زهرا کاشانی
صدها خبرنگار و عکاس، به عنوان فرستاده رسانههای غربی در تهران و برخی مراکز استانها حضور یافتند و از روند انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری خبر و گزارش مخابره کردند. آنچه مردم اروپا و آمریکا بر صفحه تلویزیونهای خود دیدند، تصاویر حضور پر شور مردم بود. با آن که تلاش فراوانی برای ارائه تحلیلهای جهتدار به خرج داده شد، اما آنان که حضور مردم در پای صندوقهای رای را میدیدند، تردیدی در مشارکت گسترده شهروندان به خود راه نمیدادند.
کدام نتیجه مورد نظر آمریکاییها بود؟
با تبلیغاتی که جورج بوش و کاندولیزا رایس به راه انداخته بودند، نتیجه انتخابات، هر چه میشد مطبوع دولت آمریکا نبود. حتی اگر نامزدهایی که شعارهای مسالمتآمیز در روابط بینالملل سر میدادند، از صندوق بیرون میآمدند، نمیتوانستند دلخواه واشنگتن باشند. دلیل آن هم روشن است. ایرانیان نمیخواهند آنگونه که آمریکاییها میخواهند زندگی کنند. این واقعیت را شون پن، بازیگر نامدار هالیوودی هم دریافت و آن را برای یک روزنامه آمریکایی نوشت. این هنرپیشه برنده جایزه اسکار تصریح کرد که مردم ایران به گونهای رای میدهند که آمریکا را عصبانی کنند.
چند سال پیش برخی از عناصر منتسب به جبهه اصلاحطلب با تولید یک نظرسنجی ادعا کردند ایرانیان علاقهمند و حتی مشتاق به برقراری رابطه با آمریکا هستند. برخی دیگر از اعضای این جریان، طی یکی دو سال اخیر میخواستند القا کنند که تلاش ایران برای دستیابی به فناوری هستهای مورد قبول اکثریت مردم نیست. اما شون پن، آنچه را که از ایران یافته مخالفت مردم این سرزمین با دولت .و نه ملت. آمریکاست. او همچنین میافزاید: «اگر ایرانیان میخواهند در کشورشان نیروگاه اتمی بسازند من دلیلی نمیبینم که این کار را انجام ندهند. این مساله، نمادی دیگر از گستاخی و بیتوجهی است و آنچه را که خود داریم از دیگران دریغ میکنیم».
همه چیز، علیه منتخب مردم
یکی دو روز پس از آن که نتیجه رسمی انتخابات اعلام شد، ناگهان محمود احمدینژاد، به عضویت دانشجویان پیرو خط امام که روز 13 آبان 1358 لانه جاسوسی آمریکا را تصرف کرده بودند درآمد! دلیل این رفتار روشن بود. رسانههای آمریکایی میخواستند از همان روزهای نخست، با تحریک احساسات شهروندانشان آنها را بر ضد احمدینژاد بشورانند. انتشار یک عکس از دوران جوانی فردی که ادعا میشد رئیسجمهور منتخب کنونی ایران است و تبلیغ درباره آن در همه رسانههای غربی، احمدینژاد را که در حال همراهی یکی از گروگانهای سفارت آمریکا نشان میداد، چهرهای تندرو معرفی کرد.
این کار، آنقدر با دستپاچگی صورت گرفت که هیچکس به پیامدهای آن توجهی نداشت. دیری نپایید که معلوم شد احمدینژاد در جمع دانشجویان مسلمان پیرو خط امام حضور نداشته و تصویری که لابد دستگاه اطلاعاتی آمریکا آن را کشف کرده بود، غلط از آب درآمد.
این درحالی بود که بعضی اشغالگران لانه جاسوسی به دلیل حضور در گروههای منتسب به اصلاحطلبان، طی چند سال اخیر در تیررس حملات تبلیغاتی آمریکاییها قرار نداشتند. این گروه از دانشجویان فتح کننده سفارت آمریکا با گروه نهضت آزادی که سرکرده کنونی آن ابراهیم یزدی وزیر خارجه دولت موقت (در سال 1358) است، به نوعی وحدت تشکیلاتی رسیدهاند. یزدی طی 26 سال گذشته همواره از تصرف لانه جاسوسی به تلخی یاد کرده و آن را رفتاری نکوهیده خوانده است. در قبال این اظهارنظر، اصلاحطلبان، صرفنظر از برخی مواضع نادر، معمولا از اشغال سفارت، دفاع نکردهاند.
در هر حال، نادرست بودن ادعای دخالت احمدینژاد در ماجرای 13 آبان 58، باعث نخواهد شد که سردمداران کاخ سفید، به بهانهجوییهای خود پایان دهند. از نظر آمریکا، ایران یک تهدید است. واشنگتن حتی برای تبدیل تهدید به فرصت، راهی جز زور بلد نیست. این فرهنگ، بیش از آن در قدرت اقتصادی و نظامی ایالات متحده ریشه داشته باشد، در خشکسری دولتمردان کاخ سفید ریشه دارد. چنین فرهنگی، رفتاری را دیکته میکند که انسانهای استقلالخواه وابسته به هر گرایش و حزب و جناح سیاسی آن را بر نمیتابند.