آرش کامرانی
شاید آن روزی که محمود احمدی نژاد ، دوران شهرداری خود در کلان شهر تهران را میگذراند گمان نمیکرد که رییس سازمان فرهنگی هنری شهرداری آن روزهایش به یکی از بزرگترین دغدغه های این روزهای دولتش تبدیل گردد که هر از گاهی مسیر دولت وی را به سمت جاده حاشیه سوق دهد.
اکثر حواشی ایجاد شده حول محور اسفندیار رحیم مشایی قائم به شخص او است و تقریبا هیچکدام از آنها به سمت های دولتی وی از ریاست سازمان میراث فرهنگی گرفته تا دبیر کمسیون فرهنگی دولت و ریاست مرکز مطالعات جهانی شدن و جانشینی رییس جمهور در شورای عالی ایرانیان خارج کشور و یا حتی ریاست کارگروه زیارت و فرهنگ رضوی ، مربوط نیست و شاید تنها حاشیه این انتصاب ها ، تعداد زیاد این مشاغل برای یک نفر باشد .
گفتار و کردار اسفندیار رحیم مشایی ابتدا از حضور در مراسمی در ترکیه که به دلیل رقص زنان ، شایسته یک مسئول جمهوری اسلامی شناخته نشد یا مراسم دیگری در تهران که حمل قرآن همراه با حرکات موزون توام شده بود به صورت حواشی او مطرح شد اما رفته رفته این حواشی با کشیده شدن به مسایلی نظیر عدم کار آمدی پیامبری حضرت نوح و دوستی با مردم اسرائیل و اخیرا نیز صحبت از مکتب ایران به شکل چالشی جدی در اردوگاه اصولگرایان در آمد .
چنین روندی که در دولت نهم آغاز شده بود مانع از تحمل وی به عنوان معاون اولی احمدی نژاد در دولت دهم شد و هر چند که این قضیه با علنی ساختن حکم مقام معظم رهبری توسط ابوترابی فرد ، دولت را مجبور به واکنش و مشایی را مجبور به استعفا ساخت اما اتفاقات آن ایام ، روزهای پایانی کابینه دولت نهم را با اختلاف نظراتی روبرو ساخت تا جایی که همین معاون اولی مستعجل رحیم مشایی باعث عزل وزیر اطلاعات و استعفای صفار هرندی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی شد و دولت تا یک قدمی نیاز به رای اعتماد مجدد از مجلس پیش رفت .
ادامه فعالیت وی در قالب رییس دفتر مقام ریاست جمهوری باعث شد باز هم انتقاد ها از مجلس و در ابتدا به صورت انفرادی از احمد توکلی گرفته تا علی مطهری آغاز شود و سپس به جمع آوری امضاهای اعتراضی به صورت دسته جمعی برای عزل مشایی یا پاسخگو بودنش نسبت به مواضع اتخاذی کشیده شد .
سپری شدن روزها و ادامه عملکرد پر حاشیه مشایی به عمق اختلاف اصولگرایان با دولت بر سر مساله ای به نام مشایی افزود تا جایی که تن ندادن احمدی نژاد به خواست مخالفان مشایی برای عزل وی باعث شد بدنه اصلی حامی دولت نظیر روزنامه کیهان در عرصه رسانه یا نمایندگانی نظیر حمید رسایی در مجلس و نهادهای دیگری مانند بدنه بسیج نیز به جرگه منتقدین دولت گام بگذارند .
مساله اخیر سرلشکر فیروز آبادی که سخنان اسفندیار رحیم مشایی در مورد مکتب ایران را منافی امنیت ملی خوانده بود و هم چنین انتقاد سید احمد خاتمی از تریبون با نفوذ نماز جمعه به انضمام انتقاد مراجع عظام تقلید و بالاخره آیت الله یزدی حاکی از این است که جوش و خروش جناح اصولگرا بر سر رحیم مشایی و اختلاف نظرشان با احمدی نژاد بر سر ابقا یا عزل وی به اوج خود رسیده است .
حال باید به این مساله پرداخته شود که اصولا دفاع تمام قد رییس جمهور از رحیم مشایی هرچند که به قیمت از دست دادن همراهان دولت یا ایجاد اختلاف باشد به دلیل کدام اولویت و نیاز است .
هرچند که فرضهای زیادی در این زمینه مطرح است و علت العلل اصلی آن هنوز در هاله ای از ابهام قرار دارد اما برخی از اصولگرایان معتقدند اصرار بر حفظ مشایی به دلیل اجرای پروژه پوتین - مدویدف روسی در انتخابات آتی ایران است ، و احمدی نژاد حال که با محدودیت قانونی برای یک دور دیگر ریاست جمهوری روبرو است قصد دارد پس از ریاست جمهوری مشایی با سمت معاون اولی به روند کار دولت فعلی و برنامه هایش بپردازد ، به همین دلیل است که به هیچ وجه حاضر نیست مشایی را از دایره قدرت و صحنه رسانه حذف کند . البته عده ای هم دفاع احمدی نژاد از رییس دفترش را صرفا ناشی از نسبت فامیلی یا عزم دولت برای نشان دادن استحکام ، استقلال و اقتدار خود در برابر نظرات منتقد و مخالف تحلیل کرده اند .
البته اصرار شخص رحیم مشایی نیز برای شرکت در تمامی مراسم ها ، سفرها و سخنرانی ها در زمینه های غیر مرتبط به جایگاه حقوقی وی این شائبه ها را تقویت کرده است ، زیرا به طور مثال چه دلیلی دارد که حتی اگر قرار است به یک هنرپیشه زن(هدیه تهرانی) کمکی شود حتما با وی عکسی هم گرفته شود و در رسانه ها نیز منعکس گردد . گویی اسفندیار رحیم مشایی اکراهی از زیاد دیده شدن در رسانه ها ندارد.
البته گروهی از منتقدین دولت نیز معتقدند تمامی مسائل مربوط به مشایی صرفا جهت به انحراف بردن اذهان عمومی و رسانه ها از مسایل اصلی تر نظیر مسایل اقتصادی و غیره است . و این در حالی است که حامیان دولت تمام این حواشی و مفروضات فوق الذکر را تنها به این دلیل میدانند که مخالفان دولت از رحیم مشایی بهانه ای ساخته اند برای اعتراض و انتقاد به دولت دهم و احمدی نژاد .
شاید حال که رحیم مشایی تصمیم خروج از دولت را در سر ندارد و رییس جمهور نیز همچنان از وی حمایت میکند ، بهترین پیشنهاد توصیه آیت الله مکارم شیرازی باشد که توصیه نمود مشایی سکوت اختیار کند . شاید این سکوت در زمینه بحث های تئوریک دینی و غیر مرتبط بتواند هم از فشاری که دولت برای حمایت از وی در برابر مخالفان و موافقان خود متحمل می شود کاهش دهد و هم شائبه دورخیز وی برای انتخابات یازدهم را از اذهان پاک نماید.