امیر محبیان
شکسپیر نویسنده شهیر انگلیسی گفته است: «به همه عشق بورز، به تعداد کمی اعتماد کن و به هیچ کس بدی نکن.»
آنگاه که دولت دکتر احمدی نژاد «مهرورزی» را در زمره شعارهای خود نگاشت، به گمانم گامی فراتر از شعارهای مرسوم سیاسی برداشت.
واقعا نمی دانم عمق اندیشه و تعهد و مسئولیت ورای این شعار تا چه اندازه است ولی نمی توان این شعار را بر زبان راند و از اثرات اجتماعی و سیاسی آن بیخبر بود.
لازمه «مهرورزی» ایجاد تغییری بزرگ در نوع نگاه به مردم است، فارغ از نگاه های «بی تفاوت» به مردم که از نوعی غرور یا جهل سرچشمه می گیرد، می توان دو گونه به انسان ها و روشن تر، به مردمان کوچه و خیابان نگریست، نخست، نگاهی بدبینانه است که مردمان را ذاتا شریر و فرصت طلب می داند و در پی آن است که با مهارهای سخت آنان را تحت کنترل درآورد و دیگر، نگاهی پرستارانه و پیامبرگونه به توده های مردم است، در این حال حتی در ورای اشتباهات آنان، نیت های خیری می جوید تا زمینه قضاوت منصفانه نسبت به اعمال اشتباهکاران را فراهم آورد.
نگاه «مهرورزانه به مردم» مهارها را به نفع پرورش انسانها کنار می زند و اعتماد را جایگزین بی اعتمادی می کند، هرچند هزینه های احتمالی را نیز محاسبه کرده است. «سیاستمدار مهرورز» از آن رو که ضعف های خود را نیک می شناسد، نسبت به ضعف های دیگران غمخواری می کند نه آنکه دیگران را به دلیل ضعف هایشان خوار و خفیف بشمارد. «سیاستمدار مهرورز» نیز ممکن است به نکوهش دیگران بپردازد ولی نهایتا آنها را خواهد بخشید ولی «سیاستمدار کینه جو» به جای نکوهش، تحقیر می کند و به جای بخشیدن، منکوب.
«مهرورزی» باید از مرحله شعار به حوزه عمل کشیده شود، رفتار سیاستمداران و دولتمردان و به تبع آنها رفتار دستگاه اداری نسبت به مردم را دگرگون سازد. اخیرا، بحث فراوانی است که دولت کوچک شده و کارها به مردم سپرده شود، شاید در کنار این عمل لازم است تاکید شود، بهتر است به جای کوچک شدن دولت در فکر بزرگ دانستن مردم باشیم در آن صورت دولت در خدمت اربابان خود یعنی مردم قرار خواهد گرفت، در غیر این صورت حتی اگر دولت را کوچک نماییم و رفتار همچنان از بالا به پایین باشد، رفتارها رضایت مردم را در پی نخواهد داشت.
معادله دولت بزرگ، مردم کوچک دیکتاتوری را به دنبال خواهد داشت و توازن دولت کوچک، ملت کوچک، حقارت را، اگر دولت کوچک و خدمتگزار می خواهیم باید در کنار آن مردم را بزرگ و بالغ بخواهیم.