رضا رفیع
«آگاهی» و «انتخاب»، دو مؤلفه اصلی و اساسی ساختار وجودی و ماهیتی انسان دارای اندیشه و اختیار را تشکیل میدهند. این دو عنصر مهم در حوزه زندگی فردی، جهتدهنده به حرکت و تمام فعالیتهای انسان است، اما وقتی که از جنبه فردیاش خارج میشود و بعد اجتماعی به خود میگیرد، از دامنه اثرگذاری فراتر و عمیقتری برخوردار میشود. تعیین سرنوشت یک جامعه برمبنای توجه دقیق به همین دو مقوله ذهنی و عقلانی است که شکل میگیرد. آگاهی انتخاب، اگر درست و منطقی شکل بگیرد، شاکله بنیادین و ماهوی حرکت تکاملی انسان را میسازد.
برگزاری آزاد انتخابات در هر کشوری، نمود بارزی از دموکراسی و حضور آگاهانه و انتخابگر شهروندان یک جامعه در تعیین سرنوشت سیاسی و جمعی آنهاست. هر ملتی در مسیر اعلام حضور زنده و فعال خویش در برنامهریزی برای ادامه جامعه در تمام شئون اجتماعی، اقتصادی و سیاسی آن، باید در هر مقطعی دست به انتخاب بزند. صالحترین و کارآمدترین گزینه را برای مدیریت کلان جامعه برگزیند و با راءی خود، زمینه استقرار و استمرار قانونمندی را در سطح اجتماع و نهادهای حکومتی فراهم آورد.
در نظام جمهوری اسلامی ایران، مردم، مرکز ثقل تمام تصمیمگیریهای مهم و سرنوشتساز به حساب میآیند و به فرموده امام راحل(ره): «میزان، راءی ملت است». این مردم هستند که باید با آگاهی و شعور سیاسی خود، چنان که میخواهند و میپسندند، انتخاب کنند و در کنار هم، نتیجه نهایی انتخابات را رقم بزنند. هرچه میزان حضور آگاهانه مردم در پای صندوقهای راءی بیشتر و پررنگتر باشد، به همان میزان و مرتبت بر مشروعیت نظام در داخل و اعتبار بینالمللی آن افزوده خواهد شد و باز به همان نسبت باعث دلسردی بیگانگان و دشمنانی خواهد شد که دل در گرو کمرنگ کردن نقش مردم و فاصله انداختن میان آنها با حکومت هستند.
فردا، نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری برگزار میشود. اولین چیزی که در این انتخابات، فارغ از نتیجه نهایی آن، مطرح و مهم است، افزایش حضور و مشارکت حداکثری اقشار و طبقات مختلف مردم است. هرکسی که به فردای کشور خود نیندیشد و کناره گیرد، نمیتواند مدعی دخالت در اصلاح و اقتدار کشورش باشد. باید حضور پیدا کرد و آگاهانه دست به انتخاب زد. انتخاب اصلح. باید به گفته ریاست محترم جمهور، به سراغ کسانی رفت که واقعاً و در عمل به حاکمیت مردم بر سرنوشت خویش؛ حقوق مردم و جامعه مدنی سازگار با معیارهای فرهنگی این جامعه و به حقوق شهروندی افراد معتقد باشند و نخواهند با تخریب دستاوردهای مهم گذشته، اعتماد مردم را جلب کنند و خیال کنند که معجزهای خواهد شد.
«انتخابات» یک واقعیت مهم سیاسی اجتماعی است.
آنچه انتخاب ما را عمق و معنا میبخشد، میزان آگاهی و اندیشهای است که پشت این گزینش نهفته است. انتخابات باید بر پایههای رکین آگاهی و تعقل و استدلال منطقی و شناخت تجربی از وضعیت کاندیداها استوار باشد. نباید صرفاً بر مبنای احساس و تعلقات قومی و صنفی استوار باشد. مهم، درنظر گرفتن کلیت جامعه و شرایط فعلی آن از سر آگاهی و سپس دست زدن به انتخابی درست و براساس مصالح و منافع کشور است.
فردا روز انتخاب است. روزی که «فردا»ی آفتابی این سرزمین ورق خواهد خورد. باید از «دیروز» و دیروزها پلهای ساخت برای صعود به سوی آسمان فردا. فردایی که در پیش است. چه بخواهیم، چه نخواهیم،باید مقتضیات و واقعیات موجود جامعه را در نظر گرفت و پای صندوقها حاضر شد. روزگاری، وجدان تاریخی این قوم، حاضر. غائب خواهد کرد. چه کسی حاضر است وقتی آیندگان صدایش میزنند، بشنوند که: «غائب»؟!... فراموش نکنیم که هر اصلاح اجتماعی و سیاسی و هر تحول فرهنگی و معنوی، از رهگذر حضور سرشار ما در صحنه تعیین سرنوشت این دیار میگذرد. فردا، فراخوان تک تک آحاد این جامعه به سوی انتخاب «فردا» است. فردایی به امید خدا روشن و آفتابی. فردا خورشید تماشاگر ما خواهد بود. فردا دریابیم. امروز ما امید فردای تو را دارد. فردا همدیگر را میبینیم.
بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم