مدیر مسئول نشریه دانشجویی «دانشجو» با انتقاد از عدم شناخت اکثر دستاندرکاران نشریات دانشجویی از رسانه و علم مدیریت رسانه، معتقد است: در مقطعی ابزارهای نشریات دانشجویی به عنوان یک رسانه در اختیار جنبش دانشجویی قرار گرفت، اما متولیان مشخص نکردند که به چه دلیل به رسانه احتیاج دارند، رسانهای برای کار فرهنگی، سیاسی یا رسانهای برای رساندن صدای خود به گوش دیگران و صدای دیگران به دیگران، که پاسخ این سؤالها برای متولیان نشریات دانشجویی مشخص نبود.
امید صدیق، دانشجوی کارشناسی ارشد ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی در میزگرد دانشجویی «بررسی وضعیت نشریات دانشجویی در هشت سال اخیر» عدم آگاهی دانشجویان از کارکرد نشریات دانشجویی را بزرگترین آفت دانست و فاصله گرفتن این نشریات از مخاطب را خطرناک توصیف کرد.
مدیر مسئول نشریه دانشجویی «دانشجو» گفت: رسانه به مدیر احتیاج دارد، اما مدیران اکثر نشریات دانشجویی شناخت و آگاهی نسبت به نشریه ندارند تا آن را اداره کنند و به عبارتی علم مدیریت بر رسانه را ندارند.
صدیق معضل دیگر نشریات دانشجویی را عدم درک صحیح از مخاطب دانست و افزود: متأسفانه هنوز مدیران مسئول تعریف درستی از ابزار در اختیارشان ندارند و اصول خبرنگاری در نشریهشان رعایت نمیشود، به عنوان مثال هنوز بسیاری در انتهای تیترهایشان نقطه میگذارند.
صدیق گفت: یک مدیر باید به حقوق مطبوعات آگاهی داشته و گزارشنویسی بلد باشد و به سمت مصاحبههای علمی برود، چرا که اگر مدیر مسئول این مسائل را نداند، دستاندرکاران دیگر خود را ملزم به رعایت این نکات نمیبینند که در نتیجه هم به خود و هم به جامعه دانشگاهی آسیب میرسانند.
وی تصریح کرد: در دولت اصلاحات متأسفانه دانشجویان به جای اینکه به نشریات به چشم یک ابزار نگاه کنند، به آنها به چشم یک محل و وسیلهای برای فعالیت نگاه کردند و بدون در نظر گرفتن مشخصههای یک رسانه و بدون آموزشهای لازم، نشریات دانشجویی در اختیار دانشجویان قرار گرفت.
مدیرمسئول «دانشجو» با بیان اینکه پس از گذشت دهه 70 دانشجویان دچار خلا شدند، افزود: در این دوران به تدریج کانونها، مجامع و انجمنها فعالیتهای بیشتری را آغاز کردند و نشریات دانشجویی نقش اولیه خود را از دست داد.
وی در مورد بودجه نشریات دانشجویی تصریح کرد: مشکلات مالی یکی از دغدغههای رسانه است اما زمانی که مدیریت رسانهای بر نشریهای حاکم نباشد طبیعی است که آن نشریه از لحاظ بودجه دچار مشکل میشود.
وی عدم اقبال دانشجویان به نشریات دانشجویی در دهه 80 را فاصله گرفتن آنها از مخاطبان دانست و گفت: نشریات نتوانستند مخاطب خود را شناسایی و از آنان حمایت کنند.
صدیق در عین حال اظهار داشت: مدیران فرهنگی میتوانستند امکانات را در بخش آموزش نشریات دانشجویی به کار گیرند و کارگاهها را رونق دهند، چرا که با رونق کارگاهها، نشریات موثرتر و قالبها ساختارمندتر میشود.
مدیر مسئول نشریه دانشجویی «دانشجو» در خاتمه نشریات دانشجویی را زیر مجموعه حرکات جنبش دانشجویی نامید.