علیاکبر اشعری
چندی پیش در روزنامه همشهری نوشتم کابینه هماهنگ بهتر از کابینه ای پرستاره است، حالا می خواهم با تاکید بر گفته قبلی خود جمله ای بر آن بیفزایم و آن اینکه «کابینه هماهنگ پرستاره از هر دو بهتر است». حالا چرا این جمله را اضافه کردم؟ چون نمی خواهم کسی این برداشت را بکند که منظور این است که چون نمی توانیم با چند ستاره ناهماهنگ هیأت دولت تشکیل بدهیم، پس باید سطح توقعمان را پایین بیاوریم و به وزرایی درجه چندم ولی هماهنگ تن بدهیم. من معتقدم گوشه گوشه کشور ما پر است از انسانهای شایسته ای که نظام اداری ما به آنها فرصت نداده تا گام در پله های بالاتر بگذارند و اگر فرصتی پیش بیاید، هر یک از آنها معجزه خواهند آفرید. باید چشمها را شست و پنجره ها را باز کرد و همه جا را دید. البته باید به این نکته نیز توجه داشت که یک گروه هماهنگ الزاما تا آخر هماهنگ باقی نمی مانند؛ از یک سو طبع انسانها مختلف است و در مقابل حوادث پیرامونی، واکنش های متفاوت از آنها سر می زند، و از سوی دیگر بسیار آسیب ها در کمین این هماهنگی است؛ هرچند این کشتیبان ماهر است که کشتی دولت را از میان تلاطمها به سلامت عبور می دهد، اما باید آزموده ها را در کارهای حساس گماشت و برای ناآزموده ها فرصت آزمودن در سطوح پایین تر ایجاد کرد تا شایستگی پیمودن گامهای بعدی را پیدا کنند. قله جای آزمایش و تمرین مبتدی نیست.
دیگر این که تحول در نگرش اسلامی یعنی تحول جانها و اندیشه ها، نباید آن رابا جابه جایی صرف انسانها اشتباه گرفت. دولت کریمه کرامت انسان را می خواهد و برای تحقق آن، فرصت توأم با راهنمایی و هدایت لازم است. حذف، کینه ها را برمی انگیزاند، و کینه خرد را کور می کند و جامعه را گرفتار دور باطلی می کند که انتهایش صلاح و فلاح نیست.