپا هستند. این در حالیست که آمریکا و برخی کشورهای همراه اروپایی مایلند با اعمال فشار بر مسکو، حد آستانه تحریک پذیری روسیه را ارزیابی کنند و حتی گفته میشود که تهاجم نظامی گرجستان به اوستیای جنوبی در تابستان 1387 نیز با تحریک واشنگتن و برخی کشورهای اروپایی صورت گرفته بود. آن حوادث و پیامدهایش نشان داد مسکو در گرجستان با دولت تفلیس مواجه نیست بلکه این "ناتو" است که زمینه ساز بحران بوده و هست. نکتهای که بر نگرانیهای مداوم روسیه افزوده و حتی به آن دامن زده است.