پیش فرض‌های گفتگو

محمدکاظم انبارلویی
اصولگرایان به دو دلیل باید به گفتگوهای خود برای رسیدن به نتایج معین و مطلوب سرعت بخشند: 1- اعتقاد و التزام عملی به ولایت فقیه ایجاب می کند، اولا اصولگرایان در مسیر “بسط ید” ولایت فقیه در مدیریت جامعه اسلامی گام بر دارند و ثانیا از “بسط ید” خود در هر یک از اضلاع پرهیز نمایند. اولی در جامعه و در میان اصولگرایان وحدت و همگرایی تولید می کند و دومی نوعی باز تولید واگرایی در جامعه است. نگرش اول تمام ظرفیت های احزاب و گروه ها و رجال سیاسی و مذهبی را در اردوگاه اصولگرایان به صورت یک “فرصت” در می آورد ولی در نگرش دوم هر ضلع برای ضلع دیگر یک “تهدید” می شود. کسانی که در جامعه مشغول آتش افروزی هستند پروژه خود را از طریق بسط ید هر ضلع علیه ضلع دیگر به پیش می برند. آتش افروزان می خواهند “بسط ید” ولایت فقیه در جامعه مورد غفلت قرار گیرد تا کارآمدی نظام را زیر سئوال ببرند.
اصولگرایان به دو دلیل باید به گفتگوهای خود برای رسیدن به نتایج معین و مطلوب سرعت بخشند:
1- اعتقاد و التزام عملی به ولایت فقیه ایجاب می کند، اولا اصولگرایان در مسیر “بسط ید” ولایت فقیه در مدیریت جامعه اسلامی گام بر دارند و ثانیا از “بسط ید” خود در هر یک از اضلاع پرهیز نمایند. اولی در جامعه و در میان اصولگرایان وحدت و همگرایی تولید می کند و دومی نوعی باز تولید واگرایی در جامعه است.
نگرش اول تمام ظرفیت های احزاب و گروه ها و رجال سیاسی و مذهبی را در اردوگاه اصولگرایان به صورت یک “فرصت” در می آورد ولی در نگرش دوم هر ضلع برای ضلع دیگر یک “تهدید” می شود.
کسانی که در جامعه مشغول آتش افروزی هستند پروژه خود را از طریق بسط ید هر ضلع علیه ضلع دیگر به پیش می برند. آتش افروزان می خواهند “بسط ید” ولایت فقیه در جامعه مورد غفلت قرار گیرد تا کارآمدی نظام را زیر سئوال ببرند.
آتش افروزان تز “یا همه یا هیچ” را در هر ضلع تبلیغ می کنند و این سم خطرناکی برای وحدت در جامعه ماست که از میان این تز آشوب ها و فتنه گری های جدید ساماندهی می شود.
2- همه اضلاع و اشخاص حقیقی وحقوقی در طیف وسیع اصولگرایان مایلند خدمت اصولگرایان در “اجرا” و “تفنین” تداوم یابد و حیات اصولگرایی را برای کارآمدی نظام لازم می دانند.
لذا تداوم گفتگوها باید از هر گونه افراط و تفریط به دور باشد.
مواضع رهبری در نحوه مدیریت نظام و رهنمودهای موردی معظم له بسیار صریح و روشن و تفسیر نابردار است. بر این اساس می توان به فهم مشترک نسبت به مسائل کشور و فهم شرایط منطقه و جهان رسید. لذا دستیابی به یک فرمول عملی برای تضمین وحدت و فصل جدیدی از همکاری های صمیمانه بین اضلاع اصولگرایی دشوار نیست.
3- فهم درستی از اینکه رقیب و حریف کیست مهم است. آتش افروزان با تردستی سعی می کنند حریف و رقیب را در درون اصولگرایان به هر یک اضلاع ارجاع دهند. حال آنکه رقیب و حریف اصلی اصولگرایان کسانی هستند که به اصول انقلاب معتقد نیستند و کیان انقلاب واسلام و نظام را نشانه گرفته اند. آنها در مراجعه به آرای عمومی درآینده با آرایش جدید و در یک ویترین کاملا نو به میدان می آیند. اگر آنها را رصد نکنیم، دوباره به حاکمیت باز خواهند گشت و بازی تلخ “خروج بر حاکمیت” یا “خروج از حاکمیت” را به منظور ناکارآمد سازی نظام و مقابله با انقلاب تکرار خواهند کرد.
غفلت از حریف و رقیب واقعی نوعی تیر خلاص زدن به تداوم حیات اصولگرایی در جامعه است.
4- در یک جمع بندی می توان به این نتیجه رسید؛ با اندیشیدن به بسط ید ولایت فقیه در جامعه، تداوم حرکت اصولگرایی، فهم درست از رقیب و حریف اصلی که پیش فرض های مورد قبول و دغدغه همه درانجام گفتگوهاست می توان نتایج گفتگوها را تضمین کرد.