نفیسه احمدی
او بیست و پنجمین مرد ثروتمند جهان و ثروتمندترین مرد ایتالیاست. کسی که کار خود را، از همان سنین نوجوانی، با فروش اجناس و کالاهایی، از جزوههای دانشگاه گرفته، تا جاروبرقی شروع کرد. وی در کارش آنقدر پیشرفت کرد که شرکتهای او هماکنون، از بزرگترین شرکتهای رسانهای جهان هستند. وی علاقه زیادی به زیبا بودن دارد و تا به حال چندین عمل جراحی زیبایی از چروک برداری گرفته، تا کاشت مو انجام داده است.
شاید زیاد به ورزش علاقهمند نباشد، ولی او تا سال 2004، مدیر باشگاه ورزشی آثمیلان، و اکنون اولین سهامدار همین باشگاه است. وی نام حزب سیاسی خود، (زندهباد ایتالیا) را از روش شعارهای طرفداران این باشگاه انتخاب کرده است.
سیلویو برلوسکنی، نخستوزیر کنونی ایتالیا، یک چهره شناخته شده سیاسی در دنیاست، ولی «سیاسی» بودن تنها خصوصیت او نیست. شخصیت او دارای ابعاد گوناگون و بسیار متفاوت است. وی در سال 1936 در یک خانواده از طبقه پایین اجتماع متولد و در سال 1961 از رشته حقوق فارغالتحصیل شد.
برلوسکنی غول رسانهای
برلوسکنی در سال 1978 اولین گروه رسانهای خود را با نام «فینیوست» تشکیل داد. فینیوست قرار بود که به یک سری پایگاههای تلویزیون محلی گسترش یابد که همه به وجود آورنده یک شبکه ملی بودند. در آن زمان چنین شبکهای غیرقانونی به حساب میآمد، چون قانون ایتالیا، حق انحصاری پخش برنامه در سطح ملی را به شبکههای دولتی اختصاص میداد.
ارتباط برلوسکنی با نخستوزیر و دبیرکل وقت حزب سوسیالیست ایتالیا، یعنی «بتینوکراکسی» را میتوان به عنوان یکی از علتهای موفقیت وی در ایجاد یک شبکه تلویزیونی فراگیر و تاثیرگذار برشمرد.
هماکنون فینیوست یکی از بزرگترین و معتبرترین گروههای چند رسانهای دنیا است. این گروه رسانهای در زیر مجموعه خود چندین شرکت دارد. شرکت «مدییاست» در بخش تلویزیون خصوصی و و «موندادوری» در بخش چاپ و نشر. در بخشهای سینما و ورزش هم شرکت «مدیوسا» و «باشگاه فوتبال آثمیلان» فعالیت میکنند.
به گفته سایت رسمی این شرکت، به طور کلی فینینوست، حدود 17 میلیارد یورو ارزش دارد. براساس آخرین گزارش مالی منتشر شده از سوی این شرکت که مربوط به سال 2004 است، درآمد این سال فینینوست با 3/15 درصد افزایش نسبت به سال 2003، به بیش از 5 میلیارد یورو رسید.
ثروت شخصی بر لوسکنی را تاکنون بین 12 تا 13 میلیارد دلار تخمین زدهاند.
برلوسکنی سیاستمدار
2 ماه قبل از انتخابات 1994، برلوسکنی، اقدام به تشکیل حزب «فوزو ایتالیا» (زندهباد ایتالیا)، کرد. حزب جدید برلوسکنی 2 پیمان انتخاباتی مختلف با «حزب اتحادیه شمالی» و «ائتلاف ملی» بست. حزب اتحادیه شمالی در شمال ایتالیا و «ائتلاف ملی» در مرکز و جنوب فعال بودند.
«فورزا ایتالیا» توانست با 2 حزبی که خود با هم متحد نبودند پیمان اتحاد ببندد و بدین ترتیب آنها را بر سر یک میز بنشاند.
بر لوسکنی تبلیغات انتخاباتی وسیعی را در سه شبکه تلویزیونی خود انجام داد. یکی از جنجالترین شعارهای تبلیغاتی او «یک میلیون شغل بیشتر» بود، که همین باعث پیروزی وی در انتخابات شد. ولی او بیشتر از هفت ماه در راس قدرت نبود، چرا که در همان زمان اختلافاتی بین اعضای ائتلاف شکل گرفت. در دسامبر 1994، حزب اتحادیه شمالی که در آن زمان، اعضای آن بین پذیرش دو نظریه جداییطلبی و فدرالیست مردد بودند، از ائتلاف خارج شد. از سوی دیگر «ائتلاف ملی» حزب ملیگرا بود که در همان هنگام به مکتب و نمادهای فاشیسم گرایش داشت.
خروج «اتحادیه شمالی»، برلوسکنی را مجبور کرد که از نخستوزیری استعفا دهد. بعد از انتخابات 1996، ائتلاف موقت شکل گرفته از «اتحایده شمالی» و جناح چپ میانه شکست خورده و دولت چپگرای میانه به رهبری رومانوپرودی روی کار آمد. در سال 2001، برلوسکنی برای دومین بار نخستوزیر کشور ایتالیا شد. او بلندمدتترین نخستوزیر ایتالیاست. وی در سال 2005 برای دومین بار طی دوران کاری سیاسیاش، از سوی متحدین خود تنها گذاشته و مجبور به استعفا شد. ولی او توانست در عرص 3 روز، کابینه خود را ترمیم کرده و به راس قدرت برگردد. برلوسکنی زمانی که حزب «زندهباد ایتالیا» را تشکیل داد، گفت که این حزب طرفدار «آزادی، خودمحوری، خانواده، روحیه ابداع، سنت ایتالیایی و مسیحی» است. در مسائل اقتصادی «زندهباد ایتالیا» یک حزب لیبرال به حساب میآید، ولی روشهای لیبرالیسم فقط در اولین روزهای تشکیل این حزب دیده میشد. بعضی معتقدند که «زندهباد ایتالیا» یک حزب مردمگرا ولی این حزب به طور رسمی در سال 1999، به «حزب مردمی اروپا» (Spart people European) پیوست و هماکنون یک حزب «دموکرات کاتولیک» به حساب میآید.
دولت برلوسکنی در حال حاضر نیازمند همکاری کشورهای اروپایی و همچنین کشورهای سواحل مدیترانه برای حل مشکل مهاجران این کشور است. تعداد زیادی از مهاجرانی که سعی دارند به وسیله قایقها و لنجهای مسافربری قدیمی از طریق سواحل وارد کشور ایتالیا شوند، جان خود را از دست میدهند و این باعث نگرانی کشور ایتالیاست.
برلوسکنی همیشه طرفدار سیاستهای خارجی آمریکا بوده است. این سیاستها معمولا با سیاستها دیگر کشورهای عضو اتحادیه اروپا مغایرت دارد. برای مثال دولت ایتالیا، به نخستوزیری برلوسکنی، یکی از حامیان آمریکا در جنگ عراق بود. برلوسکنی در یکی از مذاکراتش با رئیس سازمان ملل و جورج بوش گفت، که میخواهد «وضعیت عراق را سرو سامان دهد.» هماکنون حدود 2 هزار و 700 نیروی ایتالیایی در جنوب عراق مستقر هستند. بعد از آمریکا و انگلیس، ایتالیا بیشترین نیروهای نظامی را در عراق مستقر ساخته است.
برلوسکنی متهم
شاید جنگ عراق تنها علت ناراحتی مردم ایتالیا از برلوسکنی نباشد. وی در دوران نخستوزیریاش، چندین بار متهم شده و سر از ددادگاههای مختلف درآورده است.
از اولین اتهامات او میتوان به اتهامش به پرداخت رشوه به یکی قاضی اشاره کرد.
برلوسکنی متهم شده بود که برای صدور حکم مالکیتش بر یک شرکت بزرگ تولید مواد غذایی در ژوئیه 1988 به قاضی دادگاه رشوه داده است.
وی در همان زمان به پرداخت نیم میلیون دلار رشوه به یک قاضی دیگر در شهر رم نیز متهم بود.
برلوسکنی از اتهام اول تبرئه شد و پرونده دوم هم به علت «اطاله دادرسی» بسته شد. وی در این پرونده اگر مجرم شناخته میشد، به حداقل هشت سال زندان محکوم میشد.
او در سالهای 1997 و 1998 متهم به سوءاستفادههای مالی شد ولی به علت نفوذ وی، از اتهاماتش چشمپوشی شد. او در سال 1999 نیز به جرم دادن رشوه متهم شد. در سال 2003 پارلمان ایتالیا قانون مصونیت سیاسی را، که نخستوزیر و دیگر مردان سیاسی ایتالیا را از بازجویی معاف میکرد، تصویب کرد، ولی دادگاه قانون اساسی ایتالیا متعاقبا این قانون را رد کرد. برلوسکنی اولین نخستوزیر ایتالیا است که در زمان نخستوزیریاش محاکمه میشود.
برلوسکنی حیرتآور
با اینکه برلوسکنی همیشه ادعا میکند که شوختهای او «فقط شوخی» هستند و نباید جدی گرفته شوند، شوخیهایش در مجالس سیاسی معمولا زننده و برخورنده هستند و گاهی برای او مشکلآفرین میشوند.
برای مثال او در ژوئن، با اظهارنظر در مورد استفاده از جذابیتهای خود برای جذب «تارخاهالومن»، رئیسجمهور فنلاند، در تلاش برای تاسیس آژانس غذایی اتحادیه اروپا در هلسینکی، باعث خشم دولت فنلاند شد. او در سال 2003 نیز به رهبران آمریکا گفته بود که در ایتالیا سرمایهگذاری کنند، چرا که اینجا منشیها و دختران فوقالعاده زیبایی دارد. به همین علت همه زنان کارمند پارلمان ایتالیا، برای یک روز اعتصاب کردند. خیلی کم پیدا میشود که یک مرد سیاسی 69 ساله این قدر به قیافهاش اهمیت بدهد. او جدیدا برای دومین بار دست به عمل جراحی موی پیشرفته زده است. وی اولین بار به بهانه ورود تونی بلر و همسرش، به ایتالیا دست به این عمل جراحی زده بود. وی در یکی از نشستهای مطبوعاتی داخلی و خارجی خود گفته است: من به عنوان نخستوزیر، باید با جوانان ایتالیا هم در ارتباط باشم و لازم است حداقل چهره و قیافهام جوان باشد!
در رم شایعه شده است که برلوسکنی به شدت در تلاش جهت کسب بهترین شکل و قیافه ممکن برای انتخابات آینده ایتالیاست.
با اینکه او در نشستهای مطبوعاتی خود اصرار میکند که در همه جلسات مهم دولت حضور داشته است، شواهد نشان میدهد، حواشی زندگی برلوسکنی باعث غیبت وی در خیلی از جلسات مهم دولتی از جمله جلسه مهم دولت در مورد بحران بانک ملی ایتالیا، شده است، که او با اعلام کسالت در جلسه حاضر نشده بود و جالب آنکه کسالت وی، گذراندن دوران نقاهت جراحی پیوند مو بوده است.
یکی از عادات غیرمعمول برلوسکنی، مقایسه خود با مشاهیر تاریخی جهان است. او در جریان نشست انتخاباتیاش در شهر آنکونا گفت: «من عیسی مسیح سیاسی هستم، یک قربانی معتقد که همه چیز را تحمل میکند، فردی که خود را فدای همه میکند.» شب قبل از این سخنرانی، برلوسکنی خود را با ناپلئون مقایسه کرده و گفته بود فقط ناپلئون بیش از من برای کشورش کار کرده بود. البته قد من بدون شک از ناپلئون بلندتر است.
کابوس شبهای برلوسکنی
رومانو پرودی، رئیس سابق اتحادیه اروپا، حزب مخالف برلوسکنی را رهبری میکند. این سیاستمدار ایتالیایی در سال 1939 متولد شد و پس از طی تحصیلات ابتدایی در رشته حقوق دانشگاه کاتولیک میلان و پس از آن در دانشکده اقتصاد لندن به تحصیل پرداخت. وی در اواسط دهه 70 میلادی وارد دستگاه سیاسی ایتالیا شد و در سال 1978 به سمت وزیری صنعت منصوب شد. بین سالهای 1980 و اوایل دهه 1990 او پستهای مختلفی را تجربه کرد. از سال 1982 تا 1989 و دوباره از سال 1993 تا 1994، او رئیس شرکت دولتی lRl بود. با این وجود وی در زمان ریاست 2 بار متهم به رشوهگیری شد.
در سال 1995 او به عنوان رهبر ائتلاف چپ میانه «یولیوو» برگزیده شد و در سال 1996 جانشین برلوسکنی در نخستوزیی ایتالیا شد ولی حکومت او هم دو سال بعد، هنگامی که بنیانگذاران حزب کمونیست، حمایتهای خود را از او قطع کردند، سقوط کرد و دولت جدیدی به ریاست «ماسیمو دالما» شکل گرفت. پرودی همچنین از سال 1999 تا دسامبر 2004 رئیس اتحادیه اروپا بوده است.
هماکنون پرودی مصممترین رقیب برلوسکنی به حساب میآید. وی در انتخابات ائتلاف احزاب چپگرای ایتالیا به پیروزی رسید و در انتخابات آینده این کشور رقیب برلوسکنی خواهد بود. انتخابات آینده ایتالیا در ماه آوریل سال جاری برگزار خواهد شد و به نظر میرسد که برلوسکنی انتخابات سختی را در پیش خواهد داشت.
در انتخابات منطقهای سال گذشته ایتالیا، رأیدهندگان ایتالیایی، به خاطر جنگ عراق، شکست سنگینی را به ائتلاف دست راستی برلوسکنی تحمیل کردند. پرودی به مردم کشورش قول داده است که اگر در انتخابات پیروز شود، نیروهای ایتالیایی را از عراق خارج کند و این قول میتواند سهم زیادی در تشویق مردم به رأی دادن به پرودی داشته باشد.
برلوسکنی تا به حال برای حفظ پست نخستوزیری خود، دست به هر کاری از رشوهدهی به قاضیان دادگاهها گرفته تا عملهای پیشرفته زیبایی، زده است. وی همواره میکوشد تا بتواند در انتخابات آینده پیروز شده و رقیب سرسخت خود، رومانو پرودی را شکست دهد. ولی آیا یک عمل جراحی زیبایی میتواند چشم مردم ایتالیا را بر روی واضحی همچون وجود هزاران نیروی ایتالیایی در عراق، ببندد؟
و یا اینکه رومانو پرودی در انتخابات منطقهای سال گذشته میتواند بیانگر این باشد که وی شانس زیادی برای پیروزی در این انتخابات خواهد داشت؟