طاهره صاحب الزمانی
نقل است که چون فروغ وجود پاک و مقدس حسین (ع ) در سوم ماه شعبان سال چهارم هجری , عالم را فرا گرفت و ملکوت و سما و ارض را با تولد خویش منور و اهل آسمان و زمین را شادمان ساخت , رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود , قنداقه مطهر آن حضرت را بیاوردند و چون آن عزیز را در آغوش گرم الهی خود گرفت , زبان در دهان مبارک او نهاد , و حسین آغاز به مکیدن کرد , چنانکه گویی پیامبر به او از شیر وعسل غذا می دهد , واو نیز از شیره وجود خدایی اشباع می شود . پس از آن پیامبر خدا پیشانی و سیمای او را غرق بوسه ساخت و بسختی گریستن آغاز کرد. آن گاه سه بار فرمود : لعن الله قوما هم قاتلوک یا بنی « ای فرزندم , خدای لعنت کند آن قومی را که تو را می کشند. »
و خدای پیغمبر نیز با رسولش همراهی نموده , او را در ولادت حسین تهنیت و تعزیت گفت . تهنیت گفت در ولادتش , و تعزیت گفت در قتل و شهادتش.
شیعه حسینی
مردمی به امام حسین (ع ) عرض کرد : یا ابن رسول الله من شیعه شما هستم . حضرت به او فرمود : ای مرد از خدا بترس و چیزی را ادعا نکن که خداوند تکذیبت کند و تورا در ادعایت گناهکار به حساب آورد. زیرا شیعیان واقعی ما کسانی هستند که قلب شان از غل و غش و خیانت , پاک باشد. پس تو یک چنین ادعایی نکن که از شیعیان ما هستی , بلکه فقط بگو که از دوستان و علاقه مندان ما هستی .
فرق بین شیعه و دوستدار
پس ما باید بخوبی در خویشتن بنگریم و ببینیم اگر قلب ما قلبی است سلیم پس از شیعیان آن حضرت هستیم ولی اگر دلمان به آن درجه نرسیده که از هر نوع غل و غشی پاک و پاکیزه باشد پس فقط از دوستداران ائمه خواهیم بود و باید بدانیم در غیر اینصورت اگر در رفتار و گفتارمان صادق نباشیم و دروغ بگوئیم , به دین و ائمه دین خیانت ورزیده ایم . حضرت امام حسین (ع ) در مورد محبین و دوستداران اهل بیت پیغمبر (ص ) می فرماید:
هر کس ما را برای خدا دوست بدارد , در روز قیامت ما و او همراه یکدیگر این طور به پیشگاه پیامبران رسول خدا وارد خواهیم شد (و حضرت انگشتان خود را به هم ـ جفت کرده اشاره فرمود) و هر کس ما را برای منافع دنیا دوست داشته باشد بدرستی که دنیا برای خوب و بد وسیع بوده و در دنیاست که خوب و بد با هم می باشند.
محبین و دوستداران اهل بیت پیغمبر باید بدانند ثمره و میوه علاقه و حب ودوستی پیروی از سنت و سیره معصومین , عمل به دستورات آنان است , چنانکه در مورد کسی که مدعی حب ودوستی و شیعه اهل بیت پیغمبر است و پیرامون این موضوع که یک محب حقیقی باید یک شیعه عامل بالفعل باشد , امام خمینی قدس سره شریف سلام الله علیها می فرماید :
بیچاره گمان می کند به مجدد دعوی تشیع و حب و دوستی اهل بیت طهارت و عصمت , جواز ارتکاب هر فعل حرام و گناهی را خدای نخواسته دارد و قلم تکلیف ـ نعوذ بالله ـ از او برداشته شده , بدبخت نمی داند که شیطان بر او تعمید کرده و (حقیقت را برای او وارونه جلوه داده و او در رابطه با اصل حقیقت کور و نابینا ست و به همین جهت چه بسا) در آخر عمر بیم آن است که محبت و دوستی بی مغز و بی فایده از دستش برود , و با کف تهی دو دست خالی , در صف نواصب (و دشمنان ) اهل بیت محشور گردد.
آخر دعوی محبت کسی اگر بینه (و دلیلی برای ادعای دوستی خالصش ) نداشته باشد , پذیرفته نیست .
ممکن نیست من با شما دوست باشم و محبت و اخلاص داشته باشم , اما برخلاف تمام مقاصد و مطلوبات (و خواسته و دستورات ) شما اقدام کنم . درخت محبت ثمره و میوه ونتیجه اش عمل بر طبق آن است واگر این ثمره را نداشته باشد باید دانست که محبت نبوده بلکه خیال محبت بوده است .
لذا پیرامون شیعه حقیقی و دوستدار و محب واقعی و تفاوت بین این دو , احادیث بسیاری از ائمه طاهرین (ع ) در آثار اسلامی نقل شده است که جامعترین آنها این کلام شریف امام صادق (ع ) است که خطاب به جابر می فرماید :
ای جابر! آیا گمان می کنی کسی تنها به این که بگوید اهل بیت پیغمبر را دوست دارم و دلخوش باشد به این که خود را از شیعیان و پیروان ما پندارد , کافی است به خدا سوگند , شیعیان و پیروان ما کسانی هستند که از خداوند بهتر سند و فرمانبری و اطاعت از او را پیشه خود قرار دهند.
ای جابر , اگر گمان می کنی برای شخص , همین بس است که بگوید علی (ع ) را دوست دارم و نزدیکی به او را می گویم , ولی سیره و روش زندگانی او را سرمشق خود قرار ندهد و از سنت و کارهای او پیروی ننماید سخت در اشتباه هستی , زیرا این حب ودوستی هیچ بهره و نصیبی برای او نخواهد داشت .
پس , از خدا بپرهیزید و آنچه را که خداوند فرمان داده به کار بندید , زیرا بین خداوند و آفریدگانش خویشاوندی نیست , بلکه گرامی ترین و محبوبترین و پر ارج ترین مردم در نزد پروردگار , با تقوی ترین و پرهیزکارترین آنهاست , یعنی همان کسی که از کارهای امامان و پیشوایان دین پیروی می نماید.
ای جابر هیچ بنده ای به خداوند جز به اطاعت و فرمانبری از او نزدیک نخواهد شد. تنها به گفتن این بامایید (و محب ودوستدار شیعه ما هستید) از آتش رهایی نخواهید یافت و بر خداوند حجتی ندارید هر که فرمانبردار خدا باشد , او دوست و محب و شیعه ما و با ماست و کسی که فرمان خدا را نبرد , دشمن ماست , و حب و دوستی ما جز با کار درست و پرهیزکاری به دست نمی آید.
خواجه حافظ شیرازی شاعر عارف می گوید :
خلقی زبان به دعوی عشق گشاده اند
ای من غلام آن که دلش با زبان یکی است