بسم الله الرحمن الرحیم
کوران عارضه های سیاسی , اقتصادی و اجتماعی که همه چیز و همه کسی را در خود فرو برده , فرصت تسلیم معنویت شدن و از آلودگیهای مادی فرار کردن را از انسان ها گرفته است . این , بزرگترین بلای عصر ماشین است که به جان بشریت افتاده و قصد رها کردن آدمیزاده را به این آسانی ها ندارد.
ماه رمضان , بویژه شبهای قدر , فرصت مناسبی هستند برای آنکه همه مبتلایان به این بلای معاصر , تن و جان خود را در زلال معنویت شستشو دهند و به ساحل شوال که می رسند , باحال و هوای دیگری که از جنس مادیت نیست وارد عرصه کار و تلاش و زندگی شوند , همان چیزی که ایران امروز , ایران جمهوری اسلامی , سخت بدان نیازمند است ...
در میان دعاهای زیادی که در خرمن پرطراوت معارف دینی ما وجود دارند و از اختصاصات پیروان اهل البیت می باشند , دعای جوشن صغیر دارای محتوای خاصی است . این دعا هر چند مثل دعای جوشن کبیر اختصاص به ماه مبارک رمضان ندارد , ولی همانند برادر بزرگتر خود در این ماه جای خواندن دارد. هرچند گفته اند خواندن این دعا موجب نجات حضرت امام موسی بن جعفر(ع ) از شر « هادی عباسی » شد , ولی مضمون دعا بگونه ایست که میتواند زمزمی باشد برای زدودن همه زنگارها از جان های خسته و آلوده . جوشن صغیر , انسانرا به اعماق می برد , جائی که ذره بودن خود را احساس می کند و خود را در نعمت های بیکران الهی آنچنان غرق می بیند که نتیجه ای جز این نمیتواند بگیرد که : « خدایا به من توفیق عبادت و شکر نعمت عنایت فرما و چنان کن که همواره عنایات ترا به زبان آورم » .
اوج این مناجات شیرین و درعین حال تکان دهنده مربوط به فرازهائی از این قبیل است که : « خدایا , چه بسا بندگانی که شب با تندرستی به بستر می روند ولی صبحگاهان خود را دچار بیماری یافته و از درد به خود می پیچند , تسلیم لباس و بستر بیماری میگردند , پهلو به پهلو می شوند , از خوردن و آشامیدن لذتی نمی برند , با حسرت به خود نگاه می کنند , هیچ قدرتی برای تامین سود و زیان خود ندارند و این درحالی است که من با برخورداری از جود و کرم تو از همه این بلاها و محرومیت ها فارغ هستم » .
اینها که در این فراز برشمرده شده , ابتلائات مادی است . در جامعه افراد زیادی وجود دارند که به بیماری های روحی مبتلا هستند و در لباس قدرت طلبی , شهوت پرستی و خود برتربینی آنچنان فرو رفته اند که هیچ امکانی برای دور ساختن زیان های ناشی از اینهمه تباهی از خود ندارند و جامعه را نیز در آتشی که برافروخته اند گرفتار کرده اند.
تفاوت در اینست که بیمار جسمی چون درد را حس می کند به آنچه مبتلاست توجه دارد ولی بیمار روحی از دردی که به جانش افتاده بی خبر است . این بی خبری , از خود بیماری دردناک تر است و چه بیدادها که از همین بی خبری دردناک ناشی می شود. آبروی مومن را , که از حرمت کعبه بیشتر است , بردن , به این و آن تهمت زدن , خدمات را نادیده گرفتن , زحمات را برباد دادن , دستاوردها را به هیچ انگاشتن , سفید را سیاه و کاه را کوه جلوه دادن و اینهمه را برای ارضای حس تشنگی قدرت مرتکب شدن , بخشی از عوارض این بیماری و این بی خبری است .
این عوارض کشنده باید از ساحت نظام مقدس جمهوری اسلامی کاملا دور باشند. فرصت ماه مبارک رمضان , ماه ضیافت الهی , ماه بهار قرآن , ماه شب قدر , ماه نزول قرآن , ماه کریم اهل بیت , ماه مولای متقیان و ماه دعا و استغفار فرصت مناسبی برای شستشو دادن تن و جان از همه آلودگیهای روحی است .
همه باید از این فرصت استفاده کنند بویژه آنها که به این عوارض آلوده هستند ولی , از روی بی خبری یا غرور , از خود به خاطر آنچه مرتکب شده اند متشکرند! بیماری بزرگی که معالجه آن تلاش بسیار میطلبد.
خوشا به حال آنکس که در شب های رمضان المبارک , این جمله عرشی هر لحظه بر زبان او جاری است که « اعوذ بجلال وجهک الکریم ان ینقضی عنی شهر رمضان او یطلع الفجر من لیلتی هذه و لک قبلی تبعه اوذنب تعذبنی علیه » .