ندا دهقانى: نسخه چینى نشریه اى را که خودش تأسیس کرده، روى میز گذاشته است. سوغاتى که تازگى ها از آنجا آورده. چینى هاى علاقه مند به بحث هاى جهانى سازى، نسخه انگلیسى «گلوبال مدیا ژورنال» را به خط هایى شبیه «میخ» تبدیل کرده اند. بعد نامه اى فرستاده اند به آن سوى دنیا، آمریکا، تا سردبیر نشریه را دعوت کنند براى مراسم ارائه نخستین نسخه چینى. مثل همان کارى که اسپانیایى ها وعرب ها انجام داده اند . چیزى که از آغاز، آرزوى دست یافتنى پروفسور یحیى کمالى پور بوده؛ که نشریه اش روزى جهانى شود. قدم هایى برداشته شده، در هند، اسپانیا، چین و بزودى ایران.
مى خواهد نسخه فارسى آن را هم منتشر کند : « در ایران متخصصان زیادى هستند که مى توانند محتواى این مجله را تولید کنند.»
سه سال پیش که نخستین شماره الکترونیکى این دوفصلنامه منتشر شد، به این روزها هم فکرمى کرد. اینکه مثل نسخه هندى و اسپانیایى، دانشمندان هرکشور در زمینه ارتباطات و علوم اجتماعى محتواى مجله را به زبان خودشان تولید کنند و تنها بخشى از مطالب ترجمه نسخه اصلى باشد. اینطور بهتر مى شود «جهانى شدن» را تمرین کرد. مخصوصاً وقتى نشریه «الکترونیکى» باشد. نظرش این است:« دنیاى دیجیتال است و روند هم به آن سو. نشریه نام گلوبال دارد پس باید واقعاً جهانى باشد. یعنى شبکه اى از استادان سراسرجهان که به هم پیوسته هستند.به مروز زمان،به صدها دیدگاه جمع شده ازسراسر جهان مى رسیم، دیدگاه هایى که شاید پیش ازاین امکان انتشارنداشت.»
جهانى سازى را در حوزه ارتباطات شروع کرده است. ژورنال، هیأت تحریریه اى دارد از استادان مطرح دنیا. هر نسخه در کشورهاى مختلف، دبیرتحریریه مخصوص خود را دارد و اوست که درباره انتشار مطالب تصمیم مى گیرد. همه نسخه هاى «گلوبال مدیا ژورنال» مانند هم نیست.
مى خواهد فعالیت دیگرى را به همراه این نشریه، گسترش دهد. تشکیل انجمن و کنسرسیومى علمى به نام «Global Fusion» که هرسال با کمک استادان جهان دست کم یک همایش برگزار کند. براى شروع، چهاردانشگاه اوهایو، پردو،تگزاس و النو را همراه کرده تا این سلسله برنامه هاى علمى از سال ۱۳۸۰ برقرار باشد. اما هدف اصلى برقرارى ارتباط با استادان و سایردانشگاه هاى مطرح جهان است.
استاد «آن لاین»
تأکید او بیشتر بررسانه هاى خاورمیانه و تبلیغات و اخیراً مباحث «جهانى سازى» است:« جهانى سازى موضوع داغى است درسراسردنیا که باید از جنبه رسانه اى هم به آن پرداخته شود.»
دهمین کتاب او با نام «جنگ،رسانه ها و تبلیغات» درباره حمله آمریکا به افغانستان تازگى ها چاپ شده است. دو کتاب قبلى او هم مضامینى درباره جهانى شدن و نقش شرکت هاى غول پیکرجهانى در این روند و تأثیررسانه ها داشته. به اعتقادش، رسانه ها در خدمت شرکت هاى بزرگ جهانى هستند و جزیى از آنها محسوب مى شوند.
شاید توجه به مباحث جهانى سازى است که باعث سفرهاى او به نقاط مختلف دنیا مى شود؛ مانند آخرین سفرش در تابستان ۸۴ به ایران. البته به دعوت کسانى که متولى برگزارى مراسم بزرگداشت بوده اند.
بیشتر صحبت هاى استادان دانشکده ارتباطات و علوم اجتماعى علامه طباطبایى که یک روزقبل از مراسم اصلى براى او بزرگداشتى گرفته اند در این نکته خلاصه مى شود، «دکترکمالى پور با نشریه اى که منتشرکرده، فرصتى به وجود آورده تا استادان ایرانى، مقاله هاى علمى خود را در سطح جهانى منتشرکنند.» این نکته را کمالى پور از اهداف اصلى اش مى داند ؛ اتصال فکرى و مجازى متفکران سراسر جهان.او تازگى ها، یونس شکرخواه، استاد فعال درزمینه روزنامه نگارى سایبر را «کدخداى» نشریه الکترونیکى «گلوبال مدیا» تعیین کرده، به استعاره از نظریه «مک لوهان» که دنیاى امروز را «دهکده اى جهانى» نامیده است. دهکده اى با فاصله هاى نزدیک که با یارى وسایل جدید ارتباطى،براى اداره آن، نباید حتماً مقیم همان دهکده بود.
دکترکاظم معتمدنژاد،عضوهیأت علمى دانشکده علوم اجتماعى علامه طباطبایى او را استاد و مرجع علمى معتبر درسطح جهانى مى داند. در مراسم گرامیداشت، به طور رسمى از کمالى پور مى خواهد که بخشى اززمان خود را براى تدریس در دانشگاه هاى ایران اختصاص دهد.
« چرا که نه؟» این پاسخ یحیى کمالى پور است. مى گوید، قبلاً هم این کار را انجام داده،دردانشگاه امام صادق(ع) وعلامه طباطبایى براى دانشجویان دکترا و درچند دوره کوتاه آموزشى تدریس داشته است. در حوزه ارتباطات و روزنامه نگارى بین الملل.
یکى ازشاگردان غیرمستقیم ایشان درمراسم بزرگداشت،پشت «میکروفن» مى رود تا از ارتباط «آن لاین» او تعریف کند و اینکه هیچ کدام از نامه هاى الکترونیکى را بدون جواب نمى گذارد. نمونه هایش را زیاد سراغ داریم. مثل وبلاگ دکتریونس شکرخواه که هر ازچندى منعکس کننده «اى میل هاى» استاد است و نامه نگارى هاى پیوسته روزنامه ایران و پاسخ هاى سریع دکترکمالى پور به «مهرگان».
به دنبال تغییر
در دبیرستان کرمان، روزنامه دیوارى راه انداخت به نام «خوشه هاى خرد». چهارستونى و شامل شعر، کاریکاتور و ....همان سال ها هم، براى روزنامه «آیندگان» و مجله «صبح امروز» مى نوشت گاهى.دردانشگاه آمریکا هم هر هفته، ستون هفتگى خود را داشت. پیش نیامد در روزنامه اى به طور حرفه اى روزنامه نگارى کند؛ اما در رادیوهاى آنجا چرا.
هردو رادیویى که درآن کارکرده، حوزه نفوذ استانى داشته است. رادیوى آموزشى و علمى دانشگاه که بیشتر تأکید آنها برموضوعات فرهنگى بوده.چهارشنبه ها از پنج عصر تا ۱۰ شب برنامه اى اختصاصى در حوزه امور بین الملل داشته که مهمانان او را کارشناسان ملیت هاى مختلف تشکیل مى داده اند. لابه لاى برنامه، با ابتکار او،موسیقى مربوط به کشور مهمانان برنامه پخش مى شده تا کل برنامه زنده رادیویى او را جذاب کند.
بعدها برنامه تلویزیونى هم تهیه مى کند. این فعالیت تا امروز ادامه دارد. با برنامه نیم ساعتى «دانشگاه و شما»، در تلویزیون محلى. همکاران او هم دانشجویان خود دانشگاه پردو هستند.این برنامه از طریق تلویزیونى کابلى در ۳۰ شهردیگر هم پخش مى شود.
این فعالیت ها زمانى که ریاست دانشکده ارتباطات دانشگاه پردو را به عهده مى گیرد، کم رنگ نمى شود. وقتى مسؤولیت بخش ارتباطات را به او مى سپارند، چهارگرایش در این رشته وجود داشته اما الآن به ۱۰ گرایش رسیده است. با علاقه خاصى از این گرایش هاى اضافه شده سخن مى گوید. تلاشى است که خودش به بار نشانده و از آن خشنود است، مخصوصاً عکاسى دیجیتال و گرایش هاى جدید سایبرکه اضافه کرده.
باوجود ظاهرآرام، براى به ثمررساندن اهدافش دردانشگاه چندان ساکت عمل نکرده. پا به پاى مخالفان گسترش گرایش هاى ارتباطات دانشگاه پردو به بحث نشسته و اکنون با اجراى طرح هایش و استقبال دانشجویان، مخالفان به موافق او بدل شده اند.
پدرش مى خواسته «مهندس» شود. هنوز هم شغل مهمى است به عنوان آرزوهاى پدرانه. اما آن طور که خودش مى گوید، بعضى چیزها انگار «ژنتیکى» به ارث مى رسد. علاقه به ارتباطات و کتاب هم از همان چیزها بوده که دکترکمالى پور را رسانده تا اینجا. رفته به دنبال مهندسى.سه سال در دانشگاه مکانیک کرمان اما «چیزى از مکانیکى یاد نگرفت.» درآن دانشگاه هم مسؤول کتابخانه شد و امورى که خیلى به مهندسى ارتباطى نداشت.پس روزنامه نگارى را شروع کرد.با نوشته هاى پراکنده اى که مى فرستاد براى نشریات مختلف.
دوران سربازى در شهر مشهد، شش ماه هم که گذشت، باز سلام دادن نظامى را یاد نگرفت اما براى هم دوره اى ها، دکلمه شعر را خوب بلد بود.
دوست نداشت خودش را محصور کند، در یک چهارچوب. کارها و تجربه هاى جدید برایش انرژى مى آورد.تصمیم گرفت برود به دنبال این تجربه ها. این بار در یکى ازدانشگاه هاى آمریکا. به جاى مهندسى مکانیک، کارشناسى روابط عمومى.
به یکى از مؤسسات پذیرش دانشجو در تهران رفت. چند سالى قبل از انقلاب جمهورى اسلامى.کشورش مهم نبود. دریکى از دانشگاه هاى آمریکا پذیرفته شد، رشته مهندسى.اما پایش که رسید آنجا رشته را تغییرداد به روابط عمومى و بعدها ارتباطات.
جهانى سازى نشریه اى
تنها استاد ایرانى دانشگاه پردو است. روزهاى اول تدریس او در کلاس دانشجویان آمریکایى اینطور شروع مى شد:« من یحیى کمالى پور، اهل یکى ازشهرهاى کرمان، استاد ارتباطات و همین طور که مى بینید، تروریست هم نیستم.»
تحمل بعضى چیزها کمى دشوار است. اما ایرانى بودن را از خاطر نبرده. براى همین دغدغه هاى اصلى اش خلاصه مى شود در اینکه چرا همپاى دیگران پیشرفت نمى کنیم:« روند جهانى با سرعت زیاد رو به جلوست اما ما همیشه دیر واکنش نشان مى دهیم.باید دوره هایى باشد در دانشگاه ها براى دانشجویان تمام رشته ها درباره ارتباطات و وسایل ارتباطى جدید و تبلیغات.همه ما، چه روزنامه نگارباشیم چه نه، هر روز با این وسایل و تبلیغات برخورد داریم. پس باید آنها را بشناسیم.سرعت توسعه آنقدر بالاست که نمى شود لحظه اى درنگ کرداما خیلى کند حرکت مى کنیم.»
مى گوید:« بعضى ها تصور مى کنند ما آن طرف آب هستیم و چون سالها در ایران نبوده ایم،دیگر خودى نیستیم در صورتى که اینگونه نیست . عشق و محبت وطن را نمى توان دور کرد.این چیزها درقلب انسان است و ما در هر کجا که هستیم سربلندى ایران را در فکر داریم.»
وقتى این چیزها را مى گوید، نسخه چینى نشریه نیمه جهانى شده «گلوبال مدیا» روى میز است، با خط هایى شبیه «میخ». نسخه هندى هم که راه افتاده و اسپانیایى و ...
در روسیه، آفریقاو فرانسه هم استادانى سراغ دارد.آرزوى جهانى سازى یک نشریه برایش چندان دور نیست.خوشحال است از این استقبال استادان دیگرکشورها، که گاهى با «اى میل» به او اعلام مى شود و گاهى حضورى.