ترجمه: سلیمان سربازى
توجه افکار عمومى به مسأله خروج اسرائیل از غزه و بحران قانون اساسى در عراق، رویداد هاى جارى مصر را کم رنگ کرده است. جایى که دولت «حسنى مبارک»، نا امیدانه در انتظار تأیید صحت و سلامت چگونگى برگزارى مبارزات انتخاباتى از سوى آمریکاست. به بیان بهتر، مبارک براى پشت سر گذاشتن آزمون دموکراسى تنها چند روز وقت داشته است. فرصتى که یکشنبه آینده به پایان خواهد رسید. در این حال، دلایل چندى، بیانگر علت عدم توجه رسانه هاى غربى و حتى عربى به مسأله انتخابات در مصر هستند. در این انتخابات ۹ نامزد که تنها دو نفر از آنها شناخته شده هستند، رسماً با اختیارت مرد قدرتمند ۷۷ ساله اى که در نظر دارد تا سلطه ۲۴ ساله خود را شش سال دیگر تمدید کند، مبارزه مى کنند. اما بیشتر مخالفین واقعى از جمله اخوان المسلمین-قدرتمند ترین جنبش مخالف- یا توسط دولت از شرکت در انتخابات محروم شده یا خود انتخابات را تحریم کرده اند. «ایمن نور» ۴۱ ساله تنها سیاستمدار جدى لیبرال دموکرات مخالف دولت، هم اکنون به اتهام واهى جعل اسناد تحت محاکمه قرار دارد. تلویزیون و روزنامه ها به شکل جانبدارانه اى اقدام به پوشش فعالیت هاى انتخاباتى مبارک کرده اند. در حالى که زمان اختصاص یافته به نور در رسانه ها، معادل زمانى است که به نویسنده هاى مزدور دولتى مانند«احمد اعوان الله» طالع بین طرفدار پیروزى «مبارک» داده شده است. نامزد نیمه جدى دیگر، «نعمان جمعه» ۷۱ ساله است که از طرف دولت و با هدف شکستن آراى نور وارد بازى شده است. «نور»ى که دو سال پیش حزب لیبرال اما رو به زوال «جمعه» را ترک کرد.
بوش در مورد انتخابات مصر، یک درخواست ویژه مبنى بر نظارت ناظرین بین المللى ارائه داده، که مؤاکداً از سوى مبارک رد شده است. ائتلافى از گروه هاى مستقل در مصر نیز در جست وجوى راهى براى نظارت بر صندوق ها هستند، اما درخواست آنها هم تا کنون مورد پذیرش قرار نگرفته است. قضاتى نیز که از سوى دولت براى نظارت بر صندوق ها انتخاب شده اند، فرصت کمى دارند تا در مورد قبول یا عدم قبول این وظیفه تصمیم گیرى کنند. هر چند، باور عمومى بر این است که این قضات توانایى کافى براى جلوگیرى از تقلب هاى شایع، نظیر آنچه در انتخابات پیشین رخ داده است را ندارند.ظواهر امر چندان خوب به نظر نمى رسد، اما با این وجود ،مبارزات انتخاباتى در قاهره با لذت، و حتى براى مصرى هاى علاقه مند به سیاست، با هیجان دنبال مى شود.
براى اولین بار ظرف ۵۰ سال اخیر، اپوزیسیون بدون ترس از سرویس هاى امنیتى وارد میدان شده و با لحنى نسبتاً جدى ،مبارک و دولت وى را در برنامه هاى تلویزیونى به باد انتقاد گرفته است. همچنین شعار انتخاباتى«جمعه»، « ما را سرکوب مى کنند» در روزنامه ها و در ذیل تبلیغات انتخاباتى او اجازه چاپ یافت.
«نور» نیز مبارزات خود را در پایگاه سیاسى خود در «باب الشریعه» در نزدیکى قاهره در حالى دنبال کرد که صدها نفر از طرفداران نارنجى پوش او با فریاد شادى از طرح دوساله اش براى گذار به سوى دموکراسى پارلمانى استقبال کردند. نور با استفاده از استراتژى «اگرچنین شود» که براى اولین بار توسط انقلابیون اروپاى شرقى به کار برده شد، چنین وانمود مى کند که این استراتژى با یک انتخابات کاملاً دموکراتیک سر و کار دارد. بعلاوه او به روشنى در تلاش براى بازگرداندن وجهه اخوان المسلمین است، که در مصر به عنوان یک گروه ممنوعه شناخته مى شود. در پاسخ به این تلاش ها، اسلام گرایان بطور جالبى با اتخاذ یک موضع دو سویه ضمن دعوت از طرفدارانشان براى شرکت در انتخابات(همانطور که مد نظر دولت است)، از آنها خواسته اند تا به «دیکتاتور»، «فاسد» و «ستمگر» رأى ندهند. به وجهى که رهبر گروه در دیدارى با خبرنگاران خارجى ابراز کرده که منظور او از فردى با صفات یاد شده شخص «حسنى مبارک» است. اگر چه کسى نسبت به نتیجه انتخابات شک ندارد، ولى اتفاقات اخیر به این انتخابات، اعتبارى بیش از یک آزمون قدرت صرف را مى دهد.
ستاد انتخاباتى مبارک نسبت به حفظ حقوق خود علاقه مند است. او هم اکنون به همراه « جمال» پسر ۴۰ ساله اش که تحت نظر مشاورین انگلیسى زبان و تحصیلکردگان غربى آموزش دیده، مشغول برگزارى یک رشته سفر و سخنرانى تبلیغاتى در سراسر کشور است. او همچنین در یک تلاش صورى براى جلا بخشیدن به این انتخابات نصف و نیمه، در وب سایت انگلیسى ستاد انتخاباتى خود، قول انجام یک سرى اصلاحات از جمله قدرتمند کردن مجلس، مستقل کردن قوه قضاییه و تغییر قوانین به نفع فعالین سیاسى را، داده است.
واکنش کاخ سفید، نسبت به پیروزى ناگزیر مبارک با اکثریت آرا در هفتم سپتامبر احتمالاً چیزى بیش از یک خوش آمد گویى خاموش نخواهد بود. با توجه به ناخوشنودى بوش از رد درخواستش مبنى بر پذیرش ناظرین از سوى مبارک، مطمئناً وى این انتخابات را غیر دموکراتیک خواهد خواند. در حالیکه صاحب نظران هنوز مشغول بحث درمورد مسأله انتخابات در مصر هستند، رویدادهاى چند هفته گذشته قابل توجه جلوه مى کنند.
بى شک، دموکراسى در ماه مارس در قاهره استقرار نخواهد یافت، اما حکومت استبدادى که نیم قرن پیش، توسط «جمال عبدالناصر» و با کمک اتحاد جماهیر شوروى شکل گرفت، سرانجام مجبور به اعتراف به کهنگى روش هاى خود شده و لزوم آغاز یک حرکت خزنده به سوى دموکراسى را دست کم در اصول پذیرفته است. براى دولت بوش، همین میزان انعطاف پذیرى در مقایسه با هرج و مرج موجود در عراق، کافى به نظر مى رسد. در واقع، فعلاً دلیلى براى بستن دستمال به سرى که درد نمى کند، وجود ندارد.