بخش سیاسی خارجی
افتتاح مجتمع تولید “آب سنگین” انرژی اتمی ایران توسط دکتر محمود احمدی نژاد در اراک و پیوستن ایران به هشت کشور دارای مجتمع تولید “آب سنگین” در جهان بار دیگر اهرمهای کاخ سفید و اتحادیه اروپا در قبال تهران را کاملا بی اثر جلوه داد. اعلام خبر دستیابی به چرخه تولید سوخت هسته ای در چارچوب دومین جهش هسته ای دانشمندان ایرانی باعث سردرگمی مخالفان هسته ای تهران در سطح نظام بین الملل شده است.
در حالی که فشار واشنگتن و سه کشور اروپایی به ایران در خصوص توقف غنی سازی اورانیوم در طول یک سال اخیر شدت پذیرفته بود، دو گام مهم هسته ای در مدتی کوتاه غرب را در برخورد با ایران کاملا زمینگیر ساخته است. “جرج بوش”، “تونی بلر”، “ژاک شیراک” و “آنگلا مرکل” در قالب ساختارهایی شکننده و قالبهایی مانند شورای امنیت سازمان ملل متحد و اتحادیه اروپا از هیچ اقدامی در جهت اتلاف انرژی سیاسی و اقتصادی تهران فروگذار نکردند ولی امروزه شاهد هستیم که علی رغم فضای مسموم ایجاد شده توسط جمهوری خواهان آمریکا و همپیمانان اروپایی آنها ایران همچنان راه و مسیر مطلوب و صحیح خود را به سوی تکامل طی می نماید.
طبیعتا در این برهه حساس با دو مفهوم مواجه می شویم: یکی “ایران ایستا” و دیگری “ایران پویا”. فرمول غرب در برخورد با تهران اتکا بر ابزارها و روشهایی است که مولد ایستایی و سکون در سیاست خارجی ایران هستند. پس از تبدیل ایران به مجموعه ای ساکن فرصتها برای ضربه زدن به این کشور اسلامی فراهم می آید. غرب سعی دارد فرمول فوق الذکر را پس از لیبی بر روی ایران آزمایش نماید. در طول مذاکرات هسته ای دولت قبل با مقامات اروپایی شاهد تلاش برای تقویت سیکل و چرخه ایستایی در ایران از سوی غرب بودیم. در فضای ساکن امتیازها و سودها در کفه سبک ترازوی دیپلماسی و تهدیدها و خطرات در کفه سنگین قرار خواهند گرفت. پس ایران ساکن و بدون دانش هسته ای بومی و ایران منزوی همان مطلوبی بوده که غرب سالها به دنبال آن است. اما مفهوم دوم برای غرب کابوسی سخت محسوب می شود. ایران پویا و حاوی دانش هسته ای غنی مجموعه ای است که در قبال آن واژگان تزیین شده و امتیازات بی ارزش معنا و مفهومی نمی یابند و تنها راه چاره در قبال آن “تعامل هسته ای” و یادگیری نحوه زندگی در کنار تهران است.
ایران در طول یک سال اخیر دو بار مخالفت خود با سکون و ایستایی را در قالب پیشرفتهای عینی و عملی به مقامات غربی گوشزد نموده است. بسیاری از تلاشها و هزینه های استراتژیک غرب در راستای عدم نیل تهران به نقطه کنونی صورت گرفته است. حال علاوه بر سوخت شدن این هزینه ها ایران اسلامی قدرت فزاینده ای را در خاورمیانه و جهان پیدا کرده است.
مسلما پیشرفت اخیر دانشمندان ایرانی وتولید سالیانه 16 تن آب سنگین در مجتمع اراک، در سطح کلان عواقب و تبعات سختی را برای مخالفان هسته ای ایران به همراه خواهد داشت. مهمترین این تبعات گسترش دامنه اختلاف در دولتهای غربی و زیر سئوال رفتن برخورد تهدید آمیز با تهران خواهد بود. از آن سو گرایش تعامل هسته ای با ایران در روندی مستقیم افزایش خواهد یافت.
تولید آب سنگین توسط ایران هم اکنون آب پاکی را روی دست بوش و همراهان او ریخته است. شکاف ایجاد شده در شورای امنیت سازمان ملل متحد هر لحظه گسترده تر می شود و اجماع مجازی کاخ سفید علیه ایران تا مرز فروپاشی کامل فاصله ای ندارد. علی رغم متشنج بودن فضای غرب، ایران با خونسردی کامل و بدون توجه به فشارها و تهدیدات همچنان به مسیر پیشرفت و تکامل خود ادامه می دهد تا بر همگان اثبات کند که اعطای امتیازات بیهوده به کاخ سفید و غرب مترادف با مرگ پویایی و گذار به ایستایی است.